Η αλήθεια δε βρίσκεται σε θεωρίες, αλλά στις μικρές στιγμές ειλικρίνειας. Στις σκέψεις που γεννιούνται όταν η αυτοκριτική γίνεται πιο σκληρή από κάθε ξένη φωνή· στις παραδοχές που πονάνε αλλά σε δυναμώνουν· και στις μικρές εξομολογήσεις που θυμίζουν πως όλοι παλεύουμε στην ίδια δύσκολη πίστα.
Με αφορμή τον νέο μου “τίτλο” ως life coach, που με πολλή αγάπη μου έδωσε πρώτη και καλύτερη η αρχισυντάκτριά του ilovers και μετά όλο το υπόλοιπο team, θέλω να μοιραστώ μία ακόμη θεωρία της Ράνιας, για το πόσο ρίχνουμε στα μάτια μας τους εαυτούς μας.
Η αλήθεια είναι ότι είμαστε ο πιο σκληρός κριτής μας. Γι’ αυτό συνήθως, επιλέγω να μιλάω βιωματικά, είτε το κάνω με σαρκαστικό, είτε με σοβαρό ύφος.
Εμένα, λοιπόν, που με βλέπετε… ή μάλλον με διαβάζετε, όχι life coach, ούτε life σκέτο δε με λες. Θα μου πεις: Κάτσε ρε κοπελιά! Γράφεις άρθρα, λες τη γνώμη σου κλπ.
Μην το βλέπετε σαν συμβουλευτική. Είναι μια δημιουργική έκφραση σκέψεων και συναισθημάτων.
Επιλέγω να τα μοιραστώ γιατί μπορεί κάποιος, κάπου εκεί έξω να βρίσκεται σε μία παρόμοια κατάσταση και μέσα από ένα κείμενο να βρει λίγη δύναμη, λίγη παρηγοριά κάτι που να χρειάζεται εκείνη τη δεδομένη στιγμή.
Στη καθημερινότητά μου, με λες και πολυλογού…ΠΟΛΥ ΑΝΕΤΑ. Μπορώ να συζητάω με τις ώρες περί ανέμων και υδάτων. Δεν τα πάω καθόλου καλά με τον προφορικό λόγο, ειδικά αν πρέπει να μιλήσω για κάτι πολύ σημαντικό. Μπορεί να φτιάχνω ολόκληρες εγκυκλοπαίδειες στο μυαλό μου, με επιχειρήματα, σχόλια και παραδείγματα κι όταν έρχεται η ώρα να μιλήσω, χάνω την γη κάτω από τα πόδια μου.
Γιατί όμως; Το περί ανέμων και υδάτων δεν έχει καμία σημασία, είπες κάτι, αυτό ήταν, πέρασε. Όταν όμως έχεις να πεις κάτι σημαντικό κι έρχεται η ώρα να μιλήσεις, η πρώτη μου σκέψη είναι πάντα “και ποιος χέστηκε για την γνώμη σου”;
Δεν είναι λίγες οι φορές κιόλας που μου έχουν κουνήσει το χέρι σε φάση “φύγε κι εσύ από δω, που θες και να μιλήσεις! Δεν μας ενδιαφέρεις”.
Δε θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου, ούτε ιδιαίτερα έξυπνο, ούτε ιδιαίτερα ταλαντούχο. Ήμουν όμως καλή με οτιδήποτε αποφάσιζα να κάνω. Κάποια στιγμή είχα πείσει τον εαυτό μου ότι το ταλέντο μου είναι να είμαι καλή σε πολλά πράγματα, που ποτέ δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει ένα.
Ο αυστηρός κριτής μέσα μου, μεγαλώνοντας, μου φώναξε: “Αυτές είναι μαλακίες που λες, για να μην νιώθεις ότι είσαι μέτρια και κάτω σε όλα”. Υπήρχαν και περιστάσεις στην πραγματική ζωή -μεταφορικά χαστούκια- που έδωσαν τον έναυσμα γι’ αυτό το συμπέρασμα. Δε θα μιλήσω όμως γι’ αυτά, γιατί δε θέλω να κακοκαρδίσω κανέναν.
Κάπως έτσι έρχονταν πάντα οι “κακές μέρες”, του προηγούμενου άρθρου. Αυτό που δεν είπα όμως είναι ότι οι κόσμοι που ταξίδευα, οι ιστορίες που έπλαθα μέσα από soundtrack, ήταν όλες εκείνες οι στιγμές που περίμενα να λάμψει ένα άστρο και για μένα που δεν έφεξε ποτέ.
Μετά κάνω τη μικρή μου τελετή, κριτικάρω πάλι τον εαυτό μου λέγοντας, έχεις σπίτι, έχεις φαγητό, έχεις γύρω σου αγάπη, έχεις την υγεία σου (περίπου, γιατί πήραμε και κάτι αυτοάνοσα στο δρόμο), η ζωή δεν χρωστάει και δεν χαρίζεται σε κανέναν, πόσο μάλλον σε σένα! Άλλοι δεν έχουν ούτε αυτό, οπότε σταμάτα να κλαίγεσαι και κυνήγησέ το.
Σηκώνομαι, τινάζομαι λίγο και συνεχίζω να προσπαθώ. Ακόμα κυνηγάω να ξέρετε, αυτή τη ρημάδα, την πρώτη πόρτα ν’ ανοίξει, γιατί μέχρι τώρα απλά μου τις κλείνουν στα μούτρα. Βάζω κάθε μου δύναμη και προσπαθώ να δώσω φως σ’ έναν ολόκληρο κόσμο, μ’ ένα κουτί σπίρτα. Κρατάω με νύχια και με δόντια την εύθραυστη μάσκα του δυναμικού χαρακτήρα που έχω υιοθετήσει για να μη ραγίσει. Πού και πού γλιστράει λίγο, αλλά είμαι πεισματάρα και δεν την αφήνω να φύγει τελείως.
Όταν μου περνάνε οι “κακές μου”, λέω στον εαυτό μου, είσαι υπερβολική, δεν είσαι τόσο χάλια. Ξαναβρίσκω λίγη αυτοπεποίθηση και πάω θαρραλέα και χαρούμενα να φάω το επόμενο χαστούκι…και φτου κι απ’ την αρχή.
Δε με θεωρώ, λοιπόν, σε καμία περίπτωση life coach. Είμαι ένας ακόμα άνθρωπος που εκτός απ’ τη ζωή, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα και με τον εαυτό του.
Δύσκολη πίστα, αλλά κρατάτε, αδέρφια! Κάποια στιγμή θα τα καταφέρουμε!
