Χαίρετε, χαίρετε!
Ήρθε κι η σειρά μου μετά τις γιορτές. Να ευχηθώ καλή χρονιά με υγεία πάνω απ΄όλα, ευημερία, ευτυχία και ο νέος χρόνος να σας φέρει ό,τι επιθυμεί η ψυχή σας και κάτι παραπάνω.
Ελπίζω οι γιορτές σας να ήταν γεμάτες όμορφες στιγμές με φίλους και οικογένεια. Άφθονο φαγητό, ποτό και χαρά. Και το δικό μου σπιτικό τα είχε αυτά, συν μία γρίπη που μας χτύπησε οικογενειακώς. Δεν παραπονιέμαι όμως, είχαμε τζάκι, επιτραπέζια, τουρνουά μπιρίμπας και UNO. Μια χαρά περάσαμε κι ας ήμασταν με παυσίπονα!
Πάντα πέφτω λίγο ψυχολογικά μετά τις γιορτές. Λέω ότι φταίει το φαΐ, αλλά ποιον κοροϊδεύω; Φταίει, ξεκάθαρα η επιστροφή στη ρουτίνα και τη μονοτονία.
Για μένα οι γιορτές εδώ και πάνω από μία δεκαετία πλέον είναι η επιστροφή στο σπίτι. Στις ρίζες. Ευκαιρία να δω φίλους που μένουν κι αυτοί σε άλλα μέρη και έχουμε χαθεί μέσα στη ρουτίνα και τις υποχρεώσεις. Να κάνω βόλτες στους δρόμους που μεγάλωσα και να επισκεφθώ τα αγαπημένα μου στέκια και να θυμηθώ τα παλιά, ανέμελα χρόνια.
Και μετά να φύγω, γιατί η ζωή μου πλέον είναι κάπου αλλού. Θυμάμαι κάποτε που έκανα αμάν να φύγω από το μέρος που μεγάλωσα, ν’ αλλάξω παραστάσεις, να έχω την ελευθερία μου. Και έφυγα. Κι από τότε κάθε φορά που γυρνάω και είναι να ξαναφύγω με πιάνει το παράπονο.
Κακά τα ψέματα, δεν είναι όλα κι όλοι για πάντα. Οπότε κάθε φορά που κλείνεις την πόρτα του σπιτιού που μεγάλωσες δεν ξέρεις πώς θα το βρεις όταν ξαναγυρίσεις και ποιοι θα σε περιμένουν.
Είναι κάτι που μαθαίνεις μεγαλώνοντας, τι σημαίνει να αφήνεις ένα σπίτι που ήταν η προστασία σου, για να μπορέσεις ν’ αρχίσεις να φτιάχνεις το δικό σου. Όταν σου περνάνε οι μικρο- επιπολαιότητες της νιότης και βλέπεις τι σου επιφυλάσσει η ενήλικη ζωή. Το δραματοποιώ λίγο παραπάνω αλλά είναι -καλώς ή κακώς- μία πραγματικότητα.
Όταν, λοιπόν, επιστρέφω στις ρίζες μου, προσπαθώ να ρουφήξω όσες περισσότερες στιγμές μπορώ με τους δικούς μου ανθρώπους. Δε θυμάμαι αν το έχω αναφέρει, αλλά μία φίλη μου είχε πει το εξής “Το παιδί όταν είναι μικρό πρέπει να του δίνεις ρίζες και όταν μεγαλώνει φτερά”. Σε αυτό, λοιπόν, εγώ θα προσθέσω ότι οι ρίζες θα είναι πάντα εκεί για να ξεκουράσεις τα φτερά σου όταν το έχεις ανάγκη.
Αυτό είναι οι γιορτές για μένα. Μία ευκαιρία για στιγμές αγάπης, ξεκούρασης και ηρεμίας. Δυστυχώς οι καταστάσεις δε μου επιτρέπουν να το κάνω όσο συχνά θα ήθελα, ούτε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Προσπαθώ όμως, όποτε το καταφέρνω, να κάνω κάθε στιγμή να μετράει για όλο τον υπόλοιπο χρόνο που είμαι μακριά.
Ο απολογισμός μου για τη χρονιά που πέρασε δεν ήταν κι ο καλύτερος. Ναι μεν έχτισα κάποια πράγματα στη ζωή μου και στον επαγγελματικό τομέα, αλλά μου πήρε ανθρώπους αγαπημένους πριν την ώρα τους. Κάποιους κοντινούς και κάποιους μακρινούς και με άφησε με την τύψη που δε βρήκα χρόνο για επανασύνδεση.
Πόσο ειρωνικό στην εποχή που η απόσταση είναι ένα μήνυμα, ένα τηλέφωνο ή μια βιντεοκλήση;
Μου έδωσε όμως το πάτημα να ξαναχτίσω σχέσεις με ανθρώπους που είχαμε χαθεί και να εκτιμήσω παραπάνω τον χρόνο που έχω με την οικογένειά μου. Γι’ αυτό, να μην αφήνετε στιγμές κι ευκαιρίες να χάνονται. Στείλτε το μήνυμα, βγείτε για ποτό, καφέ ή φαγητό. Μείνετε σπίτι και περάστε χρόνο με την οικογένεια. Πάτε αυτήν την εκδρομή που λέτε εδώ και χρόνια ότι θέλετε να κάνετε.
Δεν είναι ο χρόνος περαστικός σε αυτή τη ζωή, αλλά εμείς. Η ζωή μας είναι μια κουκίδα που αναβοσβήνει στιγμιαία στον χρόνο. Ας κάνουμε τη λάμψη της όσο πιο φωτεινή γίνεται!
