Δεν ξέρω πώς να εξηγήσω το “λίγο καιρό” που έχουμε μαζί.
Γιατί στα χαρτιά και για τον κόσμο εκεί έξω είναι λίγο.
Κι όμως, μέσα μου μοιάζει σαν να σε ξέρω χρόνια. Είναι σαν να σε περιμένα χωρίς να το ξέρω. Χωρίς να το έχω καταλάβει.
Και ενώ είχα άγνοια για το μέσα μου, με κάποιο τρόπο σ’ αναγνώρισα όταν μπήκες στη ζωή μου.
Δεν μπήκες με θόρυβο. Δεν έγινε με πυροτεχνήματα. Δεν χρειάστηκε ν’ αποδείξεις τίποτα.
Απλώς στάθηκες δίπλα μου με έναν τρόπο τόσο ήρεμο, τόσο σταθερό, που ξαφνικά όλα μέσα μου χαλάρωσαν.
Και ερχόμαστε στην ουσία αυτού του άρθρου.
Ήθελα να σου πω ένα… ευχαριστώ!
Ευχαριστώ που με κοιτάς σαν να είμαι κάτι πολύτιμο. Όχι μόνο όταν είμαι όμορφη ή στα καλύτερά μου. Αλλά όταν είμαι κουρασμένη. Όταν είμαι εκνευρισμένη. Όταν δεν έχω βρει τις λέξεις μου. Όταν φοβάμαι. Όταν σκέφτομαι παραπάνω απ’ όσο πρέπει.
Με κοιτάς σαν να είμαι επιλογή σου- κάθε μέρα απ’ την αρχή. Και σ’ αυτό το βλέμμα εγώ βλέπω περηφάνεια. Βλέπω αγνή και καθαρή αγάπη.
Το σώμα μου σ’ αναγνωρίζει πριν σε αγγίξω πια. Σε αναγνωρίζει και σε ποθεί από τη στιγμή που θα σε δει. Που θα σ’ αναγνωρίσω μέσα στο πλήθος.
Σαν να έχει μάθει τη θερμοκρασία σου. Σαν να ξέρει πού τελειώνω εγώ και πού αρχίζεις εσύ.
Μ’αρέσει που μ’ ακουμπάς χωρίς να βιάζεσαι. Που παίρνεις τον χρόνο σου να μάθεις το σώμα μου , την μυρωδιά μου. Σαν έχεις όλο το χρόνο του κόσμου να μ’ ανακαλύπτεις κάθε φορά απ’ την αρχή.
Σαν να είμαι μυστικό που δε θες να λυθεί βιαστικά.
Ευχαριστώ για όλα τα βράδια που καθίσαμε και γελάσαμε σαν μικρά παιδιά ο ένας με τις χαζομάρες του άλλου. Ευχαριστώ και για εκείνα τα βράδια που δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα κι η σιωπή δεν είναι άβολη,δεν είναι αμήχανη.
Η σιωπή απλώς μας φέρνει κοντά. Αγκαλιά σ’ εκείνη την γωνιά του καναπέ που άρχισαν όλα. Σ’ εκείνη την γωνιά που έγινε η αγαπημένη μου γωνιά στον κόσμο.
Το δέρμα μας κάνει τη συζήτηση.
Τα χέρια σου ξέρουν πού να με βρουν.
Και εγώ ξέρω πώς να σε κάνω να ξεχάσεις οτιδήποτε δεν είμαι εγώ.
Σ’ ευχαριστώ για όλες εκείνες τις στιγμές που σε κανέναν δε θα φαίνονταν ερωτικές-αλλά είναι.
Όταν φεύγεις για δουλειά και με φιλάς ακόμα κι αν κοιμάμαι.
Όταν καλύπτεις τις γωνίες με το χέρι σου για να μην χτυπήσω, όπως κάνω συνήθως.
Όταν μέσα στον ύπνο μου ψάχνω να βρω τα χέρια σου να μ’ αγκαλιάσουν.
Όταν με κρατάς λίγο πιο σφιχτά, χωρίς λόγο.
Με κάνεις να νιώθω γυναίκα.
Όχι επειδή με ποθείς.
Αλλά επειδή με βλέπεις.
Ευχαριστώ που έγινες αγάπη και ξεκλείδωσες και με ελευθέρωσες από κάθε ανασφάλεια και αμφιβολία που είχα μέσα μου.
Αν η αγάπη έμοιαζε με αφή, ξέρω πως θα ήταν η δική σου
Αν είχε ρυθμό, θα ήταν ο χτύπος απ’ τις καρδιές μας όταν μένουμε ξέπνοοι στο κρεβάτι αγκαλιά, κάτι μεσημέρια Κυριακής
Αν είχε όνομα θα είχε σίγουρα το δικό σου.
Κι αν είχε μελωδία θα ήταν τα γέλια μας, όταν γελάμε με τα δικά μας προσωπικά αστεία ( “Εεεεε…αν με φας…”)
Και ναι, δεν ξέρω τι θα φέρουν τα χρόνια.
Ξέρω όμως πως κάποτε φοβόμουν να το σκεφτώ και τώρα ανυπομονώ να έρθουν για να τα ζήσουμε όλα μαζί.
Ξέρω πως όσο θα κοιτάμε ο ένας τον άλλον έτσι, πάντα θα επιστρέφω σε σένα.
Όχι γιατί πρέπει.
Αλλά γιατί θέλω.
Κάθε φορά.
Ανυπομονώ για τη διαδρομή και κάτι μου λέει πως προβλέπεται συναρπαστική.
