Σπίτι θα πει κάτι πολύ περισσότερο από τούβλα και τοίχους. Είναι το μέρος που νιώθεις ασφάλεια, που μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, που γεμίζει με αγάπη, στιγμές και ανθρώπους. Είναι μυρωδιές, ήχοι, γέλια, αγκαλιές, φιλίες και αναμνήσεις — όλα αυτά που δίνουν ψυχή στον χώρο και τον κάνουν καταφύγιο για την καρδιά.
Τι είναι σπίτι;
Δεν είναι το ωραίο περιτύλιγμα. Τοίχοι, πλακάκια, ακριβά διακοσμητικά. Είναι η αύρα που το περικλείει. Η ασφάλεια του να είσαι ο εαυτός σου. Εκεί που μπορείς να εκφράσεις το είναι σου. Από το τι επιλέγεις να βάλεις μέσα μέχρι και το πώς το οργανώνεις.
Είvαι όμως περισσότερα από αυτό.
Είναι η μυρωδιά του πρωινού καφέ.
Μία αγκαλιά κι ένα φιλί πριν τη δουλειά.
Μπλεγμένες πατούσες κάτω από το πάπλωμα το βράδυ.
Ένα χαμόγελο να σε περιμένει όταν ανοίγεις την πόρτα. Η γεύση του σπιτικού φαγητού.
Ζεστή σοκολάτα και κουβερτούλα στον καναπέ μια βροχερή μέρα.
Μαζώξεις με φίλους και γέλιο που μέχρι το πρωί έχει γίνει κλάμα.
Εκεί που μπορείς να είσαι ευάλωτος γιατί δεν υπάρχει κριτική, αποδοκιμασία και ντροπή, μόνο κατανόηση, συμπαράσταση κι ευαισθησία. Το μικρό προσωπικό καταφύγιο της ψυχής σου. Το μέρος που πας και ο υπόλοιπος κόσμος σωπαίνει.
Αυτό δίνει ψυχική υπόσταση στα ντουβάρια και το γεμίζει ζεστασιά.
Δεν έχουμε μόνο ένα σπίτι στη ζωή μας. Ξεκινάμε όμως μ’ ένα και στη πορεία αποκτάμε περισσότερα.
Το πρώτο σπίτι μας το δίνει η μητέρα μας. Το σώμα της. Το σπίτι που μεγαλώνουμε. Το σπίτι που φτιάχνουμε όντας ανεξάρτητοι. Το σπίτι που έχουμε επιλέξει να μοιραστούμε με κάποιον άλλον. Κι αν καμιά φορά τα δικά μας σπίτια νιώθουμε ότι μας καταπίνουν ζωντανούς, έχουμε τα σπίτια των φίλων μας που έχουν πάντα τις πόρτες ανοιχτές όλες τις ώρες της μέρας.
Βλέπεις πόσο πλούσιοι είμαστε και δεν το ξέρουμε;
Κοίτα πόσα σπίτια έχουμε! Μπορεί να είναι μικρά, μεγάλα, μοντέρνα ή πιο παλιά, αλλά εκεί είναι και μας περιμένουν.
Φοβάμαι να καταλάβω τη μοναξιά όσων δεν έχουν έστω ένα τέτοιο σπίτι. Όταν ο χώρος που νιώθουν ασφαλείς δεν έχει την ψυχή και τη ζεστασιά των άλλων. Όταν δεν είναι πραγματικά δικό τους.
Από φόβο; Επιλογή;
Επειδή έτσι τα έφερε η ζωή; Δεν ξέρω!
Τα αναγνωρίζω αυτά τα σπίτια όμως. Είναι αυτά που μπαίνεις και νιώθεις άβολα που βρίσκεσαι εκεί. Σαν να έχει ξεχάσει η χαρά να περάσει και να χτυπήσει την πόρτα. Είναι στεγνά από προσωπικότητα. Δεν τα κρίνω όμως. Ο καθένας το σπίτι του έχει δικαίωμα να το έχει όπως θέλει. Δε θα ζεις εσύ εκεί. Εσύ απλά μπορεί να είσαι ένας περαστικός.
Μ’ αρέσει το σπίτι μου να είναι ανοιχτό. Να το μοιράζομαι με τους δικούς μου ανθρώπους. Να ξέρουν ότι έχουν ένα ακόμη καταφύγιο αν το χρειαστούν. Να γεμίζει αναμνήσεις και ενέργεια από τους ανθρώπους που πέρασαν από αυτό.
Πάντα οι μετακομίσεις μου έδιναν ανάμεικτα συναισθήματα. Ενθουσιασμό για μία νέα αρχή και πίκρα για αυτό που άφηνα πίσω. Δεν ήταν οι τοίχοι και τα έπιπλα. Ήταν οι στιγμές, τα γέλια, οι φωνές, τα κλάματα.
Πόσους άραγε παλμούς έδωσε η καρδιά μου όσο ζούσα εδώ;
Πόσα όνειρα είδα όλα αυτά τα χρόνια; Πόσα νέα έμαθα και μοιράστηκα;
Αν είχαν στόμα να μιλήσουν τα ντουβάρια, τι ιστορίες θα έλεγαν άραγε στον επόμενο ένοικο; Τι ιστορίες θα έλεγαν σε μένα;
Τι είναι το σπίτι, αν δεν είναι αγάπη;
