Η συγγραφέας, Στέβη Λύτρα, μάς συστήνεται με το La Spina Rossa, ένα ψυχολογικό θρίλερ που βυθίζεται στα μυστικά της ανθρώπινης ψυχής και στις σκιές που όλοι κουβαλούμε μέσα μας. Πρόκειται για το πρώτο της βιβλίο -ένα έργο γεμάτο ένταση, συμβολισμούς κι ατμόσφαιρα, όπου η λογική και το συναίσθημα συγκρούονται διαρκώς.
Μέσα από τη γραφή της, ξεδιπλώνεται ένας κόσμος εσωτερικών συγκρούσεων, φόβου και λύτρωσης, γραμμένος με ωριμότητα που εκπλήσσει για ένα συγγραφικό ντεμπούτο.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η δημιουργός του La Spina Rossa μιλά για την πηγή της έμπνευσής της, την ψυχολογία των ηρώων της, τη σχέση της με τη γραφή και τις αλήθειες που κρύβονται πίσω από τις λέξεις της.
ΜΕΡΟΣ Α΄ – Η αρχή της ιστορίας
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το La Spina Rossa; Θυμάστε τη στιγμή που εμφανίστηκε στο μυαλό σας;
Η ιδέα για το La Spina Rossa γεννήθηκε σε μια στιγμή εσωτερικής αναταραχής. Δεν ήταν μια εικόνα ή ένας χαρακτήρας που εμφανίστηκε πρώτα αλλά ήταν ένα συναίσθημα. Ένα αίσθημα εγκλωβισμού, σαν να περπατάς μέσα σε έναν λαβύρινθο από σκέψεις που σε τρυπούν.
Θυμάμαι να κάθομαι μόνη, αργά το βράδυ στα σκοτεινά με ένα αρωματικό στικ κι ένα κερί και να γράφω την πρώτη παράγραφο. Θυμάμαι αμέσως μετα να ζωγραφίζω ένα τριαντάφυλλο μαύρο με αγκάθια. Τότε, δεν είχα βρει ακόμα τον τίτλο που έχει σήμερα, αλλά είχα στο μυαλό κάτι παρόμοιο και λίγο διαφορετικό. Κι έτσι ήταν όταν τον είχα γράψει στο πρωτότυπο εξώφυλλο.
Τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος; Κρύβει κάποιο προσωπικό ή συμβολικό μήνυμα;
Φτάνοντας περίπου τις πρώτες 38 σελίδες, το Σεπτέμβριο του 2009 σταμάτησα να γράφω και τα μάζεψα ενώ μεσολάβησε μεγάλο χρονικό διάστημα, που το βιβλίο ήταν στο πατάρι κλειστό και ατελές. Το 2022 που το έπιασα πάλι στα χέρια για να συνεχίσω, με έκπληξη είδα μια μέρα στην τηλεόραση τον τίτλο του βιβλίου μου, διαφήμιση, ως τίτλο μιας ελληνικής σειράς, άσχετη όμως με τη δική μου θεματολογία!
Θορυβήθηκα αφού βρισκόμουν ακόμη λίγο μετα τη μέση της συγγραφής της δικής μου ιστορίας και πλέον χωρίς τίτλο, αλλά το θεώρησα ευκαιρία για να βελτιώσω τη δική μου σύλληψη.
Έτσι εμπνευσμένη από το σκίτσο με το τριαντάφυλλο και τα αγκάθια, προσπάθησα να γεννήσω τον τίτλο από αυτό το αρχικό μου σκαρίφημα. Και βρέθηκε!
Εξαιτίας των σπουδών που έχω κάνει στο παρελθόν πάνω στην ιταλική γλώσσα και κουλτούρα, θυμήθηκα μια όχι διαδεδομένη ιδιωματική φράση, που χρησιμοποιούν οι Ιταλοί για να εκφράσουν κάτι που πονάει πολύ, όπως ένα αγκάθι βαμμένο από αίμα.
Το La spina rossa, λοιπόν, ταίριαξε απόλυτα στο θέμα, γιατί στον τίτλο αυτό βρήκα να χωρέσω όλο τον ψυχικό πόνο που μπορεί να ένιωσε η ηρωίδα μου και προσπάθησα να αποδώσω στις σελίδες του βιβλίου. Ακόμη, ο τίτλος είναι διπλής σημασίας, αφού συμβολίζει έναν από τους χώρους που διαδραματίζονται γεγονότα και τον χώρο που η ηρωίδα γνωρίζει για πρώτη φορά τον ανταγωνιστή.
Ήταν πάντα στα σχέδιά σας να γράψετε ένα ψυχολογικό θρίλερ ή προέκυψε αυθόρμητα;
Δεν είχα σχεδιάσει εξαρχής να γράψω ένα ψυχολογικό θρίλερ. Η ιστορία προέκυψε αυθόρμητα, σαν να με διάλεξε εκείνη. Ξεκίνησα να γράφω με την πρόθεση να αποτυπώσω έναν εσωτερικό κόσμο, γεμάτο αντιφάσεις και σιωπές, αλλά όσο προχωρούσε η αφήγηση, η ένταση και το σκοτάδι άρχισαν να παίρνουν τον έλεγχο.
Οι χαρακτήρες άρχισαν να αποκαλύπτουν πλευρές που δεν είχα προβλέψει, κι η πλοκή πήρε μια τροπή που με οδήγησε βαθύτερα στην ψυχολογική διάσταση. Ήταν σαν να βούτηξα σε μια λίμνη και ν’ ανακάλυψα ότι το νερό ήταν πολύ πιο βαθύ απ’ όσο φανταζόμουν.
Ποια είναι η σημαντικότερη στιγμή που σας οδήγησε στο να πείτε «τώρα θα γράψω το δικό μου βιβλίο»;
Η πιο καθοριστική στιγμή, ήταν όταν ένιωσα ότι δεν μπορούσα πια να σιωπήσω μπροστά σε όσα διαδοχικά άκουγα στις ειδήσεις για τις γυναικοκτονίες και ιδικά τα περιστατικά που έκρυβε μέσα της η καραντίνα, που ήταν πολλά.
Εκεί διαπιστώσαμε τη μανία που κρύβει η ελληνική κοινωνία κατά των γυναικών. Εκεί διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν άνθρωποι ακόμη και σήμερα που σκέφτονται τη γυναίκα, σαν κομμάτι της ιδιοκτησίας τους, που πάει παρέα με το αυτοκίνητο και το σπίτι τους και τους είναι αδιανόητο εκείνη να σκεφτεί να αποδράσει από αυτό.
Είχα μέσα μου λοιπόν μια ιστορία, που ζητούσε να ειπωθεί, όχι απαραίτητα για ν’ ακουστεί, αλλά για να απελευθερωθεί από εμένα. Ήταν σαν να είχε ωριμάσει κάτι μέσα μου, μια ανάγκη να δώσω μορφή σε σκέψεις, συναισθήματα, εξομολογήσεις ανθρώπων και παρατηρήσεις που δεν χωρούσαν πια σε απλές σημειώσεις ή ημερολόγια.
Το 2022 όλο αυτό έκανε μια έκρηξη και θυμάμαι να λέω στον εαυτό μου: «Αν δεν το γράψεις τώρα, δε θα το γράψεις ποτέ. Αν δεν γράψεις ελεύθερα, μην γράψεις καθόλου».
Έτσι ξεκίνησα για να συνεχίσω το ατελές βιβλίο που κρυβόταν στο πατάρι για χρόνια, χωρίς να ξέρω πού θα με οδηγήσει, αλλά με απόλυτη βεβαιότητα ότι έπρεπε να ξεκινήσω.
Πώς νιώσατε όταν κρατήσατε για πρώτη φορά το βιβλίο στα χέρια σας;
Έκλαψα όταν πήρα τις κούτες με τα αντίτυπα στα χέρια. Ήταν σαν να κρατούσα ένα κομμάτι του εαυτού μου, όχι απλώς ένα βιβλίο. Γιατί κρατούσα μια διαδρομή, μια μεταμόρφωση.
Το εξώφυλλο, το βάρος του χαρτιού, η μυρωδιά των σελίδων… Όλα είχαν μια σχεδόν τελετουργική σημασία. Ένιωσα συγκίνηση, αλλά και δέος γιατί ήξερα πως αυτό που κρατούσα δεν ήταν μόνο δικό μου πια. Θα ταξίδευε, θα συναντούσε άλλους ανθρώπους, θα γινόταν καθρέφτης ή μαχαίρι ή παρηγοριά για κάποιον. Και αυτό είναι το πιο μαγικό πράγμα στη γραφή: όταν κάτι τόσο προσωπικό γίνεται συλλογικό.
✍️ΜΕΡΟΣ Β΄ – Δημιουργία και διαδικασία
Πόσος καιρός χρειάστηκε για να ολοκληρώσετε το βιβλίο από την πρώτη ιδέα μέχρι την τελευταία λέξη;
Το La Spina Rossa είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε σε δύο χρόνους. Η πρώτη του μορφή ξεκίνησε το 2009, αλλά μετά από περίπου 38 σελίδες — ή όπως λένε οι συγγραφείς, τις πρώτες 500 λέξεις — η συγγραφή σταμάτησε και το χειρόγραφο μπήκε στο πατάρι, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Έμεινε εκεί για πάνω από μια δεκαετία, μέχρι που το 2022 ένιωσα την ανάγκη να το ξαναπιάσω.
Από εκείνη τη στιγμή, η διαδικασία πήρε φωτιά. Μέσα σε λίγους μήνες, το βιβλίο ολοκληρώθηκε, σαν να περίμενε υπομονετικά να του δοθεί φωνή. Αν το μετρήσει κανείς ημερολογιακά, η απόσταση είναι πάνω από δώδεκα χρόνια. Αν το μετρήσει ψυχικά, είναι η διάρκεια μιας ωρίμανσης. Από τον Μάρτιο του 2023 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2024 έγραφα και παράλληλα έκανα έρευνα. Τους επόμενους μήνες, μέχρι την πρώτη κυκλοφορία τον Ιούνιο του 2025, διόρθωνα, έκανα επιμέλεια, έκοβα και έραβα.
Πώς ήταν η διαδικασία της γραφής; Υπήρχαν στιγμές που σας τρόμαξε η ίδια η ιστορία;
Ήταν αναμέτρηση. Η διαδικασία ήταν σαν μια κάθοδος στον εσωτερικό μου κόσμο. Υπήρχαν στιγμές που η ίδια η ιστορία με τρόμαξε, γιατί με ανάγκασε να κοιτάξω κατάματα τα αληθινά μαύρα γεγονότα. Όταν έγραφα τις σκηνές ψυχολογικής βίας ή τις εσωτερικές συγκρούσεις της ηρωίδα, ένιωθα σαν να άνοιγα πόρτες που είχα κλειδώσει και εγώ η ίδια μέσα μου.
Νομίζω όμως ότι το πιο δύσκολο ήταν να προσπαθήσω να συρράψω στοιχεία για να αποτυπώσω στο πρόσωπο του Άλκη όλους τους θύτες… Τα μάτια και το βλέμμα τους. Τον τρόπο σκέψης τους. Το σκοτάδι και τον μπερδεμένο ψυχισμό τους.
Ήταν συγκλονιστικό να πρέπει εγώ, σαν συγγραφέας, να κοιτάξω το τέρας στα μάτια. Το φοβερό όμως που μου έτυχε ήταν ότι πράγματι η μοίρα με οδήγησε να συναντήσω από πολύ κοντά, έναν από τους θύτες, μιας πολύ γνωστής τραγικής ιστορίας.
Αναγκάστηκα να έρθω σε επαφή, εξαιτίας κάποιας διεκπαιρεωτικής εργασίας που έκανα για λόγους βιοπορισμού και είχα κυριολεκτικά την ευκαιρία να τον κοιτάξω στα μάτια. Το στοιχείο εκείνο που έχω προσθέσει στο μυθιστόρημα από την εμπειρία μου αυτή, είναι στον χαρακτήρα του Άλκη και είναι η αύρα του ανθρώπου αυτού, που αφού δολοφόνησε τη σύντροφό του συνεχίζει να ζει, να φέρετε και να προσπαθεί να αναπτυχθεί, σαν να μην έχει διαπράξει τίποτα κακό.
Πώς προσεγγίσατε την ψυχολογική διάσταση του θρίλερ; Έγινε έρευνα πάνω στην ανθρώπινη ψυχή ή βασιστήκατε στη διαίσθηση;
Η ψυχολογική διάσταση του θρίλερ ήταν για μένα το πιο σημαντικό και ευαίσθητο κομμάτι. Δεν ήθελα απλώς να δημιουργήσω ένταση. Ήθελα να μπω βαθιά στον ψυχισμό των χαρακτήρων, να κατανοήσω τις ρωγμές τους.
Έκανα αρκετή έρευνα: διάβασα άρθρα, μελέτες, μαρτυρίες, αλλά κυρίως άκουσα. Άκουσα ιστορίες ανθρώπων που βίωσαν ψυχολογική βία, εγκλωβισμό, φόβο. Παράλληλα, εμπιστεύτηκα και τη διαίσθησή μου γιατί πολλές φορές η αλήθεια δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία, αλλά και στις σιωπές, στα βλέμματα, στις λεπτομέρειες που δε λέγονται. Το αποτέλεσμα ήταν ένα μείγμα γνώσης και ενσυναίσθησης.
Ποιο κομμάτι του βιβλίου σας δυσκόλεψε περισσότερο να γράψετε;
Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν εκείνο που έπρεπε να αποδώσω την ψυχολογική κατάρρευση της ηρωίδα. Όχι με υπερβολές ή δραματικές κορυφώσεις, αλλά με λεπτομέρειες που δείχνουν πώς η ψυχή λυγίζει σιωπηλά.
Ήθελα να είναι αληθινό, να μην μοιάζει με μυθοπλασία, αλλά με την πραγματική σιωπή την ώρα που το θύμα βρίσκεται λίγο πριν το τέλος. Δυσκολεύτηκα να βρω τις σωστές λέξεις. Όχι γιατί δεν υπήρχαν, αλλά γιατί έπρεπε να τις ζυγίσω και να τις νιώσω πριν τις γράψω.
Επίσης, η σκηνή της συνάντησης με τον Άλκη, όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, ήταν μια εσωτερική μάχη. Έπρεπε να ισορροπήσω ανάμεσα στον τρόμο και την αξιοπρέπεια, στον θυμό και την σιωπή.
��ΜΕΡΟΣ Γ΄ – Θέματα και ατμόσφαιρα
Ποια είναι η βασική θεματική που διαπερνά το La Spina Rossa;
Η βασική θεματική του La Spina Rossa είναι ο εγκλωβισμός. Ψυχικός, συναισθηματικός, κοινωνικός. Είναι η αόρατη φυλακή που μπορεί να χτιστεί μέσα σε μια σχέση, σε μια οικογένεια, σε μια κοινωνία που δεν βλέπει ή δεν θέλει να δει.
Το βιβλίο εξερευνά πώς ο φόβος, η σιωπή και η ενοχή μπορούν να μεταμορφώσουν έναν άνθρωπο, να τον κάνουν να αμφισβητήσει την ίδια του την ύπαρξη.
Παράλληλα, μιλά για τη δύναμη της επιβίωσης, για την εσωτερική φωνή που επιμένει να ψιθυρίζει «φύγε» όταν όλα γύρω λένε «μείνε». Είναι μια ιστορία για το πώς ο πόνος μπορεί να γίνει πυξίδα για την απελευθέρωση αλλά και πώς η αλήθεια στο τέλος, ή η αποκάλυψη της αλήθειας, μπορεί να φέρει την απόλυτη οδύνη.
Η ένταση και ο φόβος στο βιβλίο πηγάζουν περισσότερο από εξωτερικά γεγονότα ή από την εσωτερική κατάσταση των ηρώων;
Πηγάζουν κυρίως από την εσωτερική κατάσταση των ηρώων. Δεν είναι τα εξωτερικά γεγονότα που τρομάζουν τον αναγνώστη αλλά ο τρόπος που τα βιώνουν οι ήρωες. Ο ψυχισμός τους είναι γεμάτος ρωγμές, σκιές και εσωτερικές συγκρούσεις που δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ασφυκτική.
Ο φόβος δεν είναι κραυγαλέος, είναι υπόγειος. Είναι η απειλή της σιωπής που δεν ξέρεις τι κρύβει, το βλέμμα που δεν συναντά το δικό σου, η σκέψη που δεν μπορείς να της ξεφύγεις. Αυτός ο εσωτερικός τρόμος είναι που χτίζει την αληθινή αγωνία στο βιβλίο και όχι απαραίτητα οι πράξεις ή τα γεγονότα κατά την πλοκή.
Υπάρχει κάποιο σύμβολο ή μοτίβο που λειτουργεί σαν “κρυφό μήνυμα” για τον αναγνώστη;
Ναι, το είπα καθώς μιλούσα για τον τίτλο. Το σύμβολο του κόκκινου αγκαθιού – La Spina Rossa είναι το πιο έντονο σύμβολο του βιβλίου. Δεν είναι απλώς ένας χώρος αλλά, είναι η μεταφορά του πόνου που δεν φαίνεται αλλά υπάρχει. Ένα αγκάθι μπορεί να είναι μικρό και σχεδόν αόρατο, αλλά μπορεί να προκαλέσει βαθιά πληγή. Όπως και η ψυχολογική βία.
Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το πάθος, την οργή, αλλά και το αίμα ή ακόμα και την εσωτερική αιμορραγία που δε βλέπει κανείς. Αυτό το μοτίβο επανέρχεται σε διάφορες μορφές μέσα στο βιβλίο, σαν υπενθύμιση ότι ο πόνος δεν χρειάζεται να είναι κραυγαλέος για να είναι αληθινός.
Πώς δημιουργείτε την ατμόσφαιρα του τρόμου και της αγωνίας; Μέσα από τη γλώσσα, τις εικόνες ή τον ρυθμό;
Η ατμόσφαιρα του τρόμου και της αγωνίας στο La Spina Rossa χτίζεται κυρίως μέσα από τη γλώσσα και τον ρυθμό. Χρησιμοποιώ λέξεις που δε φωνάζουν, αλλά ψιθυρίζουν και φράσεις που σέρνονται. Που αφήνουν κενά, που κάνουν τον αναγνώστη να νιώθει πως κάτι παραμονεύει.
Οι εικόνες που δημιουργεί ο αναγνώστης πολλές φορές έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει και σχεδόν καταστούν τη ροή υπαινικτική, με βλέμματα καχυποψίας, σιωπές ενοχής και μια κοπέλα που κρατά την άκρη ενός μίτου και τον ακολουθεί χωρίς να υπολογίσει τις συνέπειες.
Ο ρυθμός είναι κοφτός όταν η ένταση κορυφώνεται κι αργός όταν η ψυχολογική βία απλώνεται σαν ομίχλη. Δε με ενδιαφέρει να τρομάξω τον αναγνώστη, αλλά με ενδιαφέρει να τον κάνω να νιώσει πως κάτι μέσα του μετακινείται.
Αν το βιβλίο σας είχε μουσικό υπόβαθρο, τι είδους μουσική θα το συνόδευε;
Αν είχε μουσικό υπόβαθρο, θα ήταν νωχελικό και ελαφρά μελαγχολικό, με ήχους που σέρνονται αργά, σαν σκέψεις που δεν λέγονται, ακριβώς γιατί μιλάω για βασανισμένες ψυχές που αιμορραγούν σιωπηλά και απευθύνομαι σε γούστα σκοτεινά και ατμοσφαιρικά.
Θα ήταν ένα μείγμα από μινιμαλιστική μουσική και ambient από ήχους όπως έγχορδα που πάλλονται σαν εσωτερικοί χτύποι καρδιάς και πιάνο, που κυλά σαν δάκρυ. Ακόμη και κρουστά για να τονίσω τις κορυφώσεις.
Ίσως συνδυάζοντας στοιχεία indie rock, post-rock και Americana και αν έπρεπε να διαλέξω έναν συνθέτη, θα ήταν κάποιος σαν τη Hildur Guðnadóttir γιατί οι συνθέσεις της μου ταιριάζουν πολύ με την ψυχολογική βία. Βρίσκω τη μουσική της ικανή να μην συνοδεύει απλώς την ιστορία, αλλά να αναπνέει μαζί της.
��ΜΕΡΟΣ Δ΄ – Ο άνθρωπος πίσω από τη συγγραφέα
Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τη γραφή; Ήταν παιδικό όνειρο ή ανάγκη που προέκυψε αργότερα;
Δεν ξεκίνησε από παιδί με την πρόθεση να γράψω. Δεν ήταν όνειρο, ούτε στόχος. Ήταν κάτι που απλώς… ξεπήδηξε. Ξαφνικά, σαν να άνοιξε μια ρωγμή μέσα μου κι άρχισαν να βγαίνουν λέξεις. Όταν ήμουν παιδί, διάβαζα πολλή λογοτεχνία κι ήταν ο τρόπος μου να δραπετεύω κυρίως τα μεσημέρια και να φτιάχνω κόσμους μέσα μου. Ίσως εκεί, χωρίς να το καταλάβω, άρχισε να χτίζεται η σχέση μου με τη γραφή. Όχι ως φιλοδοξία αλλά ως ανάγκη.
Ποιοι συγγραφείς ή βιβλία σάς σημάδεψαν ως αναγνώστρια;
Αρχικά δεν ξεχωρίζω αν ο συγγραφέας είναι Έλληνας ή ξένος. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η ατμόσφαιρα και η αλήθεια του. Προτιμώ βιβλία σκοτεινά, μελαγχολικά, με αμφίσημο τέλος. Ιστορίες που δεν προσφέρουν λύσεις, αλλά αφήνουν ερωτήματα. Που δεν κλείνουν την πόρτα και την αφήνουν μισάνοιχτη.
Μου αρέσουν οι συγγραφείς που γράφουν για να ξαλαφρώσουν οι ίδιοι και να φορτώσουν εσένα. Μου αρέσουν όμως και τα βιβλία δράσης. Τα γρήγορα. Μπορώ να βρω λοιπόν ενδιαφέρον από τον Χουλιάρα και τη Δούκα και τον Χάκκα μέχρι τον Στίβεν Κινκ ή τον Nταν Μπράουν. Υπάρχουν και άλλοι όμως που διαβάζω που είναι ψυχολόγοι και όχι αυστηρώς λογοτέχνες όπως είναι ο Σκοτ Πεκ.
Ποια πλευρά του εαυτού σας “ξεγυμνώθηκε” περισσότερο μέσα από το La Spina Rossa;
Μέσα από το μυθιστόρημα ξεγυμνώθηκε η πιο εύθραυστη, σιωπηλή και σκοτεινή πλευρά μου. Αυτή που δεν μιλάει συχνά, αλλά κουβαλάει τους δικούς μου φόβους και ερωτήματα. Η πλευρά που έχει νιώσει εγκλωβισμό, που έχει ζήσει σιωπές πιο δυνατές από φωνές, που έχει αναρωτηθεί αν η αγάπη σώζει ή πονάει. Καθώς έγραφα, ένιωθα σαν να ξεφλουδίζω στρώματα από μέσα μου όχι για να εκτεθώ, αλλά για να καταλάβω.
Ποιο είναι το πιο σκοτεινό συναίσθημα που έχετε νιώσει και πώς το μετατρέψατε σε τέχνη;
Το πιο σκοτεινό συναίσθημα που έχω νιώσει είναι η αίσθηση του εγκλωβισμού. Όχι σε χώρο, αλλά σε κατάσταση. Σε σιωπή σε ρόλο που δεν μου ταίριαζε. Είναι εκείνη η στιγμή που δεν ξέρεις αν πρέπει να φωνάξεις ή να σωπάσεις και τελικά σωπαίνεις.
Αυτό το συναίσθημα δεν το περιέγραψα απλώς στη γραφή μου. Έγινε η γραφή μου και είναι και το δικό μου κοινό στοιχείο με την ηρωίδα της ιστορίας. Δε λέμε κι οι δυο, αυτό που σκεφτόμαστε.
Πώς αντιδράτε στην κριτική — ειδικά όταν αφορά κάτι τόσο προσωπικό όπως ένα πρώτο βιβλίο;
Με τον καιρό έμαθα να ξεχωρίζω την κριτική που έχει ουσία από εκείνη που απλώς κρίνει. Αν κάποιος διαβάσει το La Spina Rossa και νιώσει κάτι, ακόμα κι αν είναι δυσφορία ή αντίσταση, τότε κάτι λειτούργησε. Δεν γράφω για να αρέσω. Γράφω για να επικοινωνήσω. Κι αν η κριτική είναι ειλικρινής και όχι επιθετική, είναι μέρος αυτής της επικοινωνίας. Με βοηθά να δω το έργο μου απ’ έξω και να συνεχίσω να γράφω όχι πιο αρεστά, αλλά καλύτερα.
��ΜΕΡΟΣ Ε΄ – Όραμα και συνέχεια
Πώς νιώθετε τώρα που το έργο σας ταξιδεύει στους αναγνώστες;
Με τον καιρό έμαθα να ξεχωρίζω την κριτική που έχει ουσία από εκείνη που απλώς κρίνει. Αν κάποιος διαβάσει το La Spina Rossa και νιώσει κάτι, ακόμα κι αν είναι δυσφορία ή αντίσταση, τότε κάτι λειτούργησε. Δεν γράφω για να αρέσω. Γράφω για να επικοινωνήσω. Και αν η κριτική είναι ειλικρινής και όχι επιθετική, είναι μέρος αυτής της επικοινωνίας. Με βοηθά να δω το έργο μου απ’ έξω και να συνεχίσω να γράφω όχι πιο αρεστά, αλλά καλύτερα.
Πώς φαντάζεστε τον ιδανικό αναγνώστη του La Spina Rossa;
Τον φαντάζομαι να διαβάζει σχεδόν τελετουργικά. Να σταματά σε φράσεις και να τις αφήνει να τον διαπεράσουν, σαν να τις ακούει μέσα του. Ο ιδανικός αναγνώστης του La Spina Rossa δεν φοβάται τις σκοτεινές γωνιές της ψυχής -τις αναγνωρίζει, τις έχει περπατήσει. Έχει αγαπήσει κι έχει πονέσει. Ξέρει τι σημαίνει να κουβαλάς ένα αγκάθι μέσα σου και να συνεχίζεις να περπατάς, αθόρυβα. Δεν τον ενδιαφέρει η πλοκή -τον ενδιαφέρει η ατμόσφαιρα, η υπόγεια ένταση, η μελαγχολία που δε φωνάζει αλλά υπάρχει. Είναι εκείνος που, όταν κλείσει το βιβλίο, δεν θα πει «ωραίο ήταν» αλλά θ’ αναρωτηθεί «και τώρα;»
Ποια φράση ή σκέψη θα θέλατε να κρατήσει κάποιος που κλείνει το βιβλίο σας;
Θα ήθελα να μείνει με τη σκέψη πως τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως θέλουμε να τα δούμε. Μπορεί κάτι να μοιάζει ροζ, αλλά να είναι μαύρο. Μπορεί κάτω από την επιφάνεια να κρύβεται μια αλήθεια σκοτεινή, επώδυνη, που δεν φωνάζει αλλά υπάρχει.
Μέσα από το La Spina Rossa θέλω να τονίσω πως όταν παρατηρείς κάτι που δεν πάει καλά, είτε είσαι το θύμα είτε ο παρατηρητής, πρέπει να βρίσκεις τον τρόπο να σπας τη σιωπή. Πριν τα πράγματα πάρουν άσχημη τροπή. Πριν να είναι αργά.
Πρέπει να επεμβαίνεις, να αμφισβητείς αυτό που μοιάζει όμορφα στημένο, γιατί αλλιώς γίνεσαι συνυπεύθυνος για το αποτέλεσμα.
Πρέπει να φύγουμε όλοι από το «δεν είναι δική μου δουλειά» ή «δεν με αφορά» και να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε, ακόμα κι αν το θύμα αρνείται τη βοήθεια εκείνη τη στιγμή. Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι θέση και η θέση αυτή, όταν δεν είναι απέναντι στη βία, γίνεται συνένοχη.
Τι σημαίνει για εσάς η επιτυχία — και πώς τη μετράτε;
Επιτυχία για μένα είναι να σε νιώσει έστω ένας. Να διαβάσει το βιβλίο σου και να δει κάτι δικό του μέσα στις λέξεις σου. Να σταματήσει σε μια φράση και να πει «αυτό με αφορά». Επιτυχία είναι να έχεις πει κάτι που δεν ξεχνιέται. Κάτι που δεν ήταν ευχάριστο αλλά ήταν αληθινό. Και αν αυτό το κάτι αγγίξει έστω μία ψυχή, τότε ναι αυτό είναι για μένα επιτυχία.
Τι να περιμένουμε από εσάς στη συνέχεια; Σκέφτεστε ήδη το επόμενο βιβλίο;
Το επόμενο βιβλίο έχει ήδη αρχίσει να γράφεται. Είναι η συνέχεια του La Spina Rossa, κάτι σαν Νεμέσις. Εκεί θα δούμε την πορεία και την κατάληξη των ηρώων, εκτός από τη Στεφανή Κουαρτζ.
Ήρωες που στο πρώτο βιβλίο απλώς αναφέρονται, τώρα θα πάρουν σάρκα και οστά. Και μαζί τους θα εμφανιστούν και άλλοι – πρόσωπα που θα πάρουν το αίμα της Στεφανής πίσω. Ο κύκλος θα κλείσει, κάπως πιο ανακουφιστικά.
Παράλληλα, εργάζομαι πάνω σε μια ηχητική εκδοχή του βιβλίου, επενδυμένη με μουσικές κι αληθινούς ήχους.
Δεν είναι απλώς μια καλλιτεχνική πρόταση, είναι μια προσπάθεια να φτάσει το έργο σε ανθρώπους που δεν τα πάνε καλά με το διάβασμα. Που δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν, που έχουν διαφορετικούς τρόπους πρόσληψης.
Θέλω η ιστορία να ακουστεί, να γίνει εμπειρία, να αγγίξει και εκείνους που δεν την κρατούν στα χέρια τους αλλά την αφήνουν να τους διαπεράσει.
Γιατί η τέχνη είναι για όσους μπορούν να τη νιώσουν.
Συνέντευξη από την Εύη Δικαίου για το ilovers.gr
Το βιβλίο της Στέβης Λύτρα το βρίσκετε εδώ:
Α. Στο βιβλιοπωλείο του εκδοτικού οίκου Λευκό Μελάνι: La Spina Rossa- Στέβη Λύτρα
Β. Στο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο Lulu σε μορφή e-book ή Paperback για αναγνώστες του εξωτερικού:
La Spina Rossa-Στέβη Λύτρα Lulu publications
Γ. Με παραγγελία απευθείας από την ίδια τη συγγραφέα κι υπογεγραμμένο από την ίδια στο email: [email protected]
Μη διστάσετε να ακολουθήσετε το ταξίδι και τα νέα του βιβλίου μέσα από τη σελίδα στο Facebook:
