Κάποιος να βγει υπεύθυνα ν‘ απαντήσει: Γιατί η παρακάτω σκηνή είναι old time classic;
Κατεβαίνεις απ‘ το σπίτι αγκαλιά με τα σκουπίδια, τραγουδώντας «θα φυτέψω μια αβοκαντιά, ακρυλικό βάζω στα νύχια».
Αφού έχεις κάνει τον Bob τον μάστορα, γεμάτη σκόνες απ’ το τρίψιμο των τοίχων, μαλλί Φλώρα Μπαρμπαρίτσα, κόκκινη φόρμα, μαύρη μπλούζα -τουλάχιστον κάπως πέτυχε ο συνδυασμός των χρωμάτων (όχι εγώ καλέ μια φίλη μου από το χωριό, δεν την ξέρετε)– και τότε…
Αποφασίζει, ψηλός, μελαχρινός με τατουάζ, σκουλαρίκι, να περάσει μπροστά από την πόρτα της πολυκατοικίας σου για να πάει στο διπλανό πάρκινγκ!
Και πέφτει μούρη με μούρη η τρελή με το 10αρι –πιθανότατα κινούμενο red flag, αλλά αυτό είναι άσχετο αυτή τη στιγμή!
Και θα μου πεις: πού πήγε κοπελιά ο φεμινισμός σου;
Άμα σε θέλει, ας σε θέλει και έτσι! Συμφωνώ απόλυτα!
Αλλά ρε αδερφούλα, και εσύ άμα δεις έναν να βγαίνει απ‘ την πόρτα σαν το αντούβιανο λες «ωωωπ εδώ είμαστε»; Προφανώς όχι. Αλλάζεις διακριτικά πεζοδρόμιο και στην ανάγκη και πόλη.
Ε, όπως και να το κάνεις, η πρώτη εντύπωση είναι κάτι σημαντικό! Απ‘ την άλλη, άμα το καλοσκεφτείς, μήπως τελικά έτσι θα πρέπει να συστηνόμαστε στους ανθρώπους; Θα ήταν και πιο τίμιο!
Σε φάση ας προσπεράσουμε το μακιγιάζ, μαλλί, ρούχα και έλα να δούμε την αληθινή πλευρά της ζωής!!!
Και σου σκάει Ραμόνα Μπούρσι «έλα να μου πέσεις!».
Τη θες έτσι; Αν ναι, τότε αξίζει να δεις και το καλό φόρεμα, το ωραίο μακιγιάζ και ναι γιατί να ντραπω να το πω; Το καλό το βρακί!
Και απ‘ την άλλη- γιατί μέσα στην παράνοια θέλω να είμαι και δίκαιη…
Εσύ φίλη, τον θες όταν είναι με άφτιαχτο μαλλί σαν το τραγί, με τη φόρμα που έχει για να πλένει το μπαλκόνι; Αν τον θες, τότε ευχαρίστως να χαρείς και το καλό παπούτσι και το ντύσιμο.
Δείχνουμε κάτι που δεν είμαστε στην αρχή κι αυτό είναι η ατιμία μας. Έλα τώρα ρε Μαρία! Δεν ξυπνάς Victoria Secret edition! Όχι Κώστα! Oύτε εσύ ξυπνάς θεός του Ολύμπου!
Για να μη μιλήσω για τη συμπεριφορά! Καλέ τι ευγενικοί και τσαχπίνηδες που είμαστε όλοι;
Ενώ στην πραγματικότητα θες να πεις:
«Άκου καλέ μου! Άμα μου κάνεις μαλακία, θα σου σηκώσω το σπίτι από τα θεμέλια»!!! Όχι εγώ βρε! Η φίλη από το χωριό που λέγαμε!
Και εσύ Κωστάκη πες στη Μαρία πως όταν λες ότι σου αρέσουν τα επικίνδυνα sport εννοείς πως περνάς τον δρόμο χωρίς να κοιτάξεις!
Θα μου πεις «ναι ρε, αλλά η μαγεία του πρώτου ραντεβού»;
Δεν νομίζω πως θα χαλάσει αν πεις την αλήθεια! Χρόνο θα σου γλιτώσει. Τι να κάνω το υπέροχο ραντεβού, άμα μετά βγάζεις την ψυχή του άλλου;
Μαγεία είναι να είναι δίπλα σου όταν τον έχεις ανάγκη και δεν έχεις προλάβει να κουρευτείς. Όχι το φαγητό στο ακριβό εστιατόριο (καλό! αλλά κάπως κλισέ) που –μεταξύ μας- τρως, και μετά πας να φας βρώμικο στην καντίνα του Αλέκου για να χορτάσεις!
Πόσο χρόνο και απογοήτευση θα είχαμε γλιτώσει αν δείχναμε από την αρχή το τέλος;
Όσο για τις εμπειρίες,τι να σας πω! Όσο υπέρ και αν είμαι στο character development, κάποιες καταστάσεις τις θεωρώ απολύτως περιττές.
Η μεγαλύτερη μαγεία είναι η αλήθεια. Δεν είπαμε να πας σε ραντεβού, έτοιμη να μπεις στη λάντζα του μαγαζιού, ούτε εσύ Κωστάκη να διαλέξεις τη σκισμένη φόρμα. Άστην στην άκρη, σε βλέπω! Ήλπιζα πως είχατε καταλάβει πως δε μιλάμε για ρούχα, αλλά για την αλήθεια του χαρακτήρα μας.
Πήγαινε με την αληθινή σου ύπαρξη. Άλλωστε αυτή αξίζει περισσότερο από κάθε στιλιζαρισμένη εκδοχή σου.
Και όσο για μένα και αβοκαντιά έχω φυτέψει, κι όσο κι αν έχω προσπαθήσει να δείξω κάτι που δεν είμαι, άλλο τόσο έχω αποτύχει! Όχι γιατί είμαι καλύτερη και λέω πάντα την αλήθεια!
Απλά το στόμα μου, ρε παιδιά, δεν προλαβαίνω να το μαζέψω και ξερνάει ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι!!!!
