Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κρίνει τη ζωή σου. Κανείς. Ούτε να τη συγκρίνει, ούτε να τη ζυγίσει, ούτε να τη βάλει δίπλα στη δική του για να νιώσει ανώτερος, σωστός ή καλύτερος.
Οι άνθρωποι κρίνουν αυτό που βλέπουν. Και συνήθως βλέπουν ελάχιστα. Ένα στιγμιότυπο. Ένα αποτέλεσμα. Μια επιλογή. Ένα λάθος. Δε βλέπουν τη διαδρομή. Δεν ξέρουν τα “γιατί”. Δεν ήταν εκεί όταν έπρεπε να αποφασίσεις με ό,τι είχες τότε, με ό,τι άντεχες τότε.
Κι όμως μιλάνε. Με άποψη. Με σιγουριά. Με ύφος δικαστή. Σαν να τους ρώτησε κανείς.
Σε κρίνουν για τις σχέσεις σου. Σε κρίνουν για το πώς αγαπάς. Σε κρίνουν για το πώς φεύγεις ή γιατί μένεις. Σε κρίνουν για επιλογές που δε θα έκαναν ποτέ -και γι’ αυτό ακριβώς τις κρίνουν.
Δεν μπορείς να κρίνεις έναν άνθρωπο επειδή δε θα ζούσες τη ζωή του. Δεν μπορείς να μειώνεις κάποιον, επειδή δεν αντέχεις όσα αντέχει εκείνος. Δεν μπορείς να χαρακτηρίζεις μια ολόκληρη ζωή από μια στιγμή, μια μέρα, μια περίοδο. Και σίγουρα δεν μπορείς να το παίζεις “ηθικός” απ’ τον καναπέ.
Οι πιο σκληρές κριτικές έρχονται πάντα από ανθρώπους που δε ρώτησαν ποτέ. Που δεν άκουσαν. Που δεν μπήκαν ούτε για ένα δευτερόλεπτο στη θέση του άλλου. Αλλά έχουν άποψη για όλα.
Έχουμε γεμίσει ανθρώπους που δεν αντέχουν τη διαφορετικότητα και τη βαφτίζουν “λάθος”. Που δεν καταλαβαίνουν και κάνουν κριτική. Που δε συμφωνούν και το μεταφράζουν σε επίθεση.
Δεν είναι λάθος η ζωή που δεν καταλαβαίνεις. Απλά δεν είναι δική σου.
Και το πιο ειρωνικό απ’ όλα;
Οι ίδιοι άνθρωποι που κρίνουν εύκολα, είναι αυτοί που δε ρισκάρουν ποτέ. Που δεν εκτέθηκαν, δεν τόλμησαν, δεν μπήκαν σε φωτιές που θα τους άλλαζαν. Παρατηρούν απ’ έξω και βαφτίζουν την απόσταση “σοφία”.
Είναι εύκολο να μιλάς για ζωές που δεν έζησες. Είναι εύκολο να δείχνεις με το δάχτυλο επιλογές που δεν χρειάστηκε ποτέ να πάρεις. Κι είναι ακόμη πιο εύκολο να κρύβεις τη δική σου στασιμότητα πίσω από την κριτική για τους άλλους.
Αλλά η ζωή δε ζυγίζεται απ’ τους θεατές. Ζυγίζεται μόνο από αυτούς που μπήκαν μέσα της. Και αυτοί ξέρουν.
Ο καθένας κουβαλάει πράγματα που δε φαίνονται. Φόβους, απώλειες, ελλείψεις, ανάγκες. Και αν δεν τα ξέρεις, σώπα.
Η σιωπή δεν είναι αδυναμία. Είναι στοιχειώδης σεβασμός. Κανείς δε σου χρωστάει εξηγήσεις. Ούτε για το πού βρίσκεται. Ούτε για το με ποιον είναι. Ούτε γιατί αντέχει κάτι που εσύ δε θα άντεχες ούτε για μια μέρα. Δεν είσαι στη θέση του.
Δεν ήσουν εκεί όταν πόνεσε. Δεν ήσουν εκεί όταν έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο κακά. Δεν ήσουν εκεί όταν έμεινε, ενώ όλοι έφευγαν. Ούτε όταν έφυγε, ενώ όλοι τον ήθελαν ακίνητο.
Οπότε όχι. Δεν έχεις λόγο. Δεν έχεις γνώση. Και σίγουρα δεν έχεις εξουσία.
Ο καθένας ζει όπως μπορεί, όχι όπως θα ήθελες. Και δεν χρειάζεται την έγκρισή σου για να συνεχίσει.
Αν δεν μπορείς να σεβαστείς, μη σχολιάζεις.
Αν δεν μπορείς να στηρίξεις, μην κρίνεις.
Κι αν νιώθεις την ανάγκη να μειώσεις τη ζωή του άλλου, ίσως να κοιτάξεις λίγο τη δική σου.
Αν η ζωή μου σε ενοχλεί, κοίτα τη δική σου. Αν δε σου μοιάζει, ακόμη καλύτερα.
Δεν γράφτηκε για να σου ταιριάζει. Γράφτηκε για να τη ζω εγώ.
