“Is this the real life…is this just fantasy?
[…] Anyway the wind blows doesn’t really matter to me”.
Πού να ήξεραν οι Queen όταν έγραφαν το Bohemian Rhapsody, πόσο διαχρονικοί κι αληθινοί θα ήταν αυτοί οι στίχοι. Το νόημα του κομματιού δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτά που έχω να πω, ήταν απλά η σπίθα για το σημερινό άρθρο.
Πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάει τι γίνεται στον κόσμο κι αναρωτιέμαι αν ζω μέσα σε καμία δυστοπική sci-fi ταινία ή αν αυτό είναι πραγματικά το πώς έχει καταντήσει η ζωή στο σήμερα.
Θυμάμαι από το μάθημα της κοινωνιολογίας μία περιγραφή για την οικονομική ανάπτυξη και ύφεση. Περιγραφόταν σαν μια καμπύλη γραμμή, κύμα κατά κάποιον τρόπο. Κάποια στιγμή η έξαρση θα φτάσει σε ένα “peak”-μία κορυφή και μετά θα έρθει αναπόφεφκτα μία ύφεση.
Είναι κάτι το οποίο γνωρίζεις, το βλέπεις να έρχεται και δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα για να το σταματήσεις. Είναι απλά μαθηματικά. Μία προκαθορισμένη πορεία. Από τον Άννα στον Καϊάφα. Για πάντα.
Κάπως έτσι βλέπω τη σημερινή κοινωνία. Όχι μόνο τη δική μας, την παγκόσμια. Έχουμε φτάσει στο ζενίθ και έχει αρχίσει να μας παίρνει ο κατήφορος. Από τη λίγη φυσική που όλοι λίγο-πολύ ξέρουμε, όσο δύσκολο ήταν ν’ ανέβεις την ανηφόρα γιατί είχες την αντίσταση της βαρύτητας, τόσο εύκολος είναι ο κατήφορος γιατί αυτή τη φορά η βαρυτική έλξη είναι μπροστά κι όχι πίσω.
Μόνο που βλέπω πως δεν κατεβαίνουμε με τα πόδια, αλλά με τα μούτρα. Με διαρκώς αυξανόμενη επιτάχυνση κι όλο πέφτουμε και πάτο δεν βρίσκουμε.
Κι ενώ υπάρχουν αυτοί που προβλέπουν την καταστροφική συνάντηση μας με το έδαφος μέσα από τη βουτιά στο κενό, όλοι συνεχίζουμε τις ζωές μας σαν να μην τρέχει τίποτα. Anyway the wind blows…
Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας. Ο κώλος μας εν τω μεταξύ έχει ήδη αρπάξει φωτιά και εμείς ρωτάμε γιατί μυρίζει καμένο ενώ θα έπρεπε να μας μυρίζει λεμονανθός.
Ακόμα κι αν ζεις σε ένα δικό σου μικρό συννεφάκι ευτυχίας, το mental gymnastics που πρέπει να κάνεις για να αγνοήσεις το χάος που επικρατεί και την κλιμάκωση αυτού, είναι άξιο να γίνει ολυμπιακό άθλημα και να πάρουμε το χρυσό.
Δεν μπορεί όλος ο πλανήτης να έχει διάσπαση προσοχής. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μίας συστημικά αυξανόμενης χειραγώγησης. Διαρκώς μας “βομβαρδίζουν” με καλογυαλισμένα κι ωραία πακεταρισμένα ασήμαντα γεγονότα και στο ενδιάμεσο βλέπουμε και τα σοβαρά, τα τραγικά και τα άσχημα αυτού του κόσμου. Με τόση, όμως, γυαλάδα, περνάνε και δεν ακουμπάνε. Ίσως μόνο λίγους, αλλά κι αυτοί μετά από λίγο ξεχνάνε.
Γιατί ξεχνάμε όμως; Γιατί μέσα σε αυτήν την κατρακύλα, προσπαθείς ταυτόχρονα να επιβιώσεις, να ζήσεις την οικογένεια σου, να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, να δουλεύεις για φραγκοδίφραγκα και ταυτόχρονα να κρατηθείς να μην καταρρεύσεις. Κι όσο πάει η επιβίωση είναι όλο και πιο δύσκολη. Λες και γίνεται επίτηδες ένα πράγμα. Ίσως είναι, ίσως κι όχι.
Όταν το τραπέζι γυρνάει τούμπα δεν πέφτουν μόνο τα ποτήρια, πέφτουν όλα και μετά βρίσκεσαι στα γόνατα να μαζεύεις τα σπασμένα.
Ίσως όμως αυτή τη φορά τα σπασμένα δεν μαζευτούν τόσο εύκολα. Ίσως αυτή τη φορά το να σηκωθείς από το πάτωμα και να σταθείς στα δύο σου πόδια να είναι σαν να μαθαίνεις να περπατάς από την αρχή.
Ξέρω ότι δε συνηθίζω να θίγω τέτοια ζητήματα. Έχω το συννεφάκι ευτυχίας μου, αλλά τα πόδια μου πάντα πατούσαν γερά στο έδαφος. Κάποια δύσκολα προτιμάμε να τα αποφεύγουμε, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν είναι εκεί και δεν θα τα βρούμε μπροστά μας.
Σε τελική ανάλυση αυτό κάνουμε τόσο καιρό’ αγνοούμε το πρόβλημα περιμένοντας να εξαφανιστεί. Δείτε τι συμβαίνει γύρω μας σήμερα και πείτε μου, εξαφανίστηκε; Ή έγινε χίλιες φορές χειρότερο;
Ίσως η κοινωνία μας βρίσκεται στο χείλος μίας καταστροφής που όμοια της δεν έχουμε ξαναδεί. Ίσως όμως είναι κι η ευκαιρία για μία νέα αρχή. Θα δείξει.
Όπως έγραψε κι ο Ησίοδος:
“Εν αρχή ην το χάος”
Ίσως μέσα από το χάος βρούμε πάλι το δρόμο μας.
Δεν μ’ αρέσουν τα “ίσως”…
