Η συγχώρεση δεν έρχεται με εντολή ούτε με το χρόνο από μόνη της. Είναι μια εσωτερική διαδικασία, συχνά αθόρυβη, που αρχίζει τη στιγμή που κουράζεσαι να θυμώνεις. Εκεί, ανάμεσα στην αποδοχή και την αξιοπρέπεια, γεννιέται η αληθινή δύναμη.
Τι είναι η συγχώρεση; Είναι μία διαδικασία; Βήματα που θα ακολουθήσει κάποιος για να την κερδίσει; Μία αναζήτηση που θα κάνεις με τον εαυτό σου και θα καταλήξεις στην συγχώρεση; Κάτι που έρχεται μόνο του με το πέρασμα του χρόνου; Το ζυγίζεις ανάλογα με το αμάρτημα, όπως θα ζύγιζες και τις ντομάτες στο σουπερμάρκετ, ή είναι κάτι χωρίς κλίμακα;
Ίσως είναι λίγο απ’ όλα, ίσως και τίποτα από αυτά. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως η συγχώρεση έχει διαφορετικά πρόσωπα για τον καθένα από εμάς. Όπως όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, με τα ελαττώματα, τα ταλέντα τους και τις προσωπικότητές τους, έτσι κι ο καθένας τους συγχωρεί όταν κι εφόσον θέλει, με τον δικό του τρόπο και στον δικό του χρόνο. Είναι ένα ζήτημα προσωπικό.
Η αλήθεια είναι πως για μένα η συγχώρεση είναι κάτι αναγκαίο. Είναι εξουθενωτικό να κρατάς μέσα σου κακίες για χρόνια. Μαυρίζεις την αύρα σου με αρνητικά συναισθήματα που τελικά κάνουν κακό μόνο σε σένα γιατί τ’ ανακυκλώνεις ξανά και ξανά. Τρώει άσκοπα πολλή φαιά ουσία και χώρο από το μυαλό σου να τα διατηρείς.
Έχω ακούσει πολλές φορές και τη φράση “Ας τον συγχωρέσει ο Θεός”! Και πάντα εκεί σκέφτομαι, δεν έκανε κάτι στον Θεό, αλλά σε σένα. Τη συγκεκριμένη φράση την έβλεπα πάντα σαν “πάσα” ευθύνης σε μία ανώτερη δύναμη, γιατί αρνούμαστε να δουλέψουμε με τον εαυτό μας το τραύμα μας, να το διαχειριστούμε και στο τέλος να το αφήσουμε πίσω μας.
Μη με παρεξηγείτε, δεν το κατακρίνω. Μπορώ να το καταλάβω απόλυτα. Θέλει τεράστια ψυχική δύναμη να έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο με τους δαίμονες σου και να τους πολεμήσεις. Το ένστικτό μας μπαίνει σε “λειτουργία επιβίωσης” και για να σε προστατεύσεις, κρύβεσαι.
Το να κρύβεσαι όμως δεν είναι μόνιμη λύση. Δεν το θεωρώ δειλία. Έχεις κάθε δικαίωμα να νιώθεις ό,τι νιώθεις, αλλά δεν πρέπει να το αφήνεις να σε καθοδηγεί εσαεί.
Είχα διαβάσει κάπου, κάποτε “Το πρόβλημα, δεν είναι το πρόβλημα, αλλά η στάση σου απέναντι του”. Αν το καλοσκεφτείς, είναι μαθηματικά. Για να λύσεις ένα πρόβλημα, το σπας σε επιμέρους μικρότερα, βρίσκεις λύσεις σε κάθε ένα από αυτά για να καταλήξεις στο τελικό αποτέλεσμα του συνολικού προβλήματος.
Έτσι, λοιπόν, βλέπω κι εγώ τη συγχώρεση. Με μαθηματική ακρίβεια. Πληγώνεσαι, θυμώνεις, απελπίζεσαι, λυπάσαι, αποδέχεσαι, συγχωρείς. Για να φτάσεις μέχρι εκεί, πρέπει να δουλέψεις μέσα σου όλα αυτά τα συναισθήματα.
Πληγώνεσαι! Γιατί πληγώνεσαι;
Θυμώνεις! Γιατί;
Απελπίζεσαι. Γιατί;
Αν δώσεις απαντήσεις στα επιμέρους, θα καταλήξεις και στη συγχώρεση.
Όταν λύσεις όλα τ’ άλλα, η συγχώρεση είναι μονόδρομος κατά τη γνώμη μου. Δεν υπάρχει άλλη ειλικρινής επιλογή. Μετά απλά το βάζεις πείσμα ν’ αρνείσαι τη λύση που σου δίνει το ίδιο σου το μυαλό. Το κρατάς μανιάτικο που λένε.
Προσέξτε, το ότι συγχωρείς, δεν σημαίνει και να ξεχνάς. Και τη συγχώρεση δεν τη δίνεις για άφεση αμαρτιών στο άτομο που έσφαλε απέναντί σου, αλλά για τη δική σου ψυχική υγεία.
Θα μου πείτε, υπάρχουν πράγματα όμως που είναι ασυγχώρητα. Ναι υπάρχουν θα σας πω κι εγώ. Το τι όμως θεωρείται ασυγχώρητο για τον καθένα και πάλι έχει να κάνει με τη δική του κρίση και τη δική του ψυχική αντοχή.
Και να σας πω και κάτι… Όταν κάποιος διαπράττει ύβρη απέναντί μας, μόνο η δική μας κρίση του σφάλματος έχει σημασία. Οι γνώμες των άλλων δεν μετράνε και τόσο, γιατί δεν είναι οι άμεσα επηρεαζόμενοι από αυτό. Είναι απλά μια επιβεβαίωση, ένα στήριγμα στο ότι αυτό που νιώθω, δικαίως το νιώθω. Το για πόσο θα το νιώθω και αν θα το αφήσω κάποια στιγμή πίσω μου, είναι δική μου απόφαση. Κανενός άλλου.
Υπάρχουν πολλά ακόμη που θα μπορούσαμε να πούμε πάνω σε αυτό το θέμα. Είναι ένα πρίσμα, με άπειρες οπτικές. Εγώ απλά είπα τη δική μου και θα κλείσω για σήμερα με αυτό.
Θέλει θάρρος το να ζητήσεις συγνώμη, αλλά το να συγχωρείς θέλει δύναμη και σε έναν κόσμο που επικροτεί την αναξιοκρατία, τη κακία και την εκμετάλλευση, δε θα επιτρέψω να μου πάρουν τις δυνάμεις μου.
Γιατί αν τις χάσουμε κι αυτές τι θα μας μένει;
