Κάποια στιγμή κουράζεσαι να απολογείσαι. Να εξηγείς τις επιλογές σου, να δικαιολογείς τα “όχι” σου, να ζεις με γνώμονα τι θα πει ο κόσμος. Κι όταν τελικά συνειδητοποιείς πως δε ζεις τη δική σου ζωή αλλά μια βιτρίνα για τα μάτια των άλλων, τότε αρχίζει η αληθινή επανάσταση: εκείνη που ξεκινά μέσα σου.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι πόσο χρόνο χάνουμε, πόσες αποφάσεις πήραμε και πόσες ζωές δε ζούμε για να ικανοποιήσουμε τα “θέλω” άλλων. Όποιοι κι αν είναι αυτοί οι άλλοι.
Πότε θα παντρευτείς; Παντρεύτηκες; Πότε θα κάνεις παιδιά; Μα δε θα κάνεις κι ένα δεύτερο να έχει το πρώτο παρέα; Τελείωσες με τη σχολή; Ακόμα να βρεις δουλειά; Μήπως πρέπει να κάνεις κάτι άλλο, αφού βλέπεις ότι δεν σηκώνει το κλίμα; Καλή η καριέρα αλλά δεν πρέπει να έχεις και κάποιον να μοιραστείς την επιτυχία; Θα μείνεις σε κανένα ράφι στο τέλος!
Κάπου στη πορεία μετά απ’ όλη αυτή τη κριτική, αρχίζεις και κόβεις μέλη. Ακρωτηριάζεσαι ένα “πρέπει” τη φορά για να χωρέσεις στα πλαίσια που θέτουν οι άλλοι. Το γιατί το κάνουμε, αυτό το ξέρει ο καθένας μας για τον εαυτό του καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον.
Κόψε, κόψε όμως κάπου χάνεσαι εσύ. Τι σου μένει όταν κόβεις όλα τα κλαδιά από ένα δέντρο γιατί σου “χαλάει” τη θέα; Ένας ξερός κορμός, φυτεμένος στο χώμα, χωρίς καμιά ομορφιά, ούτε σκιά για να προστατευτείς.
Όταν κόβεις ό,τι σε κάνει εσύ για να χωρέσεις στα κοινωνικά καλούπια του υποκριτικού καθωσπρεπισμού, γίνεσαι απλά ένα ρομπότ, ένας ακόμη αριθμός μέσα στη μάζα. Γιατί μην νομίζεις ότι όλοι όσοι σου κουνάνε το δάχτυλο για τα “πρέπει” της ζωής σου, τα έχουν τηρήσει κι οι ίδιοι στις δικές τους. Απλά τον κόσμο τον ενοχλεί όταν κάποιος πάει κόντρα στο ρέμα.
Η αντίσταση φέρνει εξέγερση, φέρνει αλλαγή και η κοινωνία είναι πολύ της ρουτίνας. Δεν της αρέσει το ξεβόλεμα, οπότε προσπαθεί να σε χτυπήσει κάτω μέχρι να σπάσεις και να σε πλάσει σε αυτό που θέλει.
Μην την αφήσεις, σταμάτα να ζεις σύμφωνα με χρονοδιαγράμματα άλλων και κοιτά το δικό σου. Ό,τι κι αν κάνεις ο κόσμος κάτι θα βρει να πει. Θα προσπαθήσει να σε ρίξει κάτω για να κάτσει πάνω σου, μέχρι να πεις απεταξάμην.
Ο χρόνος σου σ’ αυτόν τον κόσμο είναι πολύτιμος.
Δε θα τον πάρεις πίσω.
Γι’ αυτό μην τον θυσιάζεις για να ικανοποιήσεις τις απαιτήσεις κανενός. Θα σπαταλήσεις τον υπόλοιπο με ερωτήματα “κι αν είχα κάνει αυτό…κι αν είχα κάνει εκείνο”; Φυσικά εσύ θα φταις που έχασες τον χρόνο σου. Μη περιμένεις κανέναν ν’ αναλάβει την ευθύνη για τη χειραγώγηση της σκέψης σου. Η τελική επιλογή ήταν δική σου. Οι άλλοι νίπτουν τας χείρας τους και σε κρίνουν…ξανά!
Ποτέ όμως δεν είναι αργά. Μπορείς να το πάρεις απ’ την αρχή.
Να φυτέψεις άλλο δέντρο.
Να σηκώσεις το κεφάλι, να κλείσεις τα αυτιά και να κάνεις όλα αυτά που άφησες τον κόσμο να σε πείσει ότι δεν αξίζουν τον κόπο.
Μπορεί να μην άξιζαν γι’ αυτούς, αλλά αξίζουν για σένα κι αυτό είναι που έχει πραγματική σημασία.
Τα απωθημένα είναι κακό να μένουν.
Θα τα χτυπήσεις σε κάποιον άλλον ως “πρέπει”. Θα γίνεις άλλο ένα γρανάζι σε μία σάπια, καταπιεστική μηχανή.
Θα ψάχνεις πάντα για κάτι που σου λείπει.
Κι αυτό που λείπει είναι εσύ!
Πες μου, αξίζει τον κόπο για “να μη λέει ο κόσμος”;
