Κουράστηκα
με τα ψεύτικα χαμόγελα, τα είμαι-καλά-όπως-πάντα, βαρέθηκα τα λόγια κατανόησης
και τα υποκριτικά «καταλαβαίνω».
Δεν με
νοιάζει, γαμώτο! Ναι, περήφανα βγαίνω και δηλώνω πως δεν μ’ αφορά και δεν μ’ ενδιαφέρει. Δεκάρα δεν δίνω
αν σου αρέσει το χρώμα των μαλλιών μου ή όχι, εγώ το λατρεύω και το υποστηρίζω.
Δεν καίγομαι επειδή η μέση μου δεν είναι δαχτυλίδι, μου αρέσω πληθωρική και
σκερτσόζα ρε μαλάκα.
Και δεν μ’ ενδιαφέρει που το αμάξι μου δεν
παίρνει μπρος με τη πρώτη, μάντεψε, ούτε το μυαλουδάκι σου!
Δεν θέλω να
αρέσω σε όλους. Μου φτάνει που όποιος με γνωρίζει είτε θα με λατρέψει είτε θα
θέλει να με κάψει στην πυρά. Βασικά
μαλακίες σου λέω. Δεν μου φτάνει απλώς. Το κυνηγάω. Δεν χωράω ρε σε κουτάκια,
δεν μ’ εκφράζουν εμένα οι μετριότητες.
Κουράστηκα να σε αγνοώ, όποτε σκάσε και άκου
τώρα.
Δεν
σπαταλάω άλλο σάλιο για να σου πω ένα τυπικό «τι κάνεις» ή για να σου απαντήσω
αντίστοιχες παπαριές. Δεν με νοιάζει πως είσαι και δεν θέλω να ΄ξέρεις ούτε εσύ
για μένα.
Τι δηλαδή,
επειδή έτυχε να γεννηθούμε και οι δύο θηλαστικά και δίποδα ξαφνικά πρέπει να
συναστραφούμε κιόλας; Όχι ρε, να μου λείπει το σταφύλι. Ναι, το σταφύλι, τραβάς
κάνα ζόρι;
Αυτές η ψευδοκοινωνικές συμπεριφορές μας
φάγανε. Αυτές οι τυπικούρες και οι δηθενιές γαμώτο και έφτασα στα όρια μου.!
Και
ενημερωτικά, φιλαράκι, μέχρι πριν από λίγο τα όρια τα δικά μου βρίσκονταν δίπλα
στη χαμένη Ατλαντίδα, οπότε φυλάξου!
Γουστάρεις
να είσαι αυτά τα ψεύτικα χαμόγελα και η ανωτερότητα του κώλου όταν ο άλλος σε
προσβάλλει;
«Μα εγώ δεν
είμαι ανασφαλής», θα μου πεις τώρα χιπστεράκι της κακιάς ώρας, «εγώ
αυτοσαρκάζομαι».
Τέτοιο ζώον
που είσαι καλά κάνεις, με βγάζεις από τον κόπο να σε στολίσω από μόνη μου.
Γύρνα παιδάκι μου, ρίξε το πιο γοητευτικό σου βλέμμα και πες «Σάλτα και γαμήσου»
να δεις πώς θα ηρεμίσει η ψυχούλα σου μετά.
Πες μια
φορά την αλήθεια. Παραδέξου ότι δεν θα δεχτείς κριτική από άτομα που δεν ξέρουν
τίποτα για σένα και που απλά -γιατί το ξέρεις ότι αυτό συμβαίνει- θέλουν να
πουν τη σοφιστικέ μαλακία τους για να φανούν κάποιοι. Στην πραγματικότητα είναι τιποτένιοι που δεν έχουν παλέψει για τίποτα
πέρα από το να μπουν στο τζιν τους ή να περπατήσουν σε 12ποντα.
Αντί να
δέχεσαι αδιαμαρτύρητα ότι σου προσφέρει η κοινωνία σε πιατέλες της ντροπής,
διεκδίκησε τα δικά σου θέλω και υπερασπίσου τις δικές σου επιλογές και ανάγκες.
Και μιας και νιώθω γενναιόδωρη σήμερα θα τα διεκδικήσω και εγώ για την παρτάρα
σου.
Αν είσαι
πραγματικά ευχαριστημένος με αυτό που ζεις αυτή τη στιγμή, αυτή ακριβώς -δε
κάνω πλάκα- δεν θέλω σε ξαναδώ μπροστά μου. Δεν γουστάρω να συναστρέφομαι με
ανθρώπους που βολεύονται στα λίγα και κοιτάνε τα νεκρά όνειρα που κάνανε ως παιδιά
χωρίς ενοχές.
Ακραίο;
Αυτά είχα
να πω. Δεν μου φτάνουν αυτά που έχω,
θέλω και άλλα, με γουστάρω όπως είμαι γιατί έφτυσα αίμα και τα πνευμόνια μου
για να φτάσω ως εδώ και δεν θέλω ούτε τα likes σου στην εικόνα προφίλ μου.
Δεν με νοιάζει να πεις στον κολλητό σου πως είμαι ωραίο γκομενάκι, ούτε να
διανοηθείς να με συμβουλέψεις για το πως θα ζήσω τη ζωή μου. Ούτε εσύ, ούτε η
κωλοκοινωνία που μου αναφέρεις.
Εγώ χορεύω
μόνη κάτω από το σεληνόφως, δίπλα στο 20ετές αμαξάκι μου και νιώθω βασίλισσα σε
έναν κόσμο -που εσύ μπορεί και να μην δεις ποτέ.
Α, και πίνω και κόκκινο κρασί για να είμαι και μποέμ. Μαλάκα!
