Κυριακή
13 Δεκεμβρίου 2015.
Αγαπητό
μου ημερολόγιο,
αφού
έφτασες στα χέρια μου, αποφάσισα να σου γράψω. Ίσως είναι ο μόνος
τρόπος να ξεφύγω απ’ αυτό το καθημερινό μαρτύριο που ζω εδώ μέσα.
Εδώ και
δυο χρόνια είμαι έγκλειστη σ’ ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο. Εγώ τρελή δεν είμαι,
αλλά βλέπεις, ποιος θα με πιστέψει; Όλοι οι τρελοί λένε ότι δεν είναι τρελοί,
οπότε γι’ αυτό μας βάζουν στο ίδιο τσουβάλι. Εγώ απλά είμαι μια
υστερική. Με την κυριολεκτική σημασία του όρου.
Παθαίνω
υστερικές κρίσεις. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι έχω απολέσει το μυαλό μου και
την ικανότητα να σκέφτομαι λογικά, αν και δεν απέχω και πολύ απ’ αυτό αν
συνεχίσουν να με χαπακώνουν μ’ αυτά τα τρελοφάρμακα που πιο πολύ σε τρελαίνουν
παρά σε θεραπεύουν.
Η αλήθεια
είναι πως με ηρεμούν και μετά από μια κρίση θέλω πολύ να κοιμηθώ. Αλλά δε μ’
αφήνουν οι κραυγές. Κάποιος θα φανταζόταν ότι αυτά που διηγούμαι είναι βγαλμένα
από ταινία θρίλερ, αλλά δυστυχώς συμβαίνουν.
Κάθε μέρα ακούς κραυγές εδώ μέσα. Τόσο εγώ, όσο κι οι
υπόλοιποι έγκλειστοι, ζούμε καθημερινά μια κόλαση κι αναρωτιέμαι, τελικά ποιοι
στ’ αλήθεια είναι οι τρελοί εδώ, οι νοσηλευτές ή εμείς;
Ντρέπομαι
πολύ που ένα ίδρυμα, το οποίο συστάθηκε για να βοηθήσει ψυχικά ασθενείς,
επιδεινώνει την κατάστασή τους και δε σέβεται την αξιοπρέπεια τους ούτε στο
ελάχιστο.
Για να καταλάβεις τι εννοώ, αν όχι κάθε μέρα, τουλάχιστον μέρα παρά μέρα,
κάποιος νοσηλευτής θα βιάσει κάποιον έγκλειστο. Δε θα τον
απασχολήσει πολύ εάν είναι γυναίκα ή άντρας. Έτσι κι αλλιώς, όλοι τρελοί είναι,
ποιος θα μπορούσε να αντιδράσει;
Άλλωστε,
δεν είναι λίγοι οι βιασμοί που γίνονται μπροστά σε κοινό νοσηλευτών κι άλλων
νοσηλευoμένων, χωρίς καμία προσπάθεια να το σταματήσουν. Όμως, όσο τρελοί κι αν
είναι, δεν παύουν να βασανίζονται και δεν τους αξίζει!
Δεν αξίζει σε κανέναν μας. Εγώ μέχρι τώρα την έχω γλιτώσει, αλλά φοβάμαι πολύ. Ποιος ξέρει, άραγε,
πότε θα έρθει η σειρά μου; Προσπαθήσαμε
κάποιοι να μιλήσουμε στην προϊσταμένη, αλλά δεν έδωσε σημασία. Είμαστε
καταδικασμένοι.
Όσο κι αν
θέλω να τελειώσω, το μαρτύριο δε σταματάει εδώ. Υπάρχουν βαριά ψυχικά άρρωστοι,
δεμένοι στα κρεβάτια τους για να μην αποδράσουν ή πάθουν καμιά κρίση και
τρέχουν οι νοσηλευτές για να την καταστείλουν. Φυσικά, η μεσαιωνική μέθοδος
ακινητοποίησης με ζώνες χειροπόδαρα είναι πάντοτε αποτελεσματική.
Ωστόσο,
στους ανθρώπους αυτούς δεν παρέχουν ούτε καν μια πάπια για να κάνουν τις
ανάγκες τους, με αποτέλεσμα να τα κάνουν πάνω τους. Φαντάζεσαι ότι μετά από
αυτό οι νοσηλευτές θα τους έκαναν μπάνιο. Ας γελάσω δυνατά.
Μια ακόμη μεσαιωνική μέθοδος ψυχιατρείων είναι η ψυχρολουσία, την έχεις
ακουστά; Ε,
λοιπόν, το μόνο που κάνουν είναι να τους πλένουν δεμένους στα κρεβάτια τους με
λάστιχα. Με μεγάλη πίεση και κρύο νερό. Μιλάμε για τόσο ειδικευμένο κι έμπειρο
προσωπικό.
Ένα άλλο,
μεγάλο, κεφάλαιο είναι οι γιατροί μέσα στο ψυχιατρείο. Δε μιλάω για τους
ψυχιάτρους, γιατί αυτοί είναι σίγουρα πιο τρελοί από εμάς, αλλά για τους
κοινούς γιατρούς. Οδοντίατροι που βγάζουν δόντια μόνο και μόνο επειδή πονούν.
Ορθοπεδικοί που δε δένουν τα κατάγματα. Παθολόγοι, οι οποίοι χορηγούν
λανθασμένες δοσολογίες φαρμάκων, με αποτέλεσμα οι ασθενείς να εκδηλώνουν
παρενέργειες.
Θα
πεθάνουμε εδώ μέσα και δε θα το καταλάβει κανείς ή, καλύτερα, δε θα νοιάξει
κανέναν.
Όσο για
το φαγητό που μας ταΐζουν, δεν τρώγεται! Έχω χάσει 10 κιλά από τότε που
ξεκίνησα να νοσηλεύομαι. Ευτυχώς, πού και πού, κάποιος επισκέπτης θα μας φέρει
κανένα κέρασμα κι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να φάμε κάτι κανονικό.
Εγώ,
πάντως, φοβάμαι πως δε θ’ αντέξω για πολύ. Τα λογικά μου σιγά-σιγά
με εγκαταλείπουν. Ευτυχώς, διαβάζω τα βιβλία μου, ακούω μουσική και γράφω. Είναι ο μόνος τρόπος
ν’ αποδράσω απ’ αυτή την κόλαση και να νιώσω ελεύθερη.
Αν ποτέ
πεθάνω χωρίς να καταφέρω να βγω από εδώ, εύχομαι αυτό το ημερολόγιο να πέσει
στα χέρια κάποιου που θα μπορέσει πραγματικά να βοηθήσει την κατάσταση.
Ελπίζω μετά από χρόνια να καταφέρουν και τα ελληνικά ιδρύματα να
εξευρωπαϊστούν, να επανδρωθούν με ελεγμένο κι έμπειρο δυναμικό και να
χρησιμοποιήσουν, επιτέλους, μεθόδους που θα θεραπεύσουν πραγματικά – κι όχι ν’
αποτρελάνουν- τους ψυχικά ασθενείς.
Σ’ αφήνω
τώρα. Θα γράψω αύριο πάλι καινούριες ιστορίες.
Καληνύχτα
