Είμαι στο τραμ. Το κινητό μου πέφτει απ’ το χέρι και πάει κάτω από μια θέση. Πηγαίνω να το πιάσω και πίσω μου ακούω «τς-τς-τς».
Μια Κάρεν που προφανώς είχε δώσει ρεπό στον σοφέρ και καταδέχτηκε να μπει στο τραμ!
Τι τς-τς κοπελιά;;; Σου τάραξα την κρουαζιέρα στον Αργοσαρωνικό;
Ξερνάμε τα ψυχολογικά και την κακία μας με κάθε ευκαιρία.Σχολιάζουμε, κρίνουμε,στραβοκοιτάμε και ψάχνουμε να καλύψουμε το αίσθημα της ανεπάρκειάς μας.
Πότε επέλεξες να είσαι ευγενικός τον τελευταίο καιρό;
Από πότε έχεις να ρωτήσεις κάποιον αν είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ καλά;
Πότε σκέφτηκες πως μέσα στα σκατά που ζεις, μπορεί ο άλλος να είναι χειρότερα;
Ναι, ξέρω! Καθένας θεωρεί πως ζει μεγαλύτερες δυσκολίες από όλους. Λογικό είναι. Μήπως όμως να κοιτάξουμε και σε τι επίπεδο είναι και τα ψυχολογικούλια μας;
Τι σου φταίει ο διπλανός σου στο μετρό;
Ή ο άνθρωπος που σου φτιάχνει τον καφέ ή αυτός που σήκωσε το τηλέφωνο στην courier;
Δε σου λέω πως ο κόσμος είναι ένα λιβάδι με μονόκερους που τρέχουν ανέμελοι τρώγοντας ζαχαρωτά, ενω μικρές νεράιδες πετάνε αστερόσκονη στο freddo espresso σου.
Μη με ρωτήσει κανείς για αυτή την παρομοίωση! Θα την αναφέρω στην ψυχολόγο μου και βλέπουμε!
Τέλος πάντων! Και βέβαια υπάρχουν στιγμές που θα βγει από μέσα σου η Σωσώ Παπαδήμα και θα της κάνει φωνητικά η Ράνια από τους Singles.Ωστόσο, όχι δε δέχομαι επειδή ξύπνησες στραβά, επειδή σ‘ άφησε στο «διαβάστηκε» ή επειδή δεν γουστάρεις τη δουλειά σου, να πηγαίνεις και να τα χώνεις σ‘ όποιον είχε την ατυχία να βρεθεί μπροστά σου.Πήγαινε και ξέσπασε σ‘ αυτόν που σου φταίει!
Βέβαια, τις περισσότερες φορές, υπαίτιος είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Ποιος τολμάει να στήσει τον εαυτό του στο εδώλιο και να ζητήσει ευθύνες; Θέλει πολλά αρ…εεε κότσια.
Γιατί μόλις ζητήσεις τα ρέστα από σένα, μετά πρέπει να κάνεις και τη δουλίτσα για να μαζέψεις τα κακώς κείμενα που επέτρεψες να έχεις στη ζωή σου.
Για να σε δω! Μπορείς; Πού είναι η αυθάδειά σου τότε; Με τι μούτρα θα κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη, όταν καταλάβεις πως έχεις μεγάλο μερίδιο ευθύνης;
Δε σου φταίει κανείς εκεί έξω! Ούτε είμαστε υποχρεωμένοι να τρώμε την ξινίλα που ρέει αφιλτράριστη από μέσα σου. Είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας στην κοινωνία, ανεξάρτητα με το βάρος που κουβαλάμε.
Οπότε κλείσε το στόμα σου, γιατί όχι μόνο δεν ξέρεις τι μπορεί να περνάει ένας άνθρωπος, αλλά ακόμα περισσότερο δεν έχεις ιδέα με ποιον τρόπο το σχόλιό σου μπορεί να συμβάλει στην ψυχολογική του κατάσταση.
Υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά με το μυαλό τους. Κάνουν τα πάντα να νικήσουν σ‘ αυτόν τον αγώνα κι η αποψούλα σου –που δε ζητήθηκε κιόλας– είναι περιττή.
Και επειδή ξεκάθαρα συγχύστηκα:
Κάνε μου μια χάρη! Βγες εκεί έξω και πες μια καλή κουβέντα σ‘ ένα φίλο, γνωστό, άγνωστο! Σε όποιον θες.
Γιατί συγνώμη κιόλας… Tόσο δύσκολο μας είναι να μην είμαστε τόσο σκατάνθρωποι;
Μπορούμε καλύτερα.
Κι ας μην έχουμε μονόκερους.
Ακόμα!
