Σε κοιτάζω τώρα που κοιμάσαι, τόσο ήσυχο κι ανυποψίαστο μέσα στην κούνια σου, και μια παράξενη θλίψη ανακατεύεται με την αγάπη μου. Είσαι ακόμα το μωρό μου, η μυρωδιά σου είναι η μόνη μου γαλήνη, αλλά δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια σε αυτό που συμβαίνει έξω απ’ το παράθυρό μας.
Το παράπονό μου είναι για την κοινωνία που σε περιμένει.
Μια κοινωνία που έχει γίνει σκληρή, κυνική και συχνά αδιάφορη. Κοιτάζω τις ειδήσεις, βλέπω τι συμβαίνει στους δρόμους, στα σχολεία κι η ψυχή μου παγώνει. Βλέπω την εφηβεία σήμερα και τρομάζω. Τα πράγματα μοιάζουν πλέον ανεξέλεγκτα.
Η βία μεταξύ των παιδιών δεν είναι πια απλώς ένας τσακωμός στην αυλή. Είναι κάτι πιο βαθύ, πιο άγριο, πιο οργανωμένο. Παιδιά που επιτίθενται σε παιδιά, ομάδες που περιμένουν στην γωνία, κινητά που καταγράφουν τον πόνο του άλλου για να τον κάνουν «θέαμα» στο διαδίκτυο.
Πώς να σε προφυλάξω απ’ αυτή την αγριότητα; Τώρα, η μεγαλύτερη έγνοια μου είναι να φας το γάλα σου και να μην χτυπήσεις καθώς περπατάς . Όμως το «άγχος» εντός μου ουρλιάζει για το μετά.
Φοβάμαι τη στιγμή που θα βγεις σ’ έναν κόσμο όπου ο σεβασμός θεωρείται αδυναμία κι η ευγένεια χλευάζεται.
Φοβάμαι το bullying που πλέον δε σταματά στο σχολικό κουδούνι, αλλά σε ακολουθεί μέσα στο δωμάτιό σου μέσα από μια οθόνη, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο.
Πονάω στη σκέψη ότι θα πρέπει να σε διδάξω πώς να επιβιώσεις σε μια κοινωνία «ζούγκλα». Είναι άδικο να μεγαλώνεις ένα παιδί κι αντί να ονειρεύεσαι μόνο την χαρά του, να προετοιμάζεις το σενάριο της άμυνάς του. Πώς θα κρατήσεις την παιδική σου αθωότητα, όταν γύρω σου οι έφηβοι μοιάζουν να έχουν χάσει το μέτρο, παρασυρμένοι από πρότυπα βίας και μια επίδειξη δύναμης που δεν έχει όρια;
Το παράπονό μου είναι αυτό το αίσθημα ανημπόριας. Θέλω να σου υποσχεθώ ότι ο κόσμος είναι καλός, αλλά ξέρω ότι θα σου πω ψέματα.
Η κοινωνία μας είναι πλέον ένας καθρέφτης που σπάει εύκολα και φοβάμαι μην κοπείς πάνω στα κομμάτια του.
Σε σφίγγω στην αγκαλιά μου και νιώθω ότι θέλω να σταματήσω τον χρόνο εδώ, στο τώρα. Στο τώρα που η μόνη σου ανάγκη είναι το χάδι μου. Γιατί το «μετά» με τρομάζει. Γιατί η σκληρότητα των ανθρώπων είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορώ να ελέγξω, όσο κι αν προσπαθήσω να σε θωρακίσω.
Προσεύχομαι μόνο, μέχρι να μεγαλώσεις, να βρω τον τρόπο να σου δώσω μια πανοπλία από φως τόσο δυνατή, που καμία σκοτεινή πλευρά αυτής της κοινωνίας να μην μπορεί να την τρυπήσει.
