Ανέκαθεν με θεωρώ αγοροκόριτσο και σπασικλάκι. Ποτέ στο μυαλό μου δε με είχα καταχωρήσει ως όμορφη. Είναι κι αυτός ένας λόγος που έχω αρκετούς φίλους και λιγότερες φίλες. Γιατί όσο ενδιαφέρον άτομο κι αν είχε υπάρξει μια φίλη μου, τελικά οι κουβέντες μας κατέληγαν να αφορούν τα μαλλιά, τα ρούχα και τα γκομενικά.
Καλά αυτά, αλλά, για μένα, υπάρχουν και πολλά άλλα. Οπότε καταλήγω ν’ απολαμβάνω περισσότερο τις συζητήσεις με τους φίλους μου, με εξαιρέσεις φωτεινές!
Έπειτα, τα τελευταία χρόνια, οι τάσεις που βλέπω στην γυναικεία εμφάνιση με ξενίζουν, μου φαίνονται ότι κάνουν τις γυναίκες να φαίνονται πιο ψεύτικες. Μαλλιά, νύχια, βλεφαρίδες, βυζιά, φίλτρα, filler και κάθε λογής επεμβάσεις. Θα μου πεις, όπως αρέσει στον καθένα. Είναι όμως κάτι που πηγάζει από τα ατομικά μας «θέλω» ή είναι προϋποθέσεις ένταξης σε αυτό που άλλοι θέλουν;
Εννοείται, δεν αναφέρομαι σε περιπτώσεις ατόμων με θέματα που μια κοσμητική παρέμβαση μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα ζωής τους! Εκεί, υπέρ δαγκωτό!
Προσωπικά, είχα πάντα τη δική μου θεώρηση των πραγμάτων. Ότι η ομορφιά είναι κάτι που εκπέμπεται από μέσα μας.
Για να είμαι ακριβοδίκαιη, ίσως να μην χρειάστηκε και ποτέ να ασχοληθώ, καθώς είμαι εμφανίσιμη, τις περισσότερες φορές περιποιημένη κι έτσι είχα τις κατακτήσεις μου, παρόλο που δεν το έπαιρνα χαμπάρι. Δηλαδή, για να καταλάβω ότι κάποιος με γουστάρει, έπρεπε να μου κάνει ταπ-ταπ στον ώμο και να το πει καθαρά «κοπελιά σε γουστάρω». Διαφορετικά εγώ το εκλάμβανα ως φιλικότητα.
Στο θέμα μας όμως. Θεωρώ ότι η ομορφιά είναι περισσότερο κάτι που ξεκινάει από μέσα μας κι εκδηλώνεται προς τα έξω.
Πριν κάποια χρόνια, περνούσα μια περίοδο ζόρικη. Αυτό είχε αντίκτυπο σε διάφορα επίπεδα. Τα πιο εμφανή ήταν ότι δε φρόντιζα αρκετά τον εαυτό μου κι ότι είχα φουσκώσει, καθώς είχα μπει σε fight or flight mode, με ό,τι συνεπάγεται.
Τον τελευταίο καιρό, μετά από διάφορα στάδια που πέρασα, αυτό που εισπράττω συχνά σαν ειλικρινές κομπλιμέντο, είναι ότι ομορφαίνω μέρα με τη μέρα. Όντως, σε αυτό το διάστημα, είμαι πιο ευδιάθετη, με έχω αγαπήσει περισσότερο, με φροντίζω κι έχω ηρεμήσει μέσα μου. Οπότε έχω ξεφουσκώσει και φαίνεται πλέον καθαρά τόσο στο πρόσωπο, όσο και στο σώμα μου. Έφυγαν από πάνω μου κιλά, χωρίς να κάνω τίποτα. Πλέον με βλέπω στον καθρέφτη και με θεωρώ κι εγώ όμορφη.
Μάλιστα, προ ημερών έπεσα σε ένα podcast που μια κυρία περιέγραφε το ίδιο ακριβώς πράγμα.
Εννοείται ότι ακόμα παραμένω άμπαλη στο μακιγιάζ (eyeliner, μάσκαρα και κραγιόν κι έξω απ’ την πόρτα) αλλά να σου πω κάτι: Δε με νοιάζει! Πλέον θεωρώ ότι είμαι όμορφη και δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω από το να αναδείξω τα φυσικά μου χαρακτηριστικά. Κατάφερα να με αγαπάω όπως είμαι, δεν έχω ανάγκη να αλλοιώσω την εικόνα μου για να χωρέσω.
Πέραν τούτου, το πιο σημαντικό μου στολίδι είναι το χαμόγελο, που ακτινοβολεί και σκεπάζει όλες τις άλλες ατέλειες.
Έπειτα, αν το καλοσκεφτείς, πόσα όμορφα άτομα έχεις δει, που μπορεί αρχικά να σου έκαναν εντύπωση λόγω εμφάνισης αλλά μετά… το κενό.
Κακά τα ψέματα, υπάρχουν κι αυτές οι περιπτώσεις που η εμφάνιση μας εγκλωβίζει επειδή, πολύ κακά τα ψέματα, μας ανοίγει πόρτες. Αυτή η ευκολία δε μας βάζει στον κόπο να δουλέψουμε άλλα πράγματα κι αντλούμε αυτοπεποίθηση κι επιβεβαίωση από τους άλλους. Πρόσκαιρη τις περισσότερες φορές, αφού δε μάθαμε να στηρίζουμε εμείς οι ίδιοι τα πυρηνικά της προσωπικότητάς μας.
Δεν ξέρω αν σε αγγίζει κάτι από αυτά, ελπίζω όμως να έχω δώσει μια άλλη προοπτική με τα παραπάνω. Πόσο μάλλον, αν κοιτάξεις πόσο σχετικά είναι τα πρότυπα ομορφιάς ανά χρονικές περιόδους και μέρη.
Το σημαντικό τελικά είναι να αρέσεις σε σένα! Γιατί αυτό εκπέμπεις!
