Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει.
-Αλμπέρ Καμύ
Υπάρχει μια φράση που έχει κολλήσει στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες : στο όνομα της αγάπης έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα.
Είναι έτσι, όμως; Κατά την γνώμη μου, που έχει διαμορφωθεί από πολύ ενδοσκόπηση και μελέτη σύγχρονων επιστημόνων και φιλοσόφων, όχι! Όλες μας οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι δράσεις, αν τα απλοποιήσεις, τελικά καταλήγουν σε δυο απλά πράγματα: προέρχονται από αγάπη ή φόβο.
Μήπως, λοιπόν, έχουμε μάθει να βαφτίζουμε αγάπη τα λάθος πράγματα;
Η αγάπη έχει να κάνει με την ελευθερία, την αποδοχή, το σεβασμό, την αυτοδιάθεση. Την αγαθή προαίρεση, την ανοιχτή καρδιά. Ενέχει έννοιες όπως αυτοαγάπη και πίστη. Από αυτή απορρέουν όλα αυτά που δικαιώνουν την ετυμολογία της λέξης άνθρωπος, που αποτελείται από τις λέξεις άνω θρώσκω. Κοιτάω ψηλά, για να πάω ψηλά.
Ο φόβος από την άλλη, είναι η έδρα του εγώ, της κτητικότητας, της ανασφάλειας και κατ’ επέκταση της ανάγκης για εξουσία που θα ηρεμήσει αυτές τις ανασφάλειες. Κατοικεί στον ερπετοειδή μας εγκέφαλο, είναι το θηρίο που καλούμαστε να δαμάσουμε.
Γιατί ακόμα και οι πιο στενές μας σχέσεις κινούνται στο φάσμα του φόβου; Πόσοι φόβοι υπάρχουν εκεί μέσα; Παλιότερα, στα προϊστορικά χρόνια, καθώς και σε κάποια κατακλυσμικά κι απρόβλεπτα πιο σύγχρονα γεγονότα, είναι ο φόβος θανάτου, η ανάγκη για επιβίωση.
Σε περιόδους ειρήνης και ευημερίας, όμως; Φόβος και ανάγκη για έλεγχο, λες κι έχεις ποτέ έλεγχο σε οτιδήποτε άλλο πέρα από τον εαυτό σου! Από το «τι θα πουν οι άλλοι» μέχρι «να πάρω όσα περισσότερα μπορώ, για να μη μείνω ποτέ εκτεθειμένος».
Στις αγαπητικές, υποτίθεται, σχέσεις μας, πάλι η ανάγκη για εξουσία πάνω στο πρόσωπο που, υποτίθεται, αγαπάμε. Για να μην χάσουμε το συναίσθημα που μας κάνει το άτομο που αγαπάμε να νιώθουμε. Για να μην είμαστε μόνοι.
Στο όνομα των παραπάνω, που αντικατοπτρίζουν τα πιο ποταπά μας ένστικτα, δεν έχουν γίνει μόνο τα μεγαλύτερα εγκλήματα, αλλά συντελούνται κι άλλα, πιο μικρά, πιο αθόρυβα, καθημερινά. Που όμως αφήνουν πληγές.
Ίσως να μην φαίνεται ότι ματώνουν, οι γείτονες δεν έρχονται πανικόβλητοι, ούτε εμπλέκεται η αστυνομία. Είναι όμως αυτά τα ανεπαίσθητα, που τσαλακώνουν καρδιές και ανθρώπους. Που, όταν τα δεχόμαστε, μας κλείνουν στο καβούκι μας και μας κάνουν μικρότερους. Που, όταν τα διαπράττουμε, πολλές φορές γίνονται γιατί έτσι έχουμε μάθει, αφού τα έχουμε δεχτεί και οι ίδιοι. Γιατί αυτό είναι το σωστό.
« Τα πάντα ρει» έλεγε ο Ηράκλειτος, η αλλαγή είναι η μόνη σταθερά, αναπόφευκτη. Περισσότερο από ποτέ άλλοτε, ζούμε σε μια εποχή που οι αλλαγές είναι απανωτές κι αλματώδεις.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μήπως είναι ώρα να δούμε τι πραγματικά είναι αγάπη; Να συνειδητοποιήσουμε ότι, αν το επιλέξουμε, μπορούμε να γίνουμε αγάπη;
Πόσο υπέροχο είναι, να φέρουμε τον εαυτό μας σε μια κατάσταση που να θέλουμε να μοιραστούμε τον εαυτό μας από θέση πληρότητας κι όχι ανάγκης!
Τότε, θα μπορούμε να δίνουμε όντως αγάπη και να μην έχουμε χώρο στη ζωή μας για κάτι λιγότερο.
Άτακτες νυχτερινές σκέψεις και προβληματισμοί, κάνοντας ταβανοθεραπεία.
Θα κλείσω με αυτό: Νάμαστε. Ένας ινδικός χαιρετισμός, που σημαίνει αναγνωρίζω τη θεϊκή σπίθα μέσα σου.
Είναι μια αρχή.
Ένα βήμα.
Να γίνουμε καλύτεροι.
Να γίνουμε η αλλαγή.
Σας χαιρετώ λοιπόν, με αυτό τον υπέροχο τρόπο!
