Η ζωή μας είναι γεμάτη μικρές και μεγάλες ευλογίες – μα τις περισσότερες φορές, τις προσπερνάμε. Η ευγνωμοσύνη δεν είναι απλώς μια λέξη-κλισέ, αλλά μια καθημερινή στάση που μας γειώνει, μας δυναμώνει και μας βοηθά να βλέπουμε πιο καθαρά. Μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο άγχος και θόρυβο, η επιλογή να εστιάσουμε στο φως, στις στιγμές, στους ανθρώπους και στα «τίποτα» που είναι κάτι, είναι η πιο ουσιαστική πράξη αγάπης προς τον εαυτό μας.
Τελικά αρχίζω να πιστεύω ότι όσο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Παλιότερα, θυμάμαι, το διάβαζα σ’ ένα βιβλίο (αχ, αγαπημένε Κούντερα!) το καταλάβαινα κάπως, αλλά όχι εντελώς.
Πρόσφατα λοιπόν, μετακόμισα. Όχι μακριά βέβαια, αλλά δεν είναι κι ένα τσιγάρο δρόμος. Οπότε, με ένα παιδί από την παρέα μου, τώρα θα βρεθούμε μόνο το Σαββατοκύριακο.
Ευτυχώς, βρήκε μια καινούργια φίλη που ταιριάζουν τα χνώτα τους και κάνουν καλή παρέα. Παρ’ όλα αυτά μου παραπονιέται που είμαι πιο μακριά. Εντάξει, κολακεύομαι, βέβαια, σαν Λέων, αλλά με Υδροχόο ωροσκόπο, δηλαδή απέναντι με τον εαυτό μου, σχιζοφρένεια ένα πράγμα, (όσοι ξέρουν, με νιώθουν) απορώ και το εκφράζω.
Γιατί δε σταματάμε μια στιγμή να νιώσουμε ευγνωμοσύνη για όσα καλά έχουμε; Πόσα πράγματα θεωρούμε αυτονόητα, που δεν είναι; Είμαστε ακόμα φίλοι καλοί, βρισκόμαστε συχνά, τα λέμε τηλεφωνικά και παράλληλα δημιουργήθηκε χώρος για νέες φιλίες!
Βρίσκω, συνειδητά πλέον, συχνά χρόνο να μετρώ τις ευλογίες μου! Μου έχει γίνει συνήθεια πια. Τώρα, σε μια άσχετη στιγμή, θα νιώσω ευγνωμοσύνη και χαρά να με κατακλύζει. Για τον ήλιο που λάμπει, για τον αέρα που με δροσίζει, για ένα τραγούδι που μ’ αρέσει και παίζει ξαφνικά, για ένα χαμόγελο.
Μικρά τίποτα ίσως.
Μα αυτά τα μικρά τίποτα, με κάνουν τόσο ανάλαφρη, ενώ ταυτοχρόνως με γεμίζουν δύναμη. Μου αλλάζουν τον τρόπο που σκέφτομαι και βλέπω τα πράγματα, με κάνουν καλύτερο άνθρωπο και εκτιμώ το καθετί που έχω και το γιορτάζω!
Καλώς ή κακώς, ο εγκέφαλός μας είναι έτσι καλωδιωμένος, ώστε να εστιάζει στην απειλή. Μηχανισμός επιβίωσης που κρατά χρόοοονια! Παρόλο που πλέον ζούμε στην πιο άνετη κι ασφαλή για τον άνθρωπο εποχή, υπάρχει τόσος φόβος και άγχος, ενώ παράλληλα νιώθουμε ότι όλος ο κόσμος μας χρωστά!
Οι ασθένειες, πλέον μαστίζουν τις ψυχές μας. Η ευγνωμοσύνη όμως, δεν αφήνει χώρο για τα παραπάνω. Αφήνει γαλήνη, ικανοποίηση, χαρά, γείωση και αγάπη. Το πιο όμορφο και φυσικό φάρμακο στην εποχή μας!
Το πιο υπέροχο όλων είναι ότι μπορούμε να επανακαλωδιώσουμε τον εγκέφαλο μας να λειτουργεί έτσι, ώστε να αποτινάξουμε τον φόβο που μας ταΐζουν και που ταΐζουμε τον εαυτό μας. Γιατί έτσι μας επιτάσσει το ένστικτο επιβίωσης, ο τρόπος που μεγαλώσαμε, αυτά που ακούμε και λέμε καθημερινά. Μπλα, μπλα, μπλα! Αιτίες υπάρχουν πολλές!
Ο φόβος είναι η αποκοπή, ο διαχωρισμός μας από την αγάπη. Ο φόβος μας κάνει εγωκεντρικούς, ενώ βάζει το σώμα μας σε κατάσταση συναγερμού, όπου όλα μας τα όργανα σχεδόν υπολειτουργούν και το αίμα πάει σε χέρια και πόδια. Fight or flght. Μάχη ή φυγή. Μας αποδυναμώνει και μας κάνει μικρούς. Δεν αφήνει χώρο για ψύχραιμη σκέψη, δημιουργία… Προσωπικά, δεν το θέλω αυτό για τον εαυτό μου. Οπότε, κάνω μια άλλη επιλογή!
Γιατί είμαστε αγάπη. Αυτή είναι η φυσική μας κατάσταση. Φαντάσου μια κοινωνία, όπου ο καθένας μας νοιάζεται και να βοηθάει τον άλλο! Όπου όλα θα γίνονταν με κι από αγάπη. Χμμ, δεν ξέρω αν πείτε ότι καλοκαιριάστηκα και την είδα παιδί των λουλουδιών. Άλλωστε δεν είμαι μακριά από τα Μάταλλα!
Εγώ πάντως, σε ένα τέτοιο κόσμο, με τέτοιους ανθρώπους πλάι θα ήθελα να ζω! Κι αν μπορείς κι εσύ να τον φανταστείς, να ξέρεις ότι υπάρχει! Το μόνο που χρειάζεται, είναι να τον κάνουμε πραγματικότητα!
