Πόση ζωή σπαταλάμε περιμένοντας να περάσει η ώρα;
Όχι, δεν είναι μια ακόμα διάλεξη για το ότι πρέπει ν’ αδράξουμε τη μέρα. Απλώς αναρωτιέμαι αν έχουμε συνείδηση του γεγονότος πως κάθε φορά περιμένουμε απλώς να σχολάσουμε.
Κάθε φορά που ζούμε μέρες στον αυτόματο αναμένοντας να έρθουν οι διακοπές, στην πραγματικότητα σπαταλάμε ζωή’ όσο μελό και αν ακουστεί δεν γυρίζει πίσω.
Σίγουρα κανείς μας δεν μπορεί να κάνει μόνο πράγματα που τον ευχαριστούν. Πιθανώς έχετε παρατηρήσει πως, εκείνες τις φορές, η ώρα περνάει βασανιστικά και αργά, σε αντίθεση με τις όμορφες. Τότε φεύγει σαν το σκύλο μου όταν ακούει τη λέξη μπάνιο!
Σαν να μας κοροϊδεύει ή να μας τιμωρεί ο χρόνος.
Σου λέει «αφού δεν με εκτίμησες, τώρα θα σου λείψω».
Κι εμείς, πλήρως εξαρτημένοι, τον κυνηγάμε να μας χαρίσει μια ακόμη στιγμή από εκείνες τις καλές. Αυτές που δεν τις κάνουμε story, αλλά παίζουν στο μυαλό μας σαν παράδειγμα προς μίμηση κι επανάληψη.
Έχουμε μπει με τα μπούνια σε μια αέναη λούπα αγάπης–μίσους μαζί του από την γέννηση του σύμπαντος. Όταν τον μισούμε, κολλάει πάνω μας σαν βδέλλα. Μα όταν τον αγαπάμε, μας κάνει ghosting και τον ψάχνουμε με το κιάλι.
Μας συμπαθεί άραγε ο χρόνος;
Ή μας παίζει;
Μοιάζει με τη σχέση που έχει ο άνθρωπος με τον Θεό. Άλλοι τον ακολουθούν πιστά, κάνουν ό,τι προστάζει. Χωρίς ερωτήσεις ή αντιρρήσεις. Γιατι έτσι πρέπει. Γιατί έτσι ήθελε ο Θεός.
Άλλοι δεν τον πολυγουστάρουν, αφού βλέπουν τα λάθη και τον σαδισμό του. Δεν γίνεται, ρε αδερφέ, να μου ζητάς να σε εκτιμήσω, την ώρα που βρίσκομαι φυλακισμένος σε μια ζωή που παλεύω ν‘ αλλάξω. Αν ήσουν με το μέρος μου, θα τα έκανες ανάποδα.
Απ‘ την άλλη, δεν είναι και ευθύνη του χρόνου για το πώς τον χρησιμοποιούμε. Όταν αγοράζεις ένα ζευγάρι παπούτσια, δεν σου κάνει κουμάντο το μαγαζί αν θα τα βάλεις στις λάσπες ή αν θα τα πας σε φρεσκοσφουγγαρισμένο πάτωμα.
Κάπου εδώ παίζει στο μυαλό μου η φράση «ο χρόνος είναι δάσκαλος», κι αυτόματα σε μια προσπάθειά μου να τον δικαιολογήσω, τον φαντάζομαι σαν αγανακτισμένο καθηγητή Τρίτης Λυκείου’ όσα και να πει,με όποιον τρόπο και να προσπαθήσει να τα μεταδώσει, εμείς τον κοροϊδεύουμε και του πετάμε κιμωλίες.
Έχει βραχνιάσει να μας φωνάζει πως δεν θα είμαστε εδώ για πάντα. Με κάθε τρόπο μας εξηγεί την εξίσωση του χαμένου Χ, μας δίνει τις λύσεις με παραδείγματα που ξεδιπλώνονται κάθε μέρα μπροστά μας… και εμείς κοπανάμε την πόρτα, ανάβουμε τσιγάρο και μέσα απ‘ τα δόντια ακούγεται το «γάμησέ τον τον μαλάκα».
Αυτός ο μαλάκας όμως δεν είναι ένας απλός καθηγητής που σου έβαλε με το ζόρι δέκα.
Είναι αυτός που σε περιμένει στην γωνία, σε ρωτάει αν τον θυμάσαι και σου αραδιάζει χύμα όλες τις φορές που τον σπατάλησες, που τον θεώρησες δεδομένο και δεν έκανες τίποτα απολύτως για να τον αξιοποιήσεις
Άκουσα κάτι πρόσφατα που έλεγε:
Φαντάσου πως είσαι 80 χρονών με μια ζωή που δεν την έζησες. Πέφτεις για ύπνο και ξυπνάς ξαφνικά στην ηλικία που είσαι τώρα…
Όλα ήταν ένα όνειρο κι έχεις την ευκαιρία να κάνεις νέες επιλογές…
Θα ζήσεις περιμένοντας να σχολάσεις ή θα αλλάξεις πορεία και νοοτροπία;
