Υπάρχει μια φράση ανάμεσα στους κύκλους των μουσικών, που λέει “Είσαι ό,τι ακούς”, σαν το “είσαι ό,τι τρως” αλλά λίγο πιο εκλεπτυσμένο και με λιγότερη χοληστερίνη…
Από την εφηβεία μας σχεδόν, η μουσική που ακούμε είναι το μέσο σύνδεσης με τους συμμαθητές μας, τους φίλους μας, τις πρώτες μας εξωσχολικές παρέες ακόμα και με το πρώτο χτυποκάρδι μας.
Η μουσική ήταν αυτή που μας σύστηνε, που έκανε τη μισή δουλειά για εμάς χωρίς να χρειαστούμε πολλά. Ότι είμαστε πιο ψαγμένοι, πιο καλλιεργημένοι, πιο ρομαντικοί, πιο άγριοι -κάτι τέλος πάντων. Η μουσική μας δίνει το στιλ, τη λεπτομέρεια για το “ανήκειν”.
Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε ..Και περιμέναμε τόσα χρόνια την επιστήμη να το ξεκαθαρίσει, όπως τόσα και τόσα άλλα..
Η science όμως… δε βοηθάει. Δεν έχει καταλήξει πουθενά. Απλά υπάρχουν κάτι αμφίβολες έρευνες που λένε ότι όσοι ακούνε heavy metal είναι πιο ευαίσθητοι απ’ όσο νομίζουμε κι όσοι ακούν pop έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση στο ντους.
Επειδή λοιπόν η επιστήμη αρνείται να μας δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις, πήραμε την κατάσταση στα χέρια μας! Δημιουργήσαμε έναν οδηγό που δε θα έπρεπε να εμπιστευτεί κανείς -αλλά που πιθανότατα είναι πιο ακριβής απ’ ό,τι θα θέλαμε.
🎧 Techno – Η φυλή των “Αν είσαι εδώ,μάλλον δεν κοιμήθηκες χθες”
Αν είσαι του techno, ζεις σε ένα σύμπαν όπου η έννοια «ημέρα» είναι απλώς ένας αστικός μύθος. Έχεις την ικανότητα να εμφανίζεσαι σε after μετά από 12ωρη δουλειά, σαν να είσαι full charged και να διαβάσεις “Τα σταφύλια της οργής” υπό εκατοντάδες strobe lights με μαύρο γυαλί, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Όταν σου λένε «τελευταίο ποτό;», εξηγείς ότι δεν υπάρχει τέτοια φράση στη δική σου διάλεκτο και ότι το τελευταίο ποτό θα στο πει το ίδιο, ότι είναι το τελευταίο ποτό.
Στη ζωή σου παίζουν τρία είδη φωτός: strobe, neon κι αυτό από τα ψυγεία των περιπτέρων στις 7 το πρωί.
Υπάρχει επίσης 97% πιθανότητα να χορεύεις με τον ίδιο ρυθμό ακόμα κι όταν χτυπάει το ξυπνητήρι του κινητού.
🎸 Rock / Alternative – Ο φιλόσοφος της παρέας
Εσύ δεν ακούς απλώς τη μουσική· εσύ ζεις μέσα στη μουσική. Αν κάποιος πει ότι «όλη η ροκ ακούγεται ίδια», θα κάνεις διάλεξη 45 λεπτών ολοφάνερα θιγμένος, σαν καλεσμένος της Αννίτας Πάνια.
Λατρεύεις την αυθεντικότητα, τα live με μπλουζάκια συγκροτημάτων που δεν υπάρχουν πια, και το να λες «εγώ αυτά τα ακούω από πριν γίνουν γνωστά», αγαπημένο ποτό είναι μπίρα από το μπουκάλι και δεν έχεις ιδέα τη σημαίνει ή κατά που πέφτει το μπαρμπέρικο.
Ντύνεσαι μαύρα σε ποσοστό 70%-99% . Ξέρεις απ’ έξω κάθε κρυφή ιστορία ροκ συγκοτημάτων και τραγουδιών και θεωρείς ιεροσυλία οτιδήποτε παραποιείται ή γίνεται cover. Πιθανότατα ξέρεις τρεις συγχορδίες, αλλά λες ότι «έχεις μπάντα» κι εμφανίζεις επίσης το εξής σπάνιο φαινόμενο: ενώ λες πως δε σε νοιάζει τι πιστεύουν οι άλλοι, έχεις γράψει μανιφέστο με τίτλο «Γιατί η κιθάρα είναι το σπουδαιότερο μουσικό όργανο».
🎤 Pop- Φάλτσο ντουζ αλά συναυλία ΟΑΚΑ
Εσύ δεν ακούς απλώς pop. Εσύ τραγουδάς pop, χορεύεις pop, ζεις σαν pop. Κάθε μέρα σου έχει μία στιγμή που θα μπορούσε να είναι στο trailer της ταινίας της ζωής σου. Είσαι αυτός/αυτή που πάντα έχει μια θετική ενέργεια, ακόμα κι όταν είσαι στα πρόθυρα meltdown. Έχεις playlist για γυμναστήριο, για πρωινό, για να νιώθεις Beyoncé, και για τις στιγμές που θέλεις απλώς να περπατάς γρήγορα στον δρόμο και να νιώθεις δυναμικός/ή.
Αν ακούγεται hit, το ξέρεις. Αν υπάρχει χορογραφία στο TikTok, τη μαθαίνεις. Αν παίζει σε club, έχεις ήδη σηκώσει τα χέρια. Είσαι η χαρά της ζωής κι ο νευρικός κλονισμός του φίλου. Γνωρίζεις απ’ έξω όλη τη δισκογραφία της Beyoncé, της Dua Lipa κι οποιουδήποτε κυκλοφόρησε hit τους τελευταίους 3 μήνες. Αν η ζωή ήταν μιούζικαλ, εσύ θα ήσουν το main character που μπαίνει στο δωμάτιο με δικό του soundtrack.
🎻 Κλασική – Ο “Σας παρακαλώ, δε θα’ θελα…”
Εσύ δεν μπαίνεις απλώς σε δωμάτιο· εισέρχεσαι.
Όταν λες ότι ακούς κλασική μουσική, πολλοί σε παρεξηγούν. Νομίζουν ότι είσαι σοφός, ψαγμένος, κάπως ελιτίστικος, που πίνει τσάι earl grey στις εφτά το απόγευμα ακριβώς, ενώ διαβάζει τα “Ανεμοδαρμένα ύψη” ακούγοντας Σοπέν, στην αγαπημένη του βελούδινη πολυθρόνα.
Η αλήθεια; Απλά σου αρέσει η ησυχία και το δράμα χωρίς λόγια. Η κλασική μουσική είναι ο τρόπος σου να λες «όλοι με ενοχλούν, αφήστε με λίγο ήσυχο».
Παρακολουθείς κονσέρτα, ψάχνεις soundtracks από ταινίες και νιώθεις μια υπαρξιακή ικανοποίηση όταν κάποιος αναγνωρίζει τον Βιβάλντι. Πίνεις τον καφέ σου χωρίς ζάχαρη και όταν λες «χαλαρώνω με Μπαχ», οι άλλοι ακούνε «έχω 3 ζωές, 2 σκύλους και παίρνω αποφάσεις με φως κεριών». Όταν έχεις ακούσει τέτοιες μουσικές, πως να συνηθίσεις την φασαρία των ανθρώπων;
🎷 Jazz – Ο άνθρωπος που ακούγεται σαν να έχει ζήσει τρεις ζωές, αλλά στην πραγματικότητα απλά πίνει καφέ χωρίς καπάκι
Εσύ δεν ακούς τζαζ. Εσύ την υποδύεσαι.
Κάθε φορά που παίζει σαξόφωνο, περπατάς λίγο πιο αργά, λες και περιμένεις να εμφανιστεί από κάποιο στενό μια femme fatale με παρελθόν και μυστικά που μιλάει αγγλικά με σπαστή γαλλική προφορά – ενώ το μόνο που εμφανίζεται τελικά είναι το efood.
Έχεις την εντύπωση ότι όλοι σε κοιτούν με θαυμασμό όταν λες «αγαπάω Coltrane», ενώ στην πραγματικότητα οι περισσότεροι σκέφτονται:
«Ποιος είναι αυτός; Παίζει στο Champions League;»
Στο σπίτι σου υπάρχει τουλάχιστον ένα αντικείμενο που δεν ξέρει κανείς τι κάνει — ούτε εσύ — αλλά “ταιριάζει με το vibe”. Κι όταν κάποιος σου πει «η τζαζ είναι όλο αυτοσχεδιασμοί», απαντάς με ύφος ανθρώπου που έχει περάσει από υπαρξιακό retreat στο Παρίσι:
«Έτσι είναι και η ζωή.»
Αγαπάς τις παύσεις στη μουσική, γιατί σου δίνουν χρόνο να σκεφτείς σημαντικά πράγματα όπως:
– πού είναι τα κλειδιά σου, και
– γιατί αγόρασες μπάντζο στα 3 το πρωί, ενώ ήθελες τρομπέτα;
Η ζωή σου είναι ένα συνεχόμενο soundtrack από βραχνό σαξόφωνο, αλλά η πραγματικότητα είναι πως:
απλά σου αρέσει να κάνεις ψαγμένες φάτσες στο λεωφορείο.
🎤 Rap / Trap – Το vibe “δεν έχω λεφτά, αλλά έχω επιχειρηματικό πνεύμα”
Εσύ ζεις σε ρυθμούς. Μόνο σε ρυθμούς, γιατί από μελωδία.. ΖΕΙΣ ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ.
Όλη σου η ύπαρξη είναι «μπάσο, ρίμα, attitude». Μπορεί να είσαι στο λεωφορείο και να κοιτάς έξω με βλέμμα «σκέφτομαι τους haters μου». Έχεις άποψη για όλα και μιλάς σαν να έχεις βγάλει τρία mixtapes (Εσύ και η Σάττι..). Η ομοιοκαταληξία είναι το φόρτε σου κι όταν δεν είναι, το κάνεις να μοιάζει..’Εχεις το concept..
Θεωρείσαι παιδί του δρόμου, που μεγάλωσε με κακουχία, πείνα και αληταριό και τα μάτια σου έχουν δει πολλά. Τόσα πολλά που δε χωράνε σε λέξεις μόνο σε οκτάμπαρα. Είναι βαριά η μπάρα man..
Ταυτόχρονα, είσαι αυτός/αυτή που θα σηκώσει την παρέα στο κέφι. Κανείς δεν ξέρει πώς γίνεται, αλλά πάντα ξέρεις ποιο κομμάτι πρέπει να μπει. Το έχεις στο DNA.
🎶 Ελληνικά λαϊκά / έντεχνα – Η ψυχή του μαγαζιού
Αν παίζουν λαϊκά, ξαφνικά μεταμορφώνεσαι στον Βασιλάκη Καίλα ,σε φιλόσοφο-ποιητή που έχει ζήσει επικές ιστορίες έρωτα, χωρισμού και καψούρας — ακόμα κι αν δεν έχεις σχέση από το 2019. Ακούς ένα τσιφτετέλι και νιώθεις τη βαθιά κάθαρση του ανθρώπου που «ξέρει». Μόλις μπει ζεϊμπέκικο είσαι αυτός που φωνάζει “Κάντε άκρη αυτό γράφτηκε για μένα” και χορεύεις σαν να είσαι ο Κούρκουλος στη ταινία “Στέλλα”.
Είσαι επίσης ο άνθρωπος που θα πει τα πιο σοφά λόγια αφού πιει ένα ποτό (ή δέκα..εξαρτάται). Κανείς δεν ξέρει πώς γίνεται, αλλά όταν μιλάς, το σκηνικό θυμίζει ελληνική ταινία της δεκαετίας του 60 (“Όχι για μένα.. για τη φουκαριάρα τη μάνα μου..”)
Lo-fi / Chill – Ο zen άνθρωπος που όλοι θέλουν στη ζωή τους
Κανείς δεν ξέρει αν όντως δουλεύεις ή αν απλά κοιτάς το Excel με υπαρξιακή απορία.
Το δωμάτιό σου μυρίζει σαν συνδυασμός γιασεμί +μούσμουλο+ παραγωγικότητα + με μια εσάνς «έχω κουραστεί από όλους».
Έχεις ακουστικά τόσο άνετα που φοβάσαι μην γίνουν μόνιμο εξάρτημα.
Ζεις τη ζωή σου σε muted tones, σε αντίθεση με τους φίλους σου που είναι full volume.
Έχεις το vibe του ανθρώπου που διαβάζει σε καφέ με ψιθυριστές μελωδίες και πιστεύεις ότι ένα φως-λάμπα σε σχήμα φεγγαριού είναι επένδυση. Σου αρέσει να δουλεύεις σε καφέδες με ατμοσφαιρικά φώτα και φυτά παντού και η πλατφόρμα μελέτης που χρησιμοποιείς σε ξέρει με το μικρό σου όνομα.
🪩 Disco / Funk – Ο άνθρωπος που έχει glitter στην ψυχή (και στα ρούχα)
Μπορείς να χορέψεις σε κάθε είδος πάτωμα: πλακάκι, ξύλο, ασφάλτινο πάρκινγκ, ακόμα και σε ταβέρνα, δεν έχει σημασία,αρκεί να ακουστεί το σωστό bit.
Πιστεύεις ότι ο κόσμος χρειάζεται περισσότερα key changes και είσαι πρόθυμος/η να το αποδείξεις με κίνηση. Νιώθεις πάντα απελευθερωμένος με αυτή τη μουσική και μετατρέπεσαι αυτόματα σε motivational speaker και life coach.
Έχεις κάνει moonwalk έστω μία φορά την ημέρα (όλοι το ξέρουν αυτό..παραδέξου το), έστω και κατά λάθος. Το σώμα σου έχει ανεξάρτητη βούληση κάθε φορά που ακούγεται το intro από το Staying Alive και πιστεύεις πως το extra είναι το καινούργιο minimal.
Αν η ζωή σου ήταν μουσική, θα είχε συνεχώς background με cowbell.
🎼 Indie – Το παιδί του ήλιου, του καφέ και της ποίησης
Εσύ έχεις γούστο. Ή τουλάχιστον έτσι λες. Ακούς indie, γιατί «τα mainstream είναι τόσο… mainstream». Παίζεις με φωτογραφικές, φτιάχνεις playlists με τίτλους όπως «νιώθω λίγο μελαγχολικός αλλά με στιλ» και πηγαίνεις σε live σε μικρά μπαράκια που κανείς άλλος δεν ξέρει. Μπορείς να συγκινηθείς από τραγούδι που έχει 4 ακροατές παγκοσμίως και θεωρείς mainstream τoν… εαυτό σου.
Αν κάποιος σου πει «τι είναι αυτό που ακούς;», απαντάς «χμ, δεν ξέρω αν θα καταλάβεις» — και αυτό είναι η δική σου high art στιγμή. Έχεις τουλάχιστον ένα tote bag και μια φυλή από φυτά που θεωρείς παιδιά σου.
Σταμάτα, παρακαλώ, να αγοράζεις άλλα φυτά. Δεν χωράς.
Και τι λέει τελικά η μουσική για σένα;
Στο τέλος της ημέρας, η μουσική που ακούμε μάς περιγράφει με εκπληκτική ακρίβεια — και τρομακτική ανακρίβεια ταυτόχρονα.
Είτε είσαι το άτομο που εμφανίζεται σε techno πάρτι σαν Pokémon σε άγρια βλάστηση, είτε εκείνος που ζει κάθε λαϊκό σαν να κάνει audition για δραματική σειρά, είτε ο/η jazz φιλόσοφος που πίνει καφέ και νιώθει ότι πρωταγωνιστεί σε ταινία με voice-over… το σημαντικό είναι ένα:
Να συνεχίζεις να ακούς τη μουσική που σε κάνει ευτυχισμένο — ακόμα κι αν σε κάνει και λίγο περίεργο.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς:
Αν ποτέ μαζευτούμε όλοι μαζί σε ένα πάρτι με τις playlists μας, δε θα σωθούμε ούτε με εξορκισμό DJ.
Και αυτό είναι υπέροχο.
Εσύ; Βρήκες πού ανήκεις;
