Κυκλοφορεί στα social ένα viral video με έναν πιγκουίνο που, κυριολεκτικά, πήρε τα βουνά γιατί δεν ήθελε να είναι με τη μάζα. Το έχετε δει; Αν όχι, δείτε το!
Και ξαφνικά…όλοι θέλουμε να είμαστε αυτός ο πιγκουίνος!
Γιατί όχι τίποτα άλλο, έχουμε δει National Geographic! Έχουμε γαλόνια ωρών στα ντοκιμαντέρ και πλέον έχουμε μάθει απ’ έξω κι ανακατωτά την ψυχολογία του πιγκουίνου!
Sorry, not sorry! Θα σας το χαλάσω! Φίλοι μου, στην πραγματικότητα είμαστε η αποικία. Ναι αυτή από την οποία φεύγει ο έρμος τρέχοντας!
Ή ακόμα πιο εύστοχα…ο ερευνητής!
Εκείνος που είπε:«Και να τον γύριζα πίσω, θα έφευγε αμέσως ξανά προς τα βουνά».
Θέλεις να είσαι ο πιγκουίνος;
Ωραία, καμάρι μου! Τι κάνεις γι’ αυτό;
Η βασική διαφορά που βλέπω ανάμεσα σε αυτούς τους δύο (τον πιγκουίνο κι εσένα τον ερευνητή, ντε!) δεν είναι το θάρρος, ούτε η μοναξιά. Είναι η απόφαση!
Ο πιγκουίνος είδε, κατάλαβε τι έχει μπροστά του και πήρε μια απόφαση. Σου λέει: «Άστο! Πάω να δω τίποτα καλύτερο. Να δω τι έχει παραπέρα!».
Ο ερευνητής και η αποικία απλώς αναρωτιούνται, όταν οι άνθρωποι φεύγουν: «Μα, γιατί;».
Ζούμε τη ζωή μας παρατηρώντας –πού και πού– ανθρώπους να φεύγουν από κοντά μας.
Ν‘ αλλάζουν πορεία.
Να κυνηγούν τους δικούς τους στόχους. Και συχνά τους χαρακτηρίζουμε εγωιστές.
Αλλά… δεν είναι εξίσου εγωιστικό να προσπαθείς να κρατήσεις πίσω κάποιον που θέλει να προχωρήσει;
Να φτάσει κάπου αλλού; Ν‘ ανέβει το δικό του βουνό;
Τα «γιατί» αυτά δεν έχουν απάντηση. Ή έχουν, αλλά τις περισσότερες φορές δε μας βολεύει, καθώς λειτουργούν σαν δικός μας καθρέφτης.
Θα μου πεις: «Γιατί πρέπει να φύγει από το σύνολο για να πετύχει;Γιατί πρέπει να αφήσει ανθρώπους που νοιάζονται για αυτό;».
Δίκαιες απορίες.
Δε θα αφήσω απάντηση, αλλά θα μοιραστώ μια σκέψη.
Πώς μπορείς να ξέρεις πως ήταν μια εύκολη απόφαση, αφού ποτέ δεν έχεις βρεθεί στη θέση του;
Αν γίνουμε όλοι πιγκουίνοι, αν ο καθένας μας χαράξει τον δρόμο προς το δικό του βουνό, προς τον δικό του στόχο…Ίσως τότε να μπορέσουμε να καταλάβουμε αυτούς που φεύγουν.
Να μη ρωτάμε «γιατί», αλλά να λέμε μπράβο.
Κάπου εκεί, η στεναχώρια της απώλειας απαλύνεται –έστω λίγο- μέσα από την κατανόηση.
Γίνεται ακόμα και καύσιμο για τον δικό μας δρόμο.
Να κρατάμε τα καλά, να μαθαίνουμε από αυτούς τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους –κι εκείνοι από εμάς.
Να προχωράμε μπροστά (κλασικό τσιτάτο Σουιδέζας!), εκεί που πραγματικά βρίσκονται οι προοπτικές μας.
Ίσως τελικά να μην χάνονται οι άνθρωποι που φεύγουν.
Ίσως απλώς να μας δείχνουν τον δρόμο που φοβόμαστε να πάρουμε.
Πιστεύω πως στη ζωή μας έρχεται η στιγμή που σταματάμε να κοιτάμε τον πιγκουίνο με απορία. Τον κοιτάμε με αναγνώριση.
Μπορεί όλοι να έχουμε έναν πιγκουίνο μέσα μας που… ποτέ δεν ξέρεις…πόσα μπορεί να πετύχει, αν χαράξει τον δικό του δρόμο. Ίσως στην πορεία του να ξαναβρεί ανθρώπους (και πιγκουίνους, ας μην το αποκλείουμε) που κάποτε έφυγαν!
Δε θα μάθουμε ποτέ… Μέχρι να το αποφασίσουμε!
