Όλοι κουβαλάμε μέσα μας μια πληγή. Μπορεί να είναι η μάχη με την κατάθλιψη, η εμπειρία του καρκίνου ή η εξάρτηση που ξεπεράστηκε. Οι ιστορίες μας όμως, όταν μοιράζονται, γίνονται δύναμη, φως και ελπίδα για όσους παλεύουν τα δικά τους σκοτάδια.
Είχα ένα καλό φίλο, που από πρεζάκι στην Ομόνοια, κατάφερε να καθαρίσει και να γίνει φωτογράφος και μουσικός.
Πάντα μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που μιλούσε τόσο ανοιχτά γι’ αυτό που πέρασε και ξεπέρασε, χωρίς συστολή. Τουναντίον, ήταν εκεί, αν κάποιος τον προσέγγιζε, έχοντας ο ίδιος ή κάποιος δικός του αυτό το θέμα. Άκουγε, έδινε κατευθύνσεις, κουράγιο και ήταν παρόν.
Ένα κοντινό μου άτομο, που πέρασε και ξεπέρασε καρκίνο, σε πρόσφατες συζητήσεις μας, μου έχει πει πολλές φορές για συζητήσεις και τηλέφωνα που έχει από άτομα που περνάνε τον ίδιο Γολγοθά κι είναι εκεί, θέλει να είναι εκεί, να μιλήσει, να εμψυχώσει, να δείξει με το παράδειγμα του ότι περνάει κι αυτό. Δεν ωραιοποιεί, αλλά εξηγεί. Προετοιμάζει για τις δυσκολίες, αλλά λέει ότι με επιμονή κι υπομονή, βγαίνεις καλύτερος στην άλλη πλευρά.
Στο ίδιο μετερίζι πλέον κι εγώ, μετά που ξεπέρασα την κατάθλιψη. Με το δικό μου κύκλο ανθρώπων που συμπάσχω μαζί τους και θέλω να τους δω να το αφήνουν πίσω τους, να νικούν το τέρας τους. Να βρουν το φως τους και να λάμψουν! Ευλογημένη που μοιράζομαι κι από εδώ όλες αυτές τις σκέψεις!
Ξέρουμε, το έχουμε νιώσει στο πετσί μας, τι περνάει ο άλλος. Δεν κάνουμε απλά πατ πατ στην πλάτη. Ξέρουμε πόσο πονάει η ατάκα «Δε σε φοβάμαι, είσαι δυνατός» που σε αφήνει μόνο. Οι δυνατοί άνθρωποι, συνήθως χρειάστηκε να γίνουν δυνατοί. Σπρώχνουν κάτω από το χαλί πράγματα, για να συνεχίσουν να είναι δυνατοί. Μέχρι που…
Όχι λοιπόν! Πιστεύω ότι υπάρχουμε πολλοί άνθρωποι που θέλουμε να κάνουμε το φορτίο των άλλων λίγο ελαφρύτερο, θέλουμε να υπάρχουμε εκεί παρόντες την ώρα που ο φόβος, η στεναχώρια δαγκώνει την ψυχή κάποιου άλλου. Εκείνες τις στιγμές που το κουράγιο εγκαταλείπει, που η μάσκα του δυνατού βαραίνει αφόρητα, που η άβυσσος ανοίγεται.
Κακά τα ψέματα, ο καθένας μας θα κάνει ο ίδιος, μόνος του, τη δουλειά που απαιτείται. Επιλογή είναι κι αυτό. Ή θα μείνεις στα πατώματα, μέχρι να εξαφανιστείς ή θα πάρεις την απόφαση να σπρώξεις τον εαυτό σου να περάσει τη στενωπό.
Είναι όμως βάλσαμο να υπάρχει κάποιος δίπλα σου, να ξέρει με τι παλεύεις, να είναι ζωντανό παράδειγμα ότι αλλάζει το αφήγημα. «Αφού μπόρεσε αυτός, μπορώ κι εγώ»!
Πρόσφατα βρέθηκα για καφέ με ένα iloverάκι που τα ξέρει. Μου έκανε πολλές ερωτήσεις. Κάποια στιγμή φρέναρε και με ρώτησε αν νιώθω άνετα να μιλάω γι αυτό, αν με ζάλισε με αυτές τις ερωτήσεις.
Ναι, απάντησα, νιώθω άνετα. Γιατί είναι μέρος της ιστορίας μου. Γιατί το ξεπέρασα, οπότε είναι πλέον πηγή δύναμης κι αυτοπεποίθησης, ένα παράσημο που φέρω με περηφάνεια. Μια νίκη που με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Κοιτώντας πίσω, μοιάζει απίστευτο το τι έχω καταφέρει. Χρειάστηκε να αγαπήσω τον εαυτό μου βαθιά για να βγω από την άλλη μεριά. Κι έγινα αγάπη!
Φοράτε λοιπόν με περηφάνεια τα παράσημά σας, δώστε το χέρι σας στον διπλανό σας που παλεύει τα ίδια!
Ας γυρίσουμε στα βασικά.
Το πρώτο σημάδι πολιτισμού, για την ανθρωπολόγο Mead, όταν ρωτήθηκε σχετικά, είναι ένα σπάσιμο ποδιού που θεραπεύτηκε. Γιατί κανείς δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του. Είναι απόδειξη ότι κάποιος αφιέρωσε χρόνο για να μείνει, να περιποιηθεί την πληγή, να βρει ασφαλές μέρος και να βοηθήσει στην ανάρρωση. Το σημείο στο οποίο αρχίζει ο πολιτισμός είναι η βοήθεια σε κάποιον στη δυσκολία.
Κι αν δεν μπορείς, τουλάχιστον να είσαι ευγενικός με τους συνανθρώπους σου. Μην κρίνεις, δεν ξέρεις με τι θηρία παλεύει ο διπλανός σου.
