Τα τρένα στα όνειρά μου
Η ζωή κυλάει γρήγορα,
η ζωή περνάει αργά.
Πολλές εμπειρίες βραδυπορούν,
άλλες βιαστικά τρέχουν να ‘ρθουν.
Τα τρένα στα όνειρά μου
με πηγαίνουν σε σταθμούς άδειους.
Νεκρά, γκρίζα τοπία διανύουν
κι επιβάτες βουβούς κουβαλούν.
Τα βαγόνια τους με θέα την νύχτα
και την πυκνή υγρασία.
Ο τερματικός σταθμός με ένα φως
και με ανθρώπους καθισμένους στο έδαφος.
Ένα σκοτεινό πλήθος καλαμιών παραδίπλα,
είναι από ‘κει απ’ όπου έρχονται.
Από ‘κει έρχονται οι φίλες μου.
Μου δείχνουνε την ατραπό μου.
Μετά φεύγουν γοργά.
Τις χάνω και πάω σιγανά.
Θα δυσκολευτώ να συμβαδίσω.
Πόσο αργά και συνάμα γρήγορα να ζήσω;
