Κάποια στιγμή, κουράζεσαι. Όχι απλώς σωματικά, αλλά βαθιά, μέχρι το κόκαλο. Κουράζεσαι από τη δηθενιά, τα ψέματα, τη ρουτίνα που σε τρώει ζωντανό. Κουράζεσαι να προσποιείσαι ότι όλα είναι καλά, ενώ μέσα σου θες να τα ανατινάξεις όλα. Και τότε, λες δυνατά αυτό που όλοι σκέφτονται αλλά λίγοι τολμούν: «Φτάνει πια!».
Κουράστηκα!
Και όχι… Δεν το λέω ελαφρά τη καρδία. Το εννοώ! Κουράστηκα! Έχω φτάσει -σχεδόν!- τα 33 και το μόνο που αναρωτιέμαι είναι ‘τι πάει λάθος;’. Και ξαναρωτάω… Τι σκ@τά πάει λάθος πια;
Όπου και να κοιτάξεις βλέπεις ψέμα, δηθενιά, κακία, γκρίνια κλπ. Το “καλό” πουθενά. Ακούς μόνο μ@λακίες και βλέπεις μόνο σκ@τά. Είναι ζωή αυτή, ρε;
Κάποτε, πολύ πριν την dark era μου, ήμουν ένας άνθρωπος ρομαντικός, αισιόδοξος, φιλόδοξος, δημιουργικός. Τώρα… Γ@μησέ τα! Οκ, συνεχίζω και έχω κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά αλλά με έφαγε το dark στοιχείο. Ποιος ρομαντισμός; Ποια αισιοδοξία; Έχεις δει τι γίνεται γύρω σου;
Τόσοι άνθρωποι μόνοι σε έναν κόσμο γεμάτο μόνους! Τόσοι άνθρωποι άνεργοι σε έναν κόσμο που κάνει κρα για εργαζόμενους… Σχέσεις που διαλύονται από ρουτίνα. ΡΟΥΤΙΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΗΘΕΙΑ. Η πολυγαμία στο πικ της. Ψέματα. Ίντριγκα. Μπερδέματα. Μοναξιά. Κενό. Γιατί ρε; Γιατί;
Και αν θέλεις να είσαι βουτηγμένος στα σκ@τά, κάνε μόνος σου μακροβούτι. Μην τραβάς και τους άλλους μαζί σου. Ήμαρτον!
Και τώρα εύλογα θα με ρωτήσεις τι έπαθα και θα σου απαντήσω με απόλυτη ειλικρίνεια. ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ!
Κουράστηκα να παριστάνω κάτι που δεν είμαι για να ταιριάξω στις κοινωνικές νόρμες. Ρε εσείς… Ρε εσείς… Κοιτάξτε λίγο τις ζωές σας και αφήστε τη δικιά μου. Την κάθε “δικιά μου”. Δείτε λίγο τι είστε. Ποιοι είστε. Πού πάτε. Αναρωτηθείτε… Έχετε κάποιο στόχο; Κάποια φιλοδοξία ή πνιγήκατε από το κακό και τη μιζέρια σας;
Έχετε φίλους; Πραγματικούς φίλους… Όχι από ανάγκη. Εγώ έχω και τους προστατεύω. Μπορεί, ας πούμε, να θέλω να σκοτώσω την κολλητή μου ώρες ώρες, αλλά θα σκότωνα για εκείνη. Έχετε τέτοιους φίλους ή μόνο για το ίνσταγκραμ υπάρχετε;
Σχέση; Έχετε; Ό,τι είδους σχέση και αν είναι αυτή. Από επίσημη μέχρι f@ck buddies και τα συναφή. Έχετε; Αν όχι, κάνετε κάτι για αυτό; Άστο! Η απάντηση είναι όχι. Τα κριτήρια είναι συγκεκριμένα πια για να μπλέξεις με κάποιον. Χριστέ μου, μέχρι και η ντροπή ντράπηκε! Αν ναι, την γουστάρεις τη σχέση σου; Την ποθείς; Τη βλέπεις και τρελαίνεσαι; Άστο… Η απαντήσει είναι όχι. Ελάχιστες σχέσεις έχουν συναίσθημα, πάθος, κ@υλα. Όλες πια θυσιάζονται στον βωμό της ρουτίνας και της συνήθειας. Το κέρατο σύννεφο. Τα ψέματα σωρηδόν και μετά αναρωτιόμαστε “γιατί;”. Τι γιατί; Τι γιατί; Γιατί τα έχουμε κάνει μαντάρα.
Θες να μιλήσουμε για ανασφάλειες και για φοβίες που έχουν βγει στην επιφάνεια με όλη αυτή τη δήθεν επιδειξιομανία; Θες να πούμε για διαταραχές; Όλες οι αγχώδεις και μη στην κορύφωσή τους. Μια ζωή, ένα ψέμα.
Κουράστηκα! Ειλικρινά…
Πού είναι η αλήθεια; Η αμοιβαιότητα; Η ενσυναίσθηση; Πού είναι ο έρωτας; Η παιδικότητα; Πού;
Υπάρχουμε και εμείς ρε ποusτh που μεγαλώσαμε με την ελπίδα και τη λαχτάρα για αλήθεια…Μεγαλώσαμε με όνειρα. Με γεμάτες αγκαλιές και ψυχές. Με την ανάγκη να δίνουμε χωρίς αντάλλαγμα. Μην μας διαλύετε! Φτάνει!
Προσπαθούμε να κρατήσουμε για λίγο ακόμα την αλήθεια μας και ας έχει πια μεγάλο φορτίο μαζί της. Κοντράρεται με μια σκ@τένια πραγματικότητα και παρ’ αυτά στέκεται στο ύψος της.
Ναι! Μπορεί να έχουμε μονίμως βουρκωμένα μάτια από όλα αυτά που βλέπουμε κι από τις πληγές στην καρδιά, την ψυχή, αλλά βαστάμε.
Κουράστηκα πολύ αλλά το παλεύω κι αυτό από μόνο του είναι μια ελπίδα!
