Εδώ και ένα περίπου χρόνο
κυκλοφορεί ευρέως το ανωτέρω ακρωνύμιο και οι απόψεις πάνω σε αυτό διίστανται. Άλλοι
ασπάζονται ευλαβικά το μότο αυτό, ενώ κάποιοι άλλοι ξερνάνε κι από τα αυτιά στο
άκουσμά του. Το θεωρούν βλέπεις άλλη μια λέξη της μοδός που χρησιμοποιείται
κυρίως από χιπστερς, κλαρινογαμπρούς και κάγκουρες -ποτέ μου δεν κατάλαβα τις
διαφορές μεταξύ τους- και σύντομα θα ξεχαστεί.
Στο σημείο αυτό να σημειωθεί στα
πρακτικά πως προστέθηκε ακόμη και στο online λεξικό του πανεπιστημίου της
Οξφόρδης. Ωστόσο, το -ελληνιστί σύνθημα «ζεις μόνο μια φορά» εμπεριέχει μία
ολόκληρη κοσμοθεωρία που θα αναλύσω στη συνέχεια.
Αρχικά, το yolo δεν είναι μια τυχαία λέξη που έσκασε από το
πουθενά πέρυσι και την έχουν κάνει ψωμοτύρι τα δεκαεξάχρονα. Αιώνες πριν,
αναφέρει σε έργο του ο Λατίνος λυρικός ποιητής Οράτιος την παραπλήσια φράση «Carpe
Diem» που μεταφράζεται ως «Άδραξε την
ημέρα». Επίσης μόλις πριν κάποιες
δεκαετίες βγήκε ο Νίκος Γούναρης τραγουδώντας το «Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν
τη γλεντήσουμε, τί θα καταλάβουμε, τί θα καζαντίσουμε;».
Επομένως, η λέξη αυτή υπάρχει για
να σου υπενθυμίζει ότι δεύτερη φορά δε θα ζήσεις γι’ αυτό όποιος πρόλαβε τον
Κύριον είδε. Πιο συγκεκριμένα, ο λεξιπλάστης προσπαθεί να τονίσει πως ήρθε η
ώρα να κάνεις αυτά που θέλεις και να σταματήσεις να βρίσκεσαι κάτω από το ζυγό
του καθωσπρεπισμού.
Θέλεις να βρίσεις, όπως λέει η φίλη Νάντια Γιαννέλου; Βρίσε. Θέλεις να βγάλεις τη γραβάτα που τόσο σε πνίγει στο
γραφείο; Βγάλ’ τη. Θέλεις να βγεις, να πίνεις τεκίλες και να χορεύεις μέχρι το
πρωί; Απλά κάν’ το.
Υοlo θα πει
να είσαι ο εαυτός σου. Να είσαι ο γνήσιος, αυθόρμητος εαυτός σου απαλλαγμένος
από κάθε ψυχαναγκασμό και υποχρέωση. Yolo θα πει να καθίσεις επιτέλους
και να πεις στον άλλο όλα όσα νιώθεις χωρίς φόβο και με πάθος, χωρίς
υπεκφυγές. Θα πει να ζεις κάθε στιγμή στο έπακρο και να γεμίζεις τη ζωή σου με
όσες περισσότερες εμπειρίες μπορείς.
Να τρως παγωτό στις 2 το πρωί κι ας έχεις ξεκινήσει δίαιτα. Να
παρατάς την ατελείωτη χαρτούρα για μια αγκαλιά. Να τραγουδάς δυνατά γιατί σου
αρέσει, ακόμη κι αν με την πρώτη νότα ραγίζεις και το διπλό θερμομονωτικό
τζάμι. Να βλέπεις Μπομπ Σφουγγαράκη κι ας έγινες ολόκληρος γάιδαρος. Να
φοράς παντόφλες με αρκουδάκια και να ανοίγεις την πόρτα στους επισκέπτες.
Ξέρω πως οι πρεσβύτεροι θα μου πείτε ότι είμαι είκοσι χρονών κι
έχω ακόμη δικαιολογία να τα κάνω όλα αυτά. Και θα σας δώσω μια σοβαρή
ερωταπάντηση. Εσείς είστε ευτυχισμένοι
μέσα στη σοβαροφάνειά σας; Σας αρέσει η τυποποιημένη ζωή που ζείτε; Η
ψυχαναγκαστική καθημερινότητα σας;
Δεν έχει σημασία αν μπήκες στα «-άντα»,
σημασία έχει ότι έχεις ακόμη να ζήσεις τα διπλάσια -εύχομαι και τριπλάσια-
χρόνια. Και δεν μπορείς ξαφνικά να μιζεριάζεις και σε κάθε τρελή πρόταση να
απαντάς: «Δεν είναι για μένα αυτά πια,
εγώ γέρασα».
Κυρίως όσοι έχετε παιδιά θα δείτε
πόσο θα δυσαρεστηθούν βλέποντας τους γονείς τους να συμβιβάζονται με το χρόνο.
Έτσι, άλλωστε δημιουργείται και το χάσμα των γενεών. Δε γερνάει έτσι απλά ο άνθρωπος. Γερνάει το κορμί, όχι όμως και η ψυχή.
Και αυτό είναι το μυστικό, να κρατήσεις την ψυχή σου νέα. Γι’ αυτό πάμε να
yol-άρουμε μικροί μεγάλοι.
Εσύ ακόμη να μάθεις τι είναι Υ.Ο.L.O.;
