Κάπου στα μαθητικά μου χρόνια διάβασα πως ο άνθρωπος
είναι κοινωνικό ον. Έχει ανάγκη τους ανθρώπους γύρω του, όπως κι αυτοί έχουν
αυτόν.
Πραγματικά, πόσα πράγματα κατάφερε ο άνθρωπος με τη δύναμη της ομαδικότητας;
Έφτασε στο φεγγάρι, ανακάλυψε τον κόσμο και πήγε ένα βήμα
παραπέρα κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Πού θα ήμασταν αν δεν είχαμε τα
βράδια κάποιον να μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τις επιθυμίες μας;
Κάποιον να στηρίξει την προσπάθειά σου και να ταυτιστεί
με το στόχο σου; Να γίνει συνοδοιπόρος προς
τ’ όνειρο, πολεμώντας το γκρι και φέρνοντας σκέψεις που θυμίζουν χρώματα.
Όταν το «εγώ» και το «εσύ» απαρνούνται την ατομικότητα,
τότε χτίζουν το απόρθητο και ανιδιοτελές «εμείς», που ακούει στο όνομα «μαζί».
Βαθιά ανάσα, ένα βήμα πίσω κι έπειτα αγώνας δρόμου χωρίς
ανάσα. Σκοντάφτεις, πέφτεις μα δεν είσαι μόνος. Είναι κάποιος εκεί ν’ απλώσει
την παλάμη και να σε σηκώσει. Μοιράζεστε το βάρος στη διαδρομή κι όταν ο ένας κουράζεται,
ο άλλος παίρνει το φορτίο.
Έτσι είναι η ομαδικότητα. Μοιράζει τα πάντα δίκαια κι όχι
στη μέση. Γιατί αυτό που αντέχεις εσύ, μπορεί να μην το αντέχει ο άλλος. Ο καθένας
παίρνει το βάρος που αντέχει να σηκώσει και πορεύεται μ’ αυτό. Κι αν τύχει να
πέσει ο δυνατότερος, οι μικρότεροι σπάνε το φορτίο του κι όλοι μαζί τον
κουβαλούν στα χέρια.
Κανείς δεν είναι μόνος, κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος.
Μην πεισμώνεις και θεωρείς πως θα τα καταφέρεις καλύτερα αν δε ζητήσεις
βοήθεια. Στην πραγματικότητα δεν είναι ανάγκη, είναι αυτονόητο γιατί έτσι είναι
η φύση μας.
Η μοναξιά δεν είναι λύση, είναι τιμωρία. Αν ήμασταν
φτιαγμένοι γι’ αυτή δε θα κάναμε οικογένεια ούτε και φίλους. Θύμισέ μου έναν
που έμεινε στην ιστορία για τα ατομικά του επιτεύγματα. Ακόμη κι αν τον έγραψε,
πίσω του υπήρξαν άνθρωποι που τον πίστεψαν και τον στήριξαν. Διαφορετικά θα
είχε χαθεί στο άπειρο των δευτερολέπτων που μας διαπερνούν.
Δύο πλάτες στερεώνουν καλύτερα το δοκάρι και τέσσερα
πόδια εξερευνούν μεγαλύτερους ορίζοντες.
Πες «δεν μπορώ μόνος», δεν είναι ντροπή. Κι όταν το κάνεις
θα δεις πως η βοήθεια θα ‘ρθει. Γιατί μαζί μπορούμε το αδύνατο, φτάνει το
θέλουμε. Μαζί μπορούμε παντού, φτάνει να προσπαθήσουμε.
Κράτα τη μοναδικότητα
μόνο για να πεις «εγώ θα βοηθήσω». Τότε παίρνει αξία.
Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις ο ατομικισμός δεν
έφτασε κανέναν μακριά. Ίσως και να τον έφτασε. Αλλά τι αξία έχει η επιτυχία
όταν δεν έχεις με κάποιον να τη μοιραστείς;
