Ναι, γνωρίζω πως πολλοί
ποιητές αλλά και άλλοι έχουν γράψει για τις μεγάλες αποφάσεις που καλείται να πάρει
κάποιος στη ζωή του. Τα μεγάλα ναι και τα μεγάλα όχι –ντε.
Αυτό όμως που δεν έχει γραφτεί απ’ όσο ξέρω είναι πόσο μα πόσο βασανιστικές είναι οι επιλογές στη ζωή ημών των
αναποφάσιστων. Και δεν εννοώ μόνο τις σημαντικές αποφάσεις που καλείται να
πάρει κάποιος εκείνες δηλαδή που θεωρούνται καθοριστικές για τη ζωή του όπως: να ζει κανείς ή
να μη ζει, να παντρευτεί, να κάνει παιδιά κ.λπ.
Μιλάω για εμάς που
προβληματιζόμαστε για πιο ευτελή πράγματα όπως: πίτσα ή σουβλάκι, να βγω ή να
αράξω σπίτι, ούζο ή κρασί;
Αν είσαι αναποφάσιστος περνάς
τουλάχιστον τη μισή ζωή σου μέσα σε προβληματισμούς, χωρίς να είσαι ή να θες να γίνεις φιλόσοφος. Διότι αυτά τα ρημάδια τα ερωτηματικά δεν έχουν
τελειωμό.
Μόλις απαντήσεις το ένα αμέσως
ξεχύνονται άλλα τόσα μύρια τα οποία τόσο καιρό ήταν καλά κρυμμένα.
Ας
πούμε ότι μετά από αρκετή σκέψη πήρες την απόφαση να βγεις απόψε…
Μόλις
ξεκίνησαν νέα ερωτήματα τα οποία πρέπει να απαντήσεις.
Αποφάσεις που πρέπει να λάβεις και είναι καθοριστικές –αν όχι για το υπόλοιπο της
ζωής σου αλλά για την υπόλοιπη βραδιά –λίγο θεωρείς πως είναι;
Ξεκινάω: Με ποιους θα βγεις;
Που θα πας; Για φαγητό ή για ποτό; Που θα δώσετε ραντεβού; Τι ώρα; Και φυσικά αν είσαι γυναίκα
ακολουθεί η πιο κρίσιμη απόφαση όλων: Τι θα φορέσεις!
Τους βλέπουμε τους αναποφάσιστους,
βρίσκονται ανάμεσά μας. Ακόμα και αν εμείς δεν είμαστε έτσι, γνωρίζουμε
τουλάχιστον έναν που παιδεύεται ασύστολα στην καθημερινότητά του.
Τον παρατηρούμε στο εστιατόριο
να κάθεται με τις ώρες μπροστά στον κατάλογο των φαγητών και να ρωτάει το
γκαρσόνι λεπτομέρειες για το κάθε πιάτο. Έχει βλέπεις την ψευδαίσθηση πως μαθαίνοντας τα μυστικά του σεφ για το κάθε πιάτο θα του είναι πιο εύκολο να αποφασίσει. Όμως, καθόλου δεν
βοηθιέται από την πληροφορία πως το φαγητό είναι τηγανητό και όχι ψητό. Γιατί
ναι μεν θα ήθελε να κόψει τα τηγανητά, αλλά δεν το έχει ακόμα αποφασίσει οριστικά.
Οι
αναποφάσιστες γυναίκες είναι η συμφορά των καταστημάτων ένδυσης σε όλα τα μέρη
του κόσμου. Θα δοκιμάσουν όλες τις μπλούζες για να καταλήξουν πως θέλουν
φόρεμα.
Ουαί κι αλίμονο αν η πωλήτρια τους
ανακοινώσει ότι ένας κωδικός τελείωσε. Τότε αυτομάτως αποφασίζουν πως αυτό ήταν
που ήθελαν να αγοράσουν και βάζουν το προσωπικό να ψάχνει σε αποθήκες, να τηλεφωνεί σε συνεργαζόμενα καταστήματα και να ανάβει λαμπάδα στον Άγιο Φανούρη για το μπλε
εκείνο παντελόνι.
Αν φυσικά αυτό βρεθεί κανείς
δεν τις υποχρεώνει να το αγοράσουν. Μπορεί να αποφασίσουν ότι τελικά είναι πολύ
εφαρμοστό, λίγο φαρδύ, ακριβό και πολλά άλλα. Ο κυριότερος λόγος όμως είναι πως
δεν ξέρουν αν θέλουν να αγοράσουν παντελόνι ή μπλούζα ή τσάντα. Και κυρίως δεν
έχουν αποφασίσει αν τελικά θέλουν να πάρουν κάτι, γιατί στο κάτω-κάτω οι ντουλάπες τους είναι γεμάτες.
Σύμφωνα με την ψυχολογία, ο
αναποφάσιστος φοβάται μάλλον υπερβολικά τα λάθη και είναι ανασφαλής. Μπορεί τα
σφάλματα που έχει κάνει στη ζωή του να τον έχουν απογοητεύσει ή μπορεί να έχει
μεγαλώσει χωρίς την αποδοχή του οικογενειακού του περιβάλλοντος.
Όποιοι και να είναι οι λόγοι
πρέπει να μάθει να λαμβάνει μόνος του τις μικρές και τις μεγάλες αποφάσεις στη
ζωή του.
Και κάπως έτσι θα είναι ο επίλογος
αυτού εδώ του άρθρου…
Ή μήπως όχι;
Να το αλλάξω ή να το
δημοσιεύσω όπως είναι;
Μήπως τελικά να έγραφα για
κάτι άλλο;
