Κατέβηκες στην πυλωτή του σπιτιού σου. Πήγες να μπεις στο αμάξι σου, και φυσικά ένας μάγκας είχε αράξει το αμάξι του στο δρόμο μπροστά στο άνοιγμα του πάρκινγκ σου, ο οποίος…πρόθυμα συμφώνησε να το πάρει και να ξεκουμπιστεί -αφού ανταλλάξατε φυσικά πρώτα μερικά γιορτινά γαλλικά και στολίσματα. Η πίεσή σου είχε ανέβει στο 18 και δεν είχες κάνει ούτε 5 μέτρα από το σπίτι σου.
Στον δρόμο, όπως οδηγούσες, λίγο παρακάτω, ξαφνικά είδες ένα μηχανάκι να έρχεται ανάποδα στο μονόδρομο κατά πάνω σου, και μάλιστα να σε αγριοκοιτάζει κιόλας που είχες την αναίδεια να πηγαίνεις στον δρόμο νόμιμα. Ντροπή σου!
Στο μαγαζί που πήγες να πάρεις καφέ, η κοπέλα στο ταμείο σε κοιτούσε σαν να της σκότωσες τον πατέρα επειδή τόλμησες να μπεις στο μαγαζί.
“Σταυριανή” ακούς μια μητέρα να φωνάζει έτσι την κόρη της, τη στιγμή που περνούσες έξω από ένα παιδότοπο.
Σταυριανή; Τι είναι αυτό, χωριό στην Καλαμάτα; Α, όνομα. ΟΚ. Πού να το φανταστείς;
Εδώ αξίζει να ανοίξει μια παρένθεση:
Αναξίμανδρε, Μάξιμε, Μάρκο Αυρήλιε, Κωνσταντίνε Παλαιολογε, Κλεοπάτρα, Ευάγγελε, Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Πατριάρχη Ιωακείμ Δεύτερε….κάπου έχανες την μπάλα.
Αυτά ήταν ονόματα παιδιών. Αλλά ΟΚ αυτό το προσπερνάμε.
Αν εσύ θες να ονομάσεις το παιδί σου με τρόπο που θα του καταστρέψεις τα παιδικά του χρόνια και τη ζωή του μετά ενδεχομένως, απλά για να ικανοποιήσεις το καβάλημά σου, το ψώνιο σου και τις ανασφάλειες τις δικές σου, δε φταις εσύ. Φταίνε το ότι ΟΛΟΙ μπορούν να κάνουν παιδιά, χωρίς να περνούν πρώτα από τα απαραίτητα ψυχομετρικά τεστ.
Κλείνει η μικρή παρένθεση.
Γενικά παντού γύρω σου έβλεπες μισανθρωπιά. Παντού έβλεπες ζήλεια, φθόνο, καμία χαρά του συνανθρώπου σου για όσα πετυχαίνεις, καμία ενσυναίσθηση ακόμα και για τα πιο βασικά (πχ ζώα δίποδα να κλείνουν τις ράμπες των ΑΜΕΑ), και είναι κάτι που πραγματικά σε έκανε να αναρωτιέσαι…Τι έφταιγε για αυτό;
Το internet; Τα social media; Η τραπ; Η ανεργία; Οι μισθοί πείνας; Το ανύπαρκτο κράτος; Η έλλειψη παιδείας και ενσυναίσθησης; Η αμορφωσιά και η αγραμματοσύνη; Ο ανάδρομος Ερμής; Το γεγονός ότι στο Σουβλάκι του Ελληνικού η ουρά είναι έξω από το μαγαζί 3 χιλιόμετρα, με αποτέλεσμα ο γύρος να τελειώνει στις 7:00 το απόγευμα Σαββάτου;
Μάλλον όλα αυτά.
Δε θεωρούσες τον εαυτό σου υπεράνω. Τουναντίον. Ήσουν μετριόφρων, πράος και μετρημένος. Αλλά πάντα θεωρούσες τον εαυτό σου ανώτερο από αυτά τα ανθρωποειδή που έβλεπες γύρω σου, από την άποψη ότι ναι, δεν ήσουν και η Μητέρα Τερέζα, αλλά είχες τρόπους, σεβασμό και ενσυναίσθηση. Ακόμα κι αν δεν ήθελες να βλέπεις άνθρωπο, για δικούς σου εντελώς διαφορετικούς λόγους.
Δεν μπορούσες, όμως, να μην αναγνωρίσεις ότι απ’ όλα τα παραπάνω -περισσότερο απ’ όλα- το κακό το είχε κάνει η εμφανής έλλειψη παιδείας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, με όλες τις εκφάνσεις της να έχουν κατακλύσει τα πάντα.
Για να μιλήσω συγκεκριμένα, οι εκφάνσεις αυτές ήταν έκδηλες :
Σε αυτόν που σου κλείνει την πυλωτή.
Σε αυτόν που πετάγεται από το STOP να σε σκοτώσει.
Στον πελάτη σου που του λες ότι πρέπει να πληρώσει το κινητό του για να μην του γίνει φραγή, και αυτός εύχεται καρκίνο σε σένα και στα παιδιά σου.
Στον πελάτη που ενώ δουλεύεις σερβιτόρος ή μπουφέ, θα παραγγείλει καφέ που μόνο αίμα παρθένας δε ζήτησε να έχει μέσα, και το παίζει ότι σε εξουσιάζει απλά επειδή σου πληρώνει ένα γαμωκαφέ.
Στον ταρίφα που σε κλέβει στα ρέστα.
Στον μαγαζάτορα που σου λέει ψέματα ότι δε δουλεύει το POS για να μην πληρώσεις με κάρτα, ενώ το έχει ξηλώσει μόνος του για να το παίξει Τσε Γκεβάρα επαναστάτης του κώλου απέναντι στο κράτος
Στη δασκάλα του δημοσίου παιδικού σταθμού που σου λέει “Αύριο έχουμε απεργία κι ο παιδικός σταθμός θα δουλεύει μόνο 7:00 με 9:00 το πρωί, μετά απεργούμε, άρα κόψε το λαιμό σου τι θα το κάνεις το παιδί σου, πάρτο μαζί σου, στείλτο φαντάρο – δε μας νοιάζει”.
Στη δασκάλα του δημοσίου παιδικού σταθμού που σου λέει “Αύριο απεργούν τα τροφεία, εσείς φέρνετε κανονικά το παιδί σας, αλλά δε θα έχουμε φαγητό να του δώσουμε” προσπαθώντας να σε αναγκάσει να το πάρεις από τις 12:00 πίσω στο σπίτι, για να μη μείνει το παιδί νηστικό.
Στη δασκάλα του Δημοτικού σχολείου που σου λέει να μάθεις εσύ την προπαίδεια στο παιδί σου στο σπίτι, να κάνεις εσύ δηλαδή τη δουλειά της, ενώ εκείνη δεν του έχει μάθει ούτε πρόσθεση.
Στον κωλόγερο που θα σου κλέψει τη σειρά στο ταμείο του super market επικαλούμενος την ηλικία του και ότι “εμείς είχαμε σέβας κάποτε”.
Και άπειρες ακόμα κατηγορίες. Δεν γίνεται να φταίνε για όλες αυτές τις συμπεριφορές ή την έλλειψη οργάνωσης και κοινωνικού κράτους μόνο το internet, η τραπ μουσική, η ανεργία, η οικονομική κρίση ή οτιδήποτε άλλο.
Ο πολύ πρόσφατος εγκλεισμός, ανέδειξε αυτό που υπήρχε ανέκαθεν, αλλά δε θέλαμε να το παραδεχτούμε. Οι άνθρωποι είμαστε βαθιά αντικοινωνικοί. Είμαστε κακοί. Είμαστε ΣΚΑΤΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Δε θέλουμε το καλό του άλλου. Χαιρόμαστε με τη δυστυχία του, επιβεβαιώνοντας τις ανασφάλειές μας με ηλίθια Instagram stories, ανεβάζοντας τα παιδιά μας στο Internet (aka έκθεση ανηλίκων σε κίνδυνο, ενώ εκείνα αδυνατούν φυσικά να συναινέσουν στην έκθεση αυτή) κι ονομάζοντάς το 5χρονο παιδί μας Μάξιμο (λες και είναι Ρωμαίος αυτοκράτορας), Ευάγγελος (λες και χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος) ή Ιόλη (λες και είναι εμφιαλωμένο νερό).
Όλα είναι πιο απλά όταν είσαι αντικοινωνικός. Όταν δε θες την παραμικρή διάδραση με τον διπλανό. Σε σώζει από ανούσιο και αχρείαστο κάψιμο εγκεφαλικών κυττάρων.
16 χρόνια στο σπίτι που μένεις τώρα, δεν έχεις ανταλλάξει κουβέντα ούτε με έναν γείτονα. Ούτε με έναν. Δεν ξέρεις τίποτα για τον απέναντί σου, πέρα από το ότι είναι ένας βλάκας που σου κλείνει ανά δύο ημέρες την πυλωτή.
Δε θέλεις να πιάσεις φιλία με την κοπέλα που σου φτιάχνει στο take away τον καφέ καθημερινά, γιατί μετά η πολλή οικειότητα σε κάνει να νιώθεις άβολα -δεν είστε φίλοι, έναν καφέ αγοράζεις και φεύγεις.
Δεν εννοούμε φυσικά ότι αν δεις έναν γείτονα στον δρόμο χτυπημένο να χρειάζεται οποιαδήποτε βοήθεια , θα τον προσπεράσεις. Κάθε άλλο. Θα βοηθήσεις. Και από αύριο όμως, πάλι δε θα μιλάτε.
Ο μόνος δρόμος να διατηρήσεις στον σημερινό σάπιο κόσμο την ψυχική σου υγεία, είναι να μην αφήνεις τους άλλους να στην καταστρέφουν. Και αυτό το κάνεις μειώνοντας στο ελάχιστο και στις απολύτως απαραίτητες, τις ανθρώπινες διαδράσεις.
Με τις σκέψεις αυτές, πας να βγεις από το σπίτι. Το ασανσέρ ερχόταν από άλλο όροφο, κατέβαινε άλλος, άρα ΦΥΣΙΚΑ εσύ έτρεξες γρήγορα απ’ τις σκάλες, για να μη συναντήσεις κανέναν και αναγκαστείς να μιλήσεις. Γελάς πονηρά.
Την ώρα που ανοίγεις την εξώπορτα της εισόδου σίγουρος ότι τα κατάφερες, τσακ, στην πόρτα έτοιμη να σου χτυπήσει κουδούνι βλέπεις μπροστά σου μια θεία σου από το χωριό, που θεώρησε σωστό να κάνει 500 χιλιόμετρα κάνοντάς σου έκπληξη, να έρθει στην Αθήνα να δει το ανιψάκι της.
Είναι η ίδια θεία βέβαια που κάθε βδομάδα ρωτάει πονηρά τη μάνα σου αν έχεις βρει δουλειά ή όχι: “Το παιδί είναι ακόμα άνεργο ε;, κρίμαααα…” και μετά χαίρεται, γιατί αυτή η πληροφορία έδωσε χρώμα και σημασία στην ασήμαντη ζωή της.
Άτιμο σύμπαν. Στο χρωστάω ρε.
