Είχα δει μια φορά κι έναν καιρό ένα anime που περιέγραφε τους υποκριτικούς ρόλους ως μάσκες. Κάθε performance ήταν μία πολύ λεπτή, εύθραυστη γυάλινη μάσκα, η οποία αν έσπαγε εξέθετε τον πραγματικό εαυτό του ηθοποιού, ασχέτως με το πόσο καλή ήταν η performance του.
Σε άλλη φάση είχα παρακολουθήσει ένα βίντεο μιας ψυχολόγου, αν δεν κάνω λάθος, η οποία ανέλυε πως οι άνθρωποι έχουν πολλαπλές προσωπικότητες κι ανάλογα την περίσταση φέρνουν και το κάθε προσωπείο τους μπροστά. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποκρίνονται κάτι που δεν είναι στην πραγματικότητα. Απλά προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους γύρω απ’ το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται.
Σας ακούγονται σχετικά αυτά τα δύο;
Εγώ πιστεύω πως ναι! Πάμε να το δούμε σε βάθος!
Πόσες φορές έχετε συμπεριφερθεί ψύχραιμα και συγκροτημένα, ενώ μέσα σας βράζατε ή πονούσατε; Πόσες φορές είπατε: “Εδώ πρέπει να δείξω τύπο, αυτοπεποίθηση, επαγγελματισμό, να έχω ψηλά το ανάστημά μου”! Ενώ στην πραγματικότητα αν αφηνόσασταν, νιώθατε πως το δωμάτιο θα σας καταπιεί;
Δεν ξέρω αν εσείς το κάνετε, εγώ σίγουρα το έχω κάνει αρκετές φορές στον έξω κόσμο.
Στο σπίτι μου που είναι το καταφύγιό μου και με τους πολύ δικούς μου ανθρώπους μπορώ να είμαι εγώ, χωρίς φόβο. Έξω φοράω τις μάσκες μου για να προστατευτώ.
Είτε από ένα κακό επαγγελματικό ραντεβού, είτε από έναν περίεργο που με κοιτάει σε ένα μαγαζί. Μπορεί μέσα μου να βράζω, να τρέμει το φυλλοκάρδι μου, να έχω τις φωνούλες στο μυαλό που λένε “ABORT MISSION!!! RUN FOR YOUR LIFE!!!”, αλλά παραμένω ψύχραιμη, συγκροτημένη και σκέφτομαι πώς μπορώ να διαχειριστώ την κατάσταση χωρίς να καταλήξω να κλαίω σε εμβρυακή στάση στο πάτωμα.
Καμιά φορά ακόμα και με τους οικείους μου φοράω μάσκες. Δαγκώνω την γλώσσα μου κι απλά χαμογελάω όταν κάτι χαζό που είπα τους φαίνεται αστείο, αλλά εγώ νιώθω σαν άτομο “κατώτερης νοημοσύνης” εκείνη τη στιγμή. Μάσκες, για να κρύβεις τις ανασφάλειες και να μη μπεις στο τριπάκι να ψάξεις από πού ήρθαν. Ή μήπως ήσουν πάντα έτσι;
Δεν ξέρω αν ήταν πάντα έτσι. Αυτό που ξέρω είναι ότι, ποιος θέλει έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να δεχτεί ένα αστείο για το άτομο του; Οπότε βάζω πού και πού και τη μάσκα του αυτοσαρκασμού και με δουλεύω μαζί με όλους τους άλλους, σαν άλλος Chandler Bing.
Ο Όσκαρ Oυάιλντ είχε πει ότι “ο άνθρωπος είναι ελάχιστα ο εαυτός του όταν σου μιλάει αυτοπρόσωπος. Δώσε του μια μάσκα και θα σου πει την αλήθεια”. Έτσι κι εγώ καμιά φορά νιώθω ο αληθινός μου εαυτός όταν φοράω μάσκες. Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, ξέρουν ότι ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το τραγούδι και το θέατρο.
Χάνομαι μέσα στην ταύτιση που νιώθω για τον ρόλο μου κι αφήνω πτυχές του εαυτού μου που κρατώ κρυφές απ’ όλους να φανούν. Δεν είχα ποτέ άγχος να πατήσω το σανίδι και να ερμηνεύσω έναν ρόλο, γιατί ένιωθα εγώ. Είτε ήμουν η “Roxie Hart”, από το “Σικάγο”, είτε η “μικρή γοργόνα” που ονειρευόταν να γίνει άνθρωπος και να ζήσει τον έρωτά της.
Αντίθετα, έτρεμα μόνο στην ιδέα του να παίξω πιάνο μπροστά σε κοινό. Γιατί εκεί δεν είχα την ασφάλεια του ρόλου. Της μάσκας. Εκεί έπρεπε να ερμηνεύσω τον εαυτό μου και αυτό με παρέλυε. Θα αρέσει στον κόσμο αυτό που θα δει; Θα είμαι αποδεκτός;
Καμιά φορά, αν δεν έχεις τις μάσκες, μπορεί να πνιγείς στην όψη της εκτεθειμένης σου εικόνας. Σαν αυτό το όνειρο που είσαι ξαφνικά γυμνός μπροστά σε κοινό. Ε, αυτό ακριβώς συμβολίζει κι αυτό το όνειρο, το απρόσμενο ξεγύμνωμα του εαυτού. Το σπάσιμο της μάσκας.
Σου λένε ότι δεν πρέπει να σε νοιάζει η γνώμη των άλλων και να ζεις για σένα, αλλά μπαρμπούτσαλα!!! Είμαστε κοινωνικά πλάσματα κι η αποδοχή είναι κομμάτι του να μπορούμε να συνυπάρξουμε μέσα στην κοινωνία. Οπότε όσο κι αν δεν σε νοιάζει, όσες μάσκες αδιαφορίας και να βάλεις, ένα κομμάτι σου αποζητά την αποδοχή.
Όπως οι υπερήρωες κρύβουν τις πραγματικές τους ταυτότητες πίσω από μάσκες για την προστασία τους και για να μπορέσουν να εκπληρώσουν τις αποστολές τους, έτσι κι εμείς φοράμε τις μάσκες μας για να λειτουργήσουμε απέναντι στις δοκιμασίες της ζωής.
Δεν είναι κακές οι μάσκες. Ίσα ίσα που θα έλεγα ότι για την επιβίωση στον αχανή και κακό κόσμο εκεί έξω είναι απαραίτητες.
Απλά δεν χρειάζεται να τις φοράμε με όλους. Ας επιλέξουμε σωστούς ανθρώπους να έχουμε δίπλα μας και να τους αφήσουμε να δουν κάτω απ’ τη μάσκα.
