Δεν μπορούμε να πιεζόμαστε για όλα ταυτόχρονα, μου είπε η κοπέλα που με σταμάτησε πριν μπω μετρό να με ρωτήσει αν έχω ένα τσιγάρο.
Το έχει κόψει εδώ κ ένα χρόνο, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε παρά ν’ αναζητήσει την ψυχραιμία της στο γνώριμο κακό (όπως κάνουμε όλοι άλλωστε).
Μ’ έκοψε τη στιγμή που αναρωτιόμουν αν υπάρχει κάποιο παράλληλο σύμπαν που οι άνθρωποι δεν παίζουν ρόλους και ζουν τη χαρά του “υπάρχω ως είμαι”, χωρίς να έχω άλλη προσωπικότητα για τη δουλειά, άλλη για τις συναναστροφές με την οικογένεια, με φίλους,με σχέσεις.
Ξέρεις αυτό το κλασικό που δεν μπορείς να συνδυάσεις τις τρεις παρέες σου ταυτόχρονα, γιατί η καθεμία ξέρει και διαφορετικη εκδοχή σου.
Έλα παραδέξου το, το έχεις ζήσει έστω μια φορά στη ζωή σου!!
Τη μόνη διάσταση που σκέφτηκα είναι η Uniland! Όπως αποφάσισα πως θα αποκαλώ πλέον τον κόσμο μου με τους μονόκερους (πολύ πρωτότυπο όνομα θα ζητήσω πνευματικά).
Εκεί, λοιπόν, δεν υπάρχουν πόλεμοι και κανένα παιδί δε βλέπει εφιάλτες! Εκεί καμηλοπαρδάλεις σου δένουν την μπουγάδα για να στεγνώσει, μικρά καπιμπάρα σε χαιρετάνε στον δρόμο, όλοι έχουμε τη δουλειά των ονείρων μας, κανείς δε φοβάται τον άλλον και μπορούμε να νιώθουμε το “ανήκειν”, χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις χαρακτήρα.
Γιατί άμα το καλοσκεφτείς, από πού άραγε προκύπτει η πληθώρα προσωπικοτήτων;
Από τον φόβος της απόρριψης;
Από τις απαιτήσεις της κοινωνίας;
Από το ότι θεωρείται αγένεια να πεις ”άντε γαμησου” στον περίπτερα που αποφάσισε να σου κάνει κουμάντο ότι πρέπει να πάρεις light coca-cola και όχι κλασική, γιατι νέα κοπέλα είσαι, πρέπει να προσέχεις το σώμα σου. Κι εσύ τον δικαιολογείς γιατί… έλα μωρέ μεγάλος άνθρωπος είναι άστον!
Μέσα στο χάος, λοιπόν, αυτής της σκέψης εμφανίστηκε η κοπέλα που μου θύμισε πόσα παλεύουμε κάθε μέρα ταυτόχρονα.
Μη σου ξεφύγει βλακεία-ατάκα στη δουλειά, μην γελάσεις δυνατά μέσα στο σούπερ μάρκετ και σε κοιτάει ο κόσμος, μην πεις όσα νιώθεις γιατί θα σου βγάλουν την ταμπέλα της “υπερβολής”, μην πεις στην γιαγιά σου παιδί μου ότι δεν πιστεύεις! Θα πάθει έμφραγμα!
Και θα μου πεις, ρε κοπελιά…Για αυτό είναι οι καλοί φίλοι! Για να πας ν’ ανοίξεις το στόμα σου και να κράξεις από τον παππού που είχε το σκυλί του χωρίς λουρί και πήγε να δαγκώσει το δικό σου, μέχρι πεντάωρη ανάλυση του γιατί η Ελενίτσα παράτησε τον Κωστάκη. Να πεις στο τέλος και ένα “αλλά ποιοι είμαστε εμείς να κρίνουμε” και να έρθεις να ισιωσεις.
OK!Tο ‘χω!
Το ζω! Το ζούμε!
Είναι στις βασικές μου γνώσεις ότι η Uniland δεν υπάρχει και δε θα υπάρξει ποτέ.
Άλλωστε οι μισοί χάνουν τη ζωή τους κρίνοντας κι οι υπόλοιποι κρύβονται για να μην κριθούν.
Μην και τους ξεράσει αυτός ο ψεύτικος καθωσπρεπισμός που κουβαλάει μια ολόκληρη κοινωνία ανά τους αιώνες.
Δεν ξέρω τι συνέβη στην κοπέλα.
Ελπίζω, όμως, να καταφερε κάπου, σε κάποιον να εκφραστεί.
Να μιλήσει μέσα απ’ την ψυχή της και τα λόγια της να βρήκαν ανταπόκριση, κατανόηση, υποστήριξη και φροντίδα.
