Τη λένε αδράνεια κι ορίζεται ως η θεμελιώδης ιδιότητα των σωμάτων ν’ αντιστέκονται σε οποιαδήποτε μεταβολή της κινητικής τους κατάστασης.
Ναι, εννοείται το έκανα copy paste από το chat!
Με δυο λόγια: Αλλεργία στην αλλαγή!
Ρε τι μου θυμίζει…τι μου θυμίζει….
Εσένα! Εμένα! Τον κολλητό σου που όλο λέει ότι θα κόψει το κάπνισμα! Αλλά και την κολλητή που κάθε Δευτέρα ανακοινώνει πως δε θα ξαναστείλει στον τυπά που την αφήνει στο διαβάστηκε για πέντε εργάσιμες, λες και περιμένει έγκριση από δημόσια υπηρεσία!
Θα μου πεις και -δικαίως- πως αυτά που περιγράφω είναι άλυτα ψυχολογικά και λάθος πρότυπα.
Συμφωνώ!
Ρε λες η αδράνεια να είναι τα ψυχολογικά μας απλά με όρους φυσικής;
Σκέψου πως αν προσπαθήσεις να βγάλεις ένα αντικείμενο απ‘ τα σκατα θα φέρει αντίσταση . Ε!Σαν να μας βλέπω!
«Υπόσχομαι Θα κόψω το κάπνισμα αλλά να μωρέ το έχω για να ηρεμώ».
«Υπόσχομαι! Δε θα του ξαναστείλω! Όμως, μωρέ, είναι καλό παιδί κι έχει περάσει πολλά».
Καθώς ακούω από την ανακοίνωση του μετρό «επόμενη στάση Μεταξουργείο», αναρωτιέμαι γιατί έχουμε αλλεργία σε κάτι τόσο φυσικό όπως είναι η αλλαγή;
Πιο φυσιολογικό κι εύκολο μας φαίνεται να πάρουμε τρία μέσα μεταφοράς για να φτάσουμε στη δουλειά μας, παρά να μεταμορφώσουμε κάτι στην καθημερινότητα που θα μας χαρίσει μια πιο υγιή ζωή σωματικά και ψυχικά.
Ταυτόχρονα τριγυρνάει στο μυαλό μου η σχέση που έχω με τις υποσχέσεις. Τις φοβάμαι! Μοιάζουν σαν τρόπος εξαπάτησης -και δικαιολογημένα εδώ που τα λέμε-, μιας και σπάνια έχω δει να εκπληρώνονται σ‘ αυτόν τον κόσμο.
Στην εποχή της αδράνειας δίνουμε τις πιο μεγάλες υποσχέσεις. Στον εαυτό μας,στους άλλους… Τρέφουμε αυτή την περίοδο με παραμύθια, λόγια βαριά και χιλιοειπωμενα για να καταλήξουμε ν‘ απογοητεύουμε.
Και σαν να μην έφταναν να όλες αυτές οι σκέψεις… μια φιγούρα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, με μουτζωνει και μου θυμίζει τα σκηνικά που έχω κάνει, όταν τόλμησαν να μου πάρουν κάτι που ήθελα να ζήσω!!
Θα μου πεις πού κολλάει αυτό; Στο ότι κάποιες φορές, αλλαγή σημαίνει να φεύγεις από κάτι που νιώθεις πως σε γεμίζει.
Αν έχεις φτάσει να διαβάσεις ως εδώ, θα σου πω ένα ευχαριστώ κι ένα μπράβο! Κυρίως γιατί έχεις πιάσει τη ροή της σκέψης μου και με έχεις καταλάβει! Εσύ θα είσαι από αυτούς που φτιάχνουν τα έπιπλα IKEA χωρίς να βλέπουν οδηγίες!
Η ζωή είναι γεμάτη αλλαγές, άλλες καλές άλλες όχι και τόσο βολικές. Μπορεί όλα για κάποιο λόγο να γίνονται, μα αν δεν κουνήσεις το χέρι σου, θα μείνεις στάσιμος. Θα γίνεις μια σβούρα, έρμαιο των συνηθειών σου και των εξωτερικών γεγονότων.
Σταμάτα να δίνεις υποσχέσεις πως κάποια στιγμή κάτι θα αλλάξει. Δε σε πιστεύει κανείς πια, ούτε εσύ ο ίδιος.
Σταμάτα να λες και πράξε. Γάμα την αδράνεια κι αντιμετώπισε τα τραύματά σου.
Δεν είμαστε σ‘ αυτόν τον πλανήτη για πάντα.
Δεν έχεις απορία να δείς πόσα μπορείς να καταφέρεις; Δε θες να ζήσεις άλλες στιγμές από αυτές που νιώθεις γνώριμες;
Προχώρα σε παρακαλώ και μη σπαταλιεσαι σ‘ όσα σε καταστρέφουν..
Κι αν σε διώχνουν από κάπου που θες να μείνεις…ίσως παραπέρα να βρεις κάτι ακόμα καλύτερο!
