Σίγουρα θα έχετε ακούσει τη φράση ότι τα 30 είναι τα νέα 20. Να σας πω δεν το πολυπίστευα. Πάντα θεωρούσα ότι όταν έχεις φτάσει στα 30, τα έχεις πλέον όλα στρωμένα. Σπίτι, δουλειά, αυτοκίνητο. Είσαι στη φάση που, αν θες, μπορείς να κάνεις οικογένεια ή ήδη έχεις.
Γενικά υπάρχει μία οικονομική σταθερότητα σε σχέση με τα είκοσι, που σπουδάζεις, σε βοηθάει η οικογένειά σου και βρίσκεις σιγά-σιγά τα πατήματά σου. Τουλάχιστον, έτσι είχα αντιληφθεί μεγαλώνοντας και παρατηρώντας τους μεγαλύτερους.
Και κάπου εδώ γελάμε! Ενώ μπορεί σίγουρα να ισχύουν και σήμερα τα παραπάνω, δεν είναι πια κανόνας και δεν ισχύει για όλους. Μας έχει δημιουργηθεί εσφαλμένα αυτή η πεποίθηση ότι μετά το πανεπιστήμιο, βρίσκεις δουλειά και στρώνεις τη ζωή σου.
Τι είναι η ζωή για να στρώσει; Σεντόνι;
Βλέπω γύρω μου κόσμο συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου να βρίσκεται σε επαγγελματικά και οικονομικά αδιέξοδα. Αν έχεις την ευλογία να μπορεί να σε βοηθήσει η οικογένειά σου, έχεις ένα οικονομικό “δεκανίκι”, αν όχι, βρίσκεσαι απέναντι σε μονόδρομους προκειμένου να επιβιώσεις.
Προφανώς δε φταις εσύ! Τα έκανες όλα σωστά, μελέτησες, κόπιασες, πέρασες σε μία σχολή και την τελείωσες και βγήκες σε μία αγορά εργασίας που στα μισά επαγγέλματα υπήρχε υπερκορεσμός και τα άλλα μισά ήταν σε αντικείμενα τα οποία η Ελλάδα δεν μπορεί ν’ απορροφήσει.
Πάλι μπορεί να είχες τη δυνατότητα να φύγεις στο εξωτερικό. Να σπούδασες εκτός, να σε πήραν σε μία δουλειά, να είχες μαζέψει πέντε φράγκα στην άκρη κάνοντας δουλειές εκτός των σπουδών σου και να “έφυγες νύχτα” με την πρώτη ευκαιρία, ή να είχες κάποιον φίλο/συγγενή ήδη έξω που να είχε τη δυνατότητα να σε φιλοξενήσει ώστε να ψαχτείς απευθείας εκεί με την ησυχία σου.
Όμως αυτό δεν ισχύει για όλους, όπως είπα και πριν. Κανενός μας η πορεία δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, αλλά άλλοι έχουν άσφαλτο κι άλλοι βράχια στον δρόμο τους. Ωστόσο το παλεύεις ανεξάρτητα με το πώς ήρθαν τα πράγματα. Κι αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία απ’ όλα. Να μην τα παρατάς.
Φτάνεις, λοιπόν, μία ανάσα πριν τα 30 και εκεί που οι προηγούμενες γενιές σου πιπίλιζαν το μυαλό ότι από τα 30 και μετά θα είναι όλα κάπως ρόδινα, έχει γίνει έτσι ο κόσμος που τώρα όλοι σφυρίζουν κλέφτικα, κοιτάνε από την άλλη κι εσύ δεν είσαι σε θέση όχι σπίτι να έχεις, αλλά μετά βίας να υπάρχεις κιόλας.
Κάπως έτσι φτάσαμε να λέμε ότι τα τριάντα είναι τα νέα είκοσι. Γιατί εκεί που όλοι λέγαμε ότι η ζωή μας θα ξεκινήσει με την ενηλικίωση και τις σπουδές, ουσιαστικά ξεκινάει όταν κοντεύεις τα τριάντα.
Το βλέπω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Τελείωσα τη σχολή μου, με όλα τα φόντα να εργαστώ στον τομέα μου και έφαγα τόσες κατραπακιές και τρικλοποδιές που δεν ήξερα πού είναι η γη και πού τ’ άστρα. Πέρασα 3-5 χρόνια μέσα σε μία οικονομική αβεβαιότητα, κάνοντας δουλειές άκυρες για να επιβιώσω, με την τύχη να έχω μία οικογένεια που μπορούσε να με στηρίξει, αλλά ουσιαστικά δεν ήμουν η ανεξάρτητη οντότητα που περίμενα και μου έλεγαν ότι θα είμαι.
Ήρθε τυχαία μια ευκαιρία στο δρόμο μου, όχι 100% οι σπουδές μου αλλά παρεμφερές επάγγελμα και το άρπαξα γιατί ό,τι μαθαίνουμε σε αυτή τη ζωή καλό είναι από τη μία, κι από την άλλη είδα ότι αφού αυτό που ήθελα δεν ήταν γραφτό να γίνει με τις παρούσες συνθήκες, επικαλέστηκα τον Δαρβίνο και είπα ή προσαρμόζεσαι ή χάνεσαι.
Μην νομίζετε, δεν παρέδωσα τα όπλα, το όνειρο ακόμα εκεί είναι και το κυνηγάω, αλλά κάποια στιγμή, ήθελα να ζήσω χωρίς την ενοχή ότι ξοδεύω χρήματα που δεν είναι δικά μου, γιατί κανονικά θα έπρεπε να είχα αποκατασταθεί επαγγελματικά. Να μη σκέφτομαι πως θα βγει ο μήνας αν πιω έξω δυο καφέδες παραπάνω. Μπορεί αν είχα στήριξη, αλλά προσπαθούσα να μην την εκμεταλλεύομαι.
Θα μου πεις γιατί με τις συνθήκες σήμερα, τους μισθούς και τα ενοίκια βγαίνει ο μήνας; Προφανώς κι όχι. Όλοι έχουμε φτάσει στο σημείο να στερούμαστε για να μπορέσουμε να καλύψουμε τις βασικές μας, ανθρώπινες, ανάγκες. Δεν το λες και ζωή, αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.
Πίσω στο θέμα μας. Τώρα αρχίζω και γεύομαι την οικονομική ανεξαρτησία, ένα βήμα πριν τα τριάντα μου χρόνια. Τώρα καταλαβαίνω αυτό που μου έλεγαν φίλοι μεγαλύτερης ηλικίας ότι θα δεις στα τριάντα θα είναι σαν να είσαι είκοσι αλλά με δικά σου χρήματα.
Κακά τα ψέματα, έχουν μετατοπιστεί κάπως τα πράγματα και αυτά που οι περασμένες γενιές τα έκαναν στη δεκαετία των είκοσι, έχουν πάει στη δεκαετία των τριάντα. Καλό είναι να μείνουν κι εκεί, γιατί όσο αυξάνεται ο μέσος όρος ανεξαρτησίας τόσο πιο πολύ σκουραίνουν τα πράγματα. Ας μη μιλήσω για τη σύνταξη, που αχνοφαίνεται και θα τη φτάσουμε με το πι.
Όπως κι αν σας τα έχει φέρει η ζωή, συνεχίστε να προσπαθείτε, συνεχίστε να ονειρεύεστε και πάνω απ’ όλα να ζείτε, να μην επιβιώνετε απλά.
Θέλοντας και μη θα κάνουμε θυσίες, αλλά το να ζεις τη ζωή σου δεν είναι η πολυτέλεια που μας έχουν πείσει ότι είναι.
Είναι ανθρώπινη ανάγκη!
