Έτρεχες με το αυτοκίνητο στην Eθνική οδό. Καλά ok κόψε κάτι, όχι και έτρεχες! Στην παλιά εθνική με όριο ταχύτητας 50 χιλιόμετρα, ήσουν εδώ και περίπου μια εβδομάδα πίσω από ένα τρακτέρ. Αντί για 3 ώρες ταξίδι, μέχρι να φτάσεις, κοντεύαμε να εκλέξουμε νέο Πάπα.
Λίγο ακόμα και θα έφτανες στο hometown σου (όπως άλλωστε το λένε όλοι όσοι είναι από το Αγρίνιο).
Δεν οδηγούσες εσύ. Ήσουν 11 χρονών, οδηγούσαν οι γονείς σου κι έβλεπες ήδη το μάτι του πατέρα σου να γυαλίζει, αφού τον είχες ρωτήσει 600 φορές “σε πόση ώρα φτάνουμε”;
Η χαρά σου ήταν απερίγραπτη. Εκτός από το προφανές, ότι για άλλη μια φορά ήταν περίοδος διακοπών και δεν είχες σχολείο, η χαρά σου είχε και μια άλλη πηγή. Θα έβλεπες τον θείο σου.
Πολλά παιδιά έχουν αγαπημένους θείους ή θείες. Εσύ τον δικό σου θείο τον είχες συνδέσει με μερικές από τις πιο γλυκές αναμνήσεις της παιδικής σου ηλικίας. Άλλα παιδιά συνδύαζαν τις καλοκαιρινές διακοπές ή αυτές των Χριστουγέννων, με την χαρά του να δουν τον παππού ή την γιαγιά τους. Το είχες αυτό φυσικά και εσύ, αλλά περισσότερο απ’ όλα χαιρόσουν που θα έβλεπες τον θείο σου.
Ο θείος σου από τότε που γεννήθηκε, το μακρινό 1966, ήταν λίγο διαφορετικός απ’ τα άλλα παιδάκια. Είχε διαφορετική ανάπτυξη στα άκρα του (χέρια και πόδια). Για τις πρώτες δεκαετίες της ζωής του δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο θέμα κινησιολογικά.
Τον θυμάσαι να σας πηγαίνει βόλτες, εσένα 9 χρόνων και τον αδερφό σου 5, και να παίζετε μέχρι και μπάλα μέσα στα λιοστάσια που ήταν κοντά στο σπίτι του παππού σας (του πατέρα του δηλαδή) στο Αγρίνιο. Δεν έτρεχε βέβαια, ούτε έκανε υπερβολές, αλλά μια χαρά μπορούσε να κάνει τον χαρούμενο τερματοφύλακα που έτρωγε γκολ από τα δύο ανιψάκια του που τον λάτρευαν. Επίσης, χωρίς να τρέχει φυσικά, μέχρι και ποδήλατο έκανε!
Είχε σπουδάσει βυζαντινή μουσική κι έπαιζε πιάνο. Δεν υπήρχε ωραιότερο πράγμα από το να τον ακούς να παίζει πιάνο και να τραγουδάει!
Δυστυχώς όμως από τα 30 του και μετά, η κατάσταση της υγείας του -και αυτό που τον βασάνιζε εκ γενετής- άρχιζε να επιδεινώνεται σταδιακά. Αρχικά κουραζόταν πιο εύκολα. Στη συνέχεια δεν μπορούσε να περπατήσει μεγάλες αποστάσεις. Κάποια στιγμή από τα 30 του χρόνια και μετά, νεότατος δηλαδή, αναγκάστηκε να χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο.
Η ασθένεια ήταν ανίατη κι είχε σταδιακή και μόνιμη επιδείνωση.
Επηρέαζε τους μύες κι όλο το νευρικό του σύστημα, μέχρι που έφτασε να έχει 67% αναπηρία. Παρ’ όλα αυτά παίζατε μαζί Playstation, κάνατε βόλτες, ακούγατε κασέτες με ηχογραφημένες επιθεωρήσεις του Χάρυ Κλυνν….βλέπατε μαζί ταινίες μέχρι αργά….Αγαπημένη του σειρά ο Μαγκάιβερ κι αγαπημένες ταινίες του οι ταινίες Ράμπο και Ρόκυ.
Όταν ήταν στο αμαξίδιο, προφανώς οι κινήσεις του είχαν περιοριστεί πολύ. Αυτό που δεν είχε περιοριστεί ήταν το χαμόγελό του, το κέφι του και τα αστεία του. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε στερηθεί πολλά που όλοι εμείς οι υπόλοιποι τα έχουμε δεδομένα κι αυτονόητα, και μάλιστα γκρινιάζουμε και για αυτά. Παρ’όλα αυτά δεν το άφηνε να φανεί.
Δε θα ξεχάσεις ποτέ κάθε Τρίτη που πηγαίνατε μαζί στο πρακτορείο ΟΠΑΠ για να παίξει Λόττο. Ήταν μια συνήθεια που την είχε χρόνια και χρόνια, κάθε εβδομάδα να δοκιμάζει την τύχη του, νομίζοντας ίσως ότι αυτή θα αλλάξει εάν έπιανε το εξάρι.
Ανοίγεις τα μάτια που είχαν κλείσει στιγμιαία.
Δεν ήσουν 11 χρονών, ήσουν 42, και μπορεί να πήγαινες στο ίδιο αγαπημένο μέρος, αλλά ο θείος σου δεν υπήρχε πια.
Είχε κοιμηθεί μια καλοκαιρινή ημέρα του 2013, πριν από 13 χρόνια, ως αναπόφευκτη κατάληξη της ασθένειας.
Το μυαλό σου έπλασε την ψευδαίσθηση ότι ήσουν πάλι μικρός, και πήγαινες να περάσεις ένα ανέμελο καλοκαίρι κοντά του, να βλέπετε Ράμπο και Μαγκάιβερ, κάτι που δυστυχώς δεν ήταν αλήθεια.
Έξω στο δρόμο έβλεπες ανθρώπους αρτιμελείς που περπατούσαν, που έκαναν ποδήλατο, που χόρευαν. Δεν ήταν όμως ευτυχισμένοι. Ήταν μέσα στο άγχος, μέσα στα νεύρα, έτρεχαν να προλάβουν deadlines, να θάψουν ο ένας τον άλλον, να βριστούν, κι ούτε ένας δεν έδειχνε την παραμικρή ευγνωμοσύνη για το δώρο που τους δόθηκε να είναι σε θέση να μπορούν να τα κάνουν όλα αυτά.
Ο θείος σου για πολλά χρόνια δεν μπορούσε να κάνει τίποτα από όλα αυτά. Ήταν όμως ευτυχισμένος, καθώς έζησε όλα του τα χρόνια ανάμεσα σε ανθρώπους που τον αγαπούσαν κι ο ίδιος ήταν η χαρακτηριστικότερη έκφραση αγάπης που είχες δει ποτέ σε ζωντανό ον.
Ήξερες ότι σε παρακολουθούσε εκεί ψηλά κι ήξερες ότι κάθε φορά που κατέθετες ένα δελτίο του Λόττο, τους αριθμούς τους είχατε διαλέξει μαζί. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι θα κέρδιζες το Λόττο κάποια στιγμή όταν θα πήγαινες κοντά του.
Ενώ έμπαινες στην πόλη, από τα ηχεία του αυτοκινήτου ξαφνικά άρχισε να ηχεί το μουσικό θέμα του Μαγκάιβερ.
Στα χείλη σου σχηματίστηκε ένα νοσταλγικό χαμόγελο, ενώ κοιτούσες προς τον ουρανό.
