Μου το έλεγαν αλλά δεν το πίστευα.
Ότι θα έρθει μία ηλικία λοιπόν, που θα πεις αυτ@ είμαι και σε όποιον αρέσω.
Η αλήθεια είναι πως περνάμε ένα αρκετά μεγάλο μέρος των νεότερών μας χρόνων προσπαθώντας να ταιριάξουμε κάπου. Έχουμε μιλήσει πολλές φορές εδώ στο ilovers.gr για κουτάκια και ταμπέλες.
Όλα στον βωμό του να γίνουμε αποδεκτοί κι αρεστοί από τους γύρω μας.
Φτάνει, λοιπόν, μια ωραία μέρα στη ζωή, για κάποιους νωρίτερα από άλλους, που πλέον δε σε νοιάζει. Γιατί πλέον έχεις δει τη ζωή πώς είναι, έχεις φάει πέντε, δέκα, δεκαπέντε στραπάτσα και ξέρεις ότι όσο και να στριμωχτείς, όσα κομμάτια σου κι αν αφαιρέσεις με χειρουργική ακρίβεια, αν ο άλλος δε σε γουστάρει, δεν πα’ να χτυπάς τον κώλο σου κάτω, δε θα σε αποδεχθεί ποτέ.
Βέβαια, αυτό δεν έρχεται κυριολεκτικά μία ωραία μέρα, σαν αναλαμπή “βρε λες να τους γράψω όλους στο ταμ-τιριρί”; Είναι, όπως όλα, μία διαδικασία. Θα υπάρξουν στιγμές που ενώ έχεις φτάσει στην πηγή και πίνεις το νερό, θα στραβοκαταπιείς. Εντάξει άνθρωποι είμαστε.
Είναι από αυτά τα πράγματα που μας έλεγαν οι μεγαλύτεροι, ότι έρχονται με την ηλικία. Κάποιοι λίγοι (τυχεροί) το έχουν έμφυτο, αν κι αυτοί πού και πού τρώνε σκαλώματα.
Λέω κάποιοι, γιατί ξεκάθαρα δεν ανήκω σ’ αυτή την κατηγορία. Αν κι έχω φάει την αναλαμπή, το λεγόμενο “people pleasing” είναι κάτι το οποίο το δουλεύω ακόμα μέσα μου. Πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές να προσπαθεί να γίνει χίλια κομμάτια για τους άλλους. Όταν το αντιλαμβάνομαι, ζυγίζω την κατάσταση και προσπαθώ να το μετριάσω. Ένα βήμα τη φορά. Ε, κι η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα.
Αναθεωρούμε πολλά πράγματα μεγαλώνοντας και ναι, παίζει ρόλο η ηλικία εδώ. Δε μιλάμε μόνο για την συναισθηματική ωριμότητα, μιλάμε για τις εμπειρίες και τις δοκιμασίες που περνάμε όσο μεγαλώνουμε. Γιατί κι η συναισθηματική ωριμότητα δεν έρχεται μόνη της’ διαμορφώνεται μέσα από όσα ζούμε.
Όταν λοιπόν έχεις φάει τρικλοποδιές, τάκλιν και τρίπλες, όταν οι ευθύνες κι οι δοκιμασίες της ενήλικης ζωής σε έχουν φτάσει στα όρια, το τελευταίο πράγμα νομίζω που σε ενδιαφέρει είναι να σε συμπαθούν όλοι. Όπως μου είχε πει κάποτε κι η Δικαίου “πάνω άστρα, κάτω γλάστρα”.
Αν είσαι από εκείνους που ακόμα δεν έχουν λάβει αυτή την απελευθέρωση που έρχεται μέσα από αυτή τη σοφή συνειδητοποίηση, άκου τους βετεράνους, κάτι ξέρουν. Σταδιακά θα αρχίσει η ζωή σου να γίνεται πιο όμορφη, ανάλαφρη και πιο… εσύ.
Σταμάτα να χάνεις τον χρόνο σου και κομμάτια του εαυτού σου σε ανθρώπους που δε θα τα λογαριάζουν. Πλαισίωσε τη ζωή σου με κόσμο που σε αποδέχθηκε εξ αρχής όπως είσαι, χωρίς όρους και προϋποθέσεις και σταμάτα να βάζεις τον εαυτό σου στο τριπάκι του να ανακαλείς συζητήσεις και πράξεις για να δεις πού ήταν το πιθανό λάθος και έφαγες πόρτα από την κλίκα.
Το πιο πιθανόν είναι να μην έγινε κανένα λάθος. Απλώς ασυμφωνία χαρακτήρων. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ποιος από εμάς που έχει προσποιηθεί πως είναι κάποιος άλλος για να τον γουστάρει η παρέα, ένιωθε καλά με τον εαυτό του μετά; Κατά βάθος ξέρεις πως δεν είσαι έτσι κι απλά κάνεις την πάπια.
Τίποτα και κανένας δεν αξίζει να θυσιάζεις την προσωπικότητά σου για χάρη του. Όσοι αξίζουν μένουν, και από αυτούς που μένουν, όσο περνούν τα χρόνια θα μείνουν και λιγότεροι. Αυτοί είναι που αξίζουν να κρατήσεις κοντά σου.
Οι άνθρωποι με τους οποίους περνάς τα εύκολα και τα δύσκολα, που σε δέχονται με όλα σου τα καλά, τα στραβά και τα ανάποδα, αυτοί είναι οι δικοί σου άνθρωποι. Τον κοινωνικό μας κύκλο τον διαλέγουμε, δεν μας διαλέγει και δυστυχώς αυτό είναι κάτι το οποίο έχουμε αρχίσει να ξεχνάμε.
Βλέπεις σήμερα τα μετράμε σε views, likes και follows κι όχι σε ουσία. Δημιουργούμε περσόνες on camera που μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με τον off camera εαυτό μας για να κερδίσουμε “συμπάθεια”. Αν το τραβήξεις από τα μαλλιά, μας λες και εν δυνάμει πολιτικούς, απλά αντί για ψήφους κυνηγάμε followers. Θα μου πεις, αν τα βάλεις κάτω, το ίδιο είναι.
Δεν είναι κακό να θες τη δημοτικότητα, κακό είναι να προσποιείσαι για να την κερδίσεις. Φρόντισε, λοιπόν, είτε on είτε off camera να είσαι ο ίδιος, ο εαυτός σου και πες…
“Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε”
