Κορίτσι για σπίτι.
Όλοι, μα όλοι έχουμε ακούσει κάποια στιγμή αυτή τη φράση. Συνήθως στην χρήση της μέσα σε μία συζήτηση γίνεται αναφορά σ’ ένα τρίτο πρόσωπο το οποίο μπορεί να βρίσκεται στο χώρο ή και όχι, αλλά δεν παρακολουθεί τον διάλογο.
Ίσως γιατί ενδόμυχα ξέρουμε πως το να χαρακτηρίζεις κάποιον με αυτή τη φράση, είτε με θετικό ή αρνητικό πρόσημο (ειδικά με το αρνητικό) μέσα στα μούτρα του δεν είναι και ό,τι πιο ευγενικό. Ακόμα κι αν το αναφέρεις ως κοπλιμέντο, ουσιαστικά απομονώνεις αυτό το άτομο ως κάτι ξεχωριστό, δηλώνοντας ότι οι υπόλοιποι υστερούν σε σχέση με αυτό.
Πάντα με εκνεύριζε αυτή η φράση. Ειδικά όταν την χρησιμοποιούσαν για να με χαρακτηρίσουν. Έκανε κάτι μέσα μου να βράζει από θυμό. Πέρασαν πολλά χρόνια για να το αποδομήσω μέσα μου και να καταλάβω γιατί.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Δεν είναι κορίτσι, είναι γυναίκα. Και ναι θα κολλήσω στη λέξη γιατί οι λέξεις έχουν βαρύτητα. Έχουν ουσία και δεν μπορούμε να τις πετάμε έτσι!
Κορίτσια ήταν κάποτε, που κοίταζαν να τις παντρέψουν από όταν έβλεπαν το πρώτο αίμα περιόδου. Που για την κοινωνία της τότε εποχής ήταν πλέον γυναίκες, αλλά δεν έπαυαν να είναι κορίτσια. Και παρόλο που αυτή η πρακτική, δυστυχώς δεν έχει εξαλειφθεί σε όλον τον κόσμο, πλέον η εφαρμογή της θεωρείται κάτι απάνθρωπο. Οι λέξεις όμως μένουν.
Τι πάει να πει…”για σπίτι”;
Θα σου πει κάποιος “ότι είναι προκομμένη”. Δηλαδή ξέρει να πλένει, να καθαρίζει, να μαγειρεύει, να μεγαλώνει παιδιά! Πλέον λέμε και το μορφωμένη -έτσι για bonus points-, μη τυχόν και πεταχτούν τίποτα σουφραζέτες σαν το Spanish inquisition από τους Monty pythons και αρχίζουν να κόβουν κώλους.
Οι υπόλοιπες όμως τι είναι; Δεν είναι για σπίτι;
Επειδή δηλαδή δε σκίζονται να κάνουν δουλειές και να περιποιηθούν μουσαφίρηδες όπως “αρμόζει” σε οικοδέσποινες, αυτό τις κάνει “ακατάλληλες γυναίκες”;
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να είσαι τακτικός, καθαρός και να περιποιείσαι το σπίτι και την οικογένειά σου. Αλλά πρέπει να πάψουμε κάποτε να χρησιμοποιούμε αυτήν την ξεπερασμένη κοινωνική νόρμα για να ορίζουμε την αξία μιας γυναίκας.
Όχι επειδή είναι κάτι ασήμαντο, αλλά είναι κάτι το οποίο μπορούν και πρέπει να το κάνουν όλοι ανεξαρτήτως φύλου. Δε θα έπρεπε να θεωρείται στον 21ο αιώνα προτέρημα -για τη γυναίκα συγκεκριμένα- το να είναι νοικοκυρά με την ξεπερασμένη έννοια του “τα κάνει όλα και συμφέρει” και ντροπή άμα δεν είναι.
Εγώ προσωπικά δεν λειτουργώ με αυτόν τον τρόπο. Έχω κόλλημα με τις δουλειές του σπιτιού, γιατί δεν μπορώ να λειτουργήσω σ’ έναν ακατάστατο χώρο. Μου αρέσει η αρμονία. Δεν ήμουν πάντα έτσι, ρωτήστε τη μάνα μου. Θέλω να περιποιούμαι τους ανθρώπους μου όταν έρχονται στον χώρο μου, γιατί έτσι τους δείχνω και με έναν έμμεσο τρόπο την αγάπη και την αξία που έχουν στη ζωή μου.
Δεν είναι όμως όλοι έτσι και ούτε πρέπει να έχουμε την απαίτηση να είναι, γιατί αλλιώς κάτι δεν πάει καλά με αυτούς. Καλό είναι κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι δεν γίνεται να τους βάζουμε όλους στο ίδιο σακί. Ο καθένας μας έχει την προσωπικότητα, τα ταλέντα, τα ελαττώματα και τις αδυναμίες του.
Απαιτήσεις να έχετε από τους εαυτούς σας, όχι από τους άλλους. Έχουμε χαρτογραφημένη στο DNA μας την νοοτροπία να συγκρίνουμε και να κρίνουμε τους γύρω μας, λες κι εμείς είμαστε τέλειοι. Αμ δε!
Αφήστε τον κόσμο να ζήσει ελεύθερα τη ζωή του όπως τη θέλει!
Το αν είναι κατάλληλος ή όχι για μία σχέση, ένα γάμο, ένα σπίτι, μία οικογένεια αφορά εκείνον και το άτομο το οποίο θα ζήσει μαζί του.
Κανέναν άλλον!
