Μπορεί να σου φανεί παράδοξο, αλλά η κατάθλιψη τελικά ήταν για μένα μεγάλο δώρο! Δεν είμαι ψυχολόγος, δεν κατέχω κάποια ακαδημαϊκή γνώση στο πεδίο, αλλά μπορώ να μοιραστώ την εμπειρία μου. Μπορώ να το πω τώρα πια που το πέρασα. Στα χρόνια που με ταλαιπωρούσε όχι. Ήταν μια μεταμορφωτική εμπειρία.
Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, πρώτη φορά ήμουν φοιτήτρια Αθήνα, όταν διαπίστωσα ότι υπήρχαν πράγματα που κανονικά, θα με έκαναν να χοροπηδάω από χαρά. Όμως ένιωθα… τίποτα! Ένα επίπεδο πράγμα, λες κι όλη η χαρά είχε καταποντιστεί σε μια μαύρη τρύπα. Έφυγα, άλλαξα τη ζωή μου και τα πράγματα ίσιωσαν. Ή έτσι νόμιζα.
Δύο χρόνια μετά, μου βγήκε νευρικό τικ στο μάτι. Κάθε τρεις και λίγο με έπαιρνε από κάτω, για άλλη αιτία κάθε φορά επί είκοσι συναπτά έτη. Μέχρι που έφτασα στον πάτο. Που πια δεν έκανα όνειρα, δεν είχα κίνητρο να κάνω πράγματα. Που ήθελα μόνο την ησυχία και τη μοναξιά μου. Το κρεβάτι μου. Να κοιμάμαι. Εντελώς απούσα από τη ζωή μου. Έφτασα στο σημείο να μην γουστάρω πια τον εαυτό μου!
Γιατί όσο κι αν τρέξεις μακριά, δεν ξεφεύγεις για πολύ από τον εαυτό σου. Ουσιαστικά, αυτό που έκανα είναι ότι έβρισκα κάτι. Κάποιο τρόπο να μουδιάσω τον πόνο. Ένα συναισθηματικό περισπασμό, ένα τρόπο να ξεφεύγω από την πραγματικότητα. Ό,τι δούλευε κάθε φορά!
Έπειτα σηκωνόμουν, ξεσκονιζόμουν και συνέχιζα στα ίδια. Μέχρι να ξαναπέσω στην τρύπα της κατάθλιψης. Ξανά μούδιαζα τον εαυτό μου, ξανασηκωνόμουν, μέχρι να ξαναπέσω. Μόνο που κάθε φορά, η τρύπα ήταν βαθύτερη από την προηγούμενη.
Κάτω, όλο και πιο κάτω, όλο και χειρότερα.
Μια λούπα ατέλειωτη. Σκοτεινή κι αποκρουστική. Μέχρι τα Τάρταρα, όπου είχα αλυσοδέσει τον εαυτό μου.
Με θυμάμαι, στο κρεβάτι, με απανωτούς καφέδες και τσιγάρα. Να κρύβομαι από τις υποχρεώσεις μου και να λέω ψέματα, γιατί δεν είχα όρεξη να κάνω τίποτα. Αν αλληλοεπιδρούσα με άλλο ζωντανό ον, νεύρα και φωνές. Μαλλιά λιγδωμένα, πιτζάμες που δεν είχα βγάλει για μια βδομάδα. Να λιώνω στις σειρές, νομίζοντας ότι έτσι γλείφω τις πληγές μου.
Στο διάστημα μεταξύ των επεισοδίων, να ορμάει η πραγματικότητα, να μου ξεσκίζει τις σάρκες. Να ντρέπομαι και να μην έχω δύναμη να αντιδράσω. Μέχρι να αρχίσει το επόμενο επεισόδιο, να φύγει το μυαλό…
Το βράδυ όμως, στα όνειρα μου… Εκεί ήταν η πραγματική τιμωρία. Να περιπλανιέμαι σε πόλεις ερειπωμένες, ομιχλώδεις, έρημες και να νιώθω χαμένη. Άλλες φορές πάλι, οδηγούσα ένα αυτοκίνητο. Νύχτα, ερημιά. Η ίδια αίσθηση. Μόνο που ξαφνικά, έπεφτα σε γκρεμό… Η σκοτεινή νύχτα της ψυχής.
Ένιωθα μόνη, ήμουν μόνη. Δεν νοιαζόταν κανείς. Μέχρι που, εξαιτίας ενός άλλου θέματος, βρέθηκε μια κοπέλα. Μια φορά είχαμε βρεθεί. Μου έδωσε τις γνώσεις της, εργαλεία που είχε βρει η ίδια, συζητήσεις. Κυρίως, ήταν ο άνθρωπος που μου άπλωσε το χέρι να βγω από τη σκατότρυπα!
Τα εργαλεία της δε δούλεψαν για μένα, αλλά μ’ έβαλαν σε ένα μονοπάτι. Να βρω τα δικά μου. Από τις γνώσεις της όμως, μπολιάστηκα με μια δυνατή ιδέα! Έχω εξ ολοκλήρου την ευθύνη της ζωής μου. Αν την αποδεχτώ και δεν παίζω το θύμα με την ανάληψη της ευθύνης, έρχεται κι η δύναμη. Η δύναμη να τ’ αλλάξω όλα! Κοινώς, own your shit!
Από εκεί και μετά, κάθε μέρα, άρχισα να με κλωτσάω. Για ένα χρόνο. Λίγο κι άλλο λίγο, έβλεπα φως. Εκεί ήρθε η πρώτη και βαρβάτη συνειδητοποίηση! Οι φόβοι μας! Αυτοί που όταν δεν αντιμετωπίζουμε, μας κλείνουν σε κουτάκια. Όλο και πιο μικρά, μέχρι που ζαρώνουμε, γινόμαστε μικροί. Σκιά του εαυτού μας. Υπάνθρωποι…
Υπάρχει όμως κι η επιλογή να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, τα χαρίσματά μας. Να βγούμε έξω και διεκδικήσουμε αυτά που θέλουμε. Να πραγματώσουμε τα όνειρα μας! Γιατί τα όνειρά σου, όταν δεν τα κυνηγάς, γυρνούν πίσω και σε στοιχειώνουν.
Αλλά και να μας συγχωρήσουμε για ό,τι λάθη κάναμε. Κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε, σύμφωνα με αυτό που ήμασταν κι αυτά που ξέραμε. Αξίζουμε να αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας, όπως θα κάναμε σε ένα φίλο μας. Τέρμα το αυτομαστίγωμα.
Θυμάμαι ακόμα την πρώτη μέρα που είδα φως. Κυριολεκτικά!
Είχα ήδη αρχίσει να με κλωτσάω στο να πλένομαι τακτικά σαν άνθρωπος και να με βγάζω έξω. Είχα πάει το απόγευμα σε μια φίλη μου. Κλεισούρα κι αυτή, φρέσκια μαμά, γαρ. Με θυμάμαι να κάθομαι στο πάτωμα, κοντά στο πάρκο του μικρού της, που ήθελε παιχνίδια και κου-κου-τσα, όπως κι ο σκύλος της, που μου έφερνε συνέχεια το μπαλάκι να του το πετάω.
Η φίλη μου στην κουζίνα, να ετοιμάζει κρεμούλα για το καμάρι της. Δύο αρσενικά διεκδικούσαν την αμέριστη προσοχή μου, ενώ εγώ ήθελα να τα πω λίγο με τη φίλη μου. Με το που έκανα αυτή τη σκέψη, έσκασα στα γέλια. Ήταν σαν να έσκασα ένα απόστημα!
Το βράδυ που πήγα για ύπνο, ένιωθα όχι απλά να έχει φύγει ένα βάρος από το στήθος μου, αλλά σαν να έχει ανοίξει η καρδιά μου ξαφνικά. Σαν μια τεράστια μπάλα φωτεινής ενέργειας να έχει εγκατασταθεί στην καρδιά μου!
Από εκεί και μετά, κάθε μέρα ήταν λίγο πιο εύκολο. Είμαι σε αυτή την διαδικασία αρκετό καιρό, να παρατηρώ τον εαυτό μου, τη συμπεριφορά μου, να βρίσκω και να σπάω τα μοτίβα μου και να με παίρνω αγκαλιά για να θεραπεύω τα τραύματά μου. Να κάνω στον εαυτό μου πλύση εγκεφάλου κι επιτέλους, να επενδύω σε μένα!
Είναι εύκολο; Όχι, καθόλου!
Δύσκολο να δεις τον εαυτό σου γυμνό για να τον κρίνεις. Δύσκολο, αντί να σε αυτομαστιγώσεις, να σε πιάσεις από το χέρι και να σου πεις, κάνεις αυτό, πάμε να το φτιάξουμε.
Αξίζει; Φίλε, πλέον καυλώνω με την πάρτη μου, με γουστάρω τρελά! Έχω γίνει καλύτερη από ποτέ κι έχω ακόμα δρόμο!
