-Τα έμαθες, τι έγινε με την Άννα;
-Τι έγινε, καλέ;
-Τους έπιασε ο διευθυντής να βγάζουν τα μάτια τους με τον
Τάκη, αυτόν απʾ το οικονομικό τμήμα!
-Έλα! Δεν το πιστεύω. Και τι έγινε τελικά;
Κάπως έτσι ξεκινάει η μέρα του κλασσικού Έλληνα,
καφεδάκι, τσιγάρο κι ένα «έλα να σου πω κάτι». Πολλοί είναι αυτοί που θα μπουν
στο πειρασμό νʾ ακούσουν ή μάλλον να σχολιάσουν τα πικάντικα νέα της ημέρας.
Γιατί, όμως, το κάνουμε αυτό; Τι έχουμε να κερδίσουμε αν
καθίσουμε κι ασχοληθούμε;
Το κους-κους από παλιά ήταν κι είναι ένας τρόπος για να
περνάει η ώρα μας ευχάριστα, καθώς και να μας κάνει να κουνιόμαστε σαν χταπόδια
απʾ τον τόσο ενθουσιασμό μας που ξεφτιλίζουμε κάποιον. Αλλά σήμερα αυτοί, αύριο
εσείς.
Μακάρι να ήταν μόνο οι συζητήσεις «επιπέδου» που μας
διακρίνουν και μακάρι ό,τι ειπώθηκε να έμενε μόνο στη συζήτηση που κάναμε. Ως
«ανθρώπινα όντα», όμως, έχουμε το κακό συνήθειο μόλις μας δοθεί η ευκαιρία να
το τρίψουμε στα μούτρα του ατόμου που κράζουμε. Όταν, δε, φοβόμαστε μην έχουμε
άσχημες αντιδράσεις (π.χ. ένα δεξί κροσέ, σφαλιάρα κ.α.) πετάμε σπόντες, δηλαδή
με λίγα λόγια στάζουμε το δηλητήριο μας.
Γιατί, όμως, να μπούμε στο κόπο αυτό;
Επειδή πολύ απλά θέλουμε να μειώσουμε άτομα που μπροστά
τους νιώθουμε μηδενικά, για να νιώσουμε ιδιαίτεροι που ήμασταν οι πρώτοι που
βγάλαμε το έκτακτο παράρτημα σʾ ένα ολόκληρο γραφείο.
Ακολουθεί μια εύλογη απορία: Γιατί δεν κάνατε αίτηση για
να γίνετε δημοσιογράφοι ή πρωινοί παρουσιαστές σε κάποιον τηλεοπτικό σταθμό; Θα
είχατε καλύτερη απήχηση, διότι είναι ένα επάγγελμα που ταιριάζει απόλυτα στο
επίπεδο σας. Σκεφτείτε το!
Επιπλέον, μην ξεχνάτε όπου υπάρχει δράση υπάρχει κι
αντίδραση. Όταν θα νομίζετε, μετά από μερικές μέρες, ότι αυτό ήταν και πλέον το
θέμα έχει παλιώσει, τότε θα είναι κι η στιγμή που το θύμα κατινιάς θα περιμένει
καρτερικά το θύτη -με λίγα λόγια εσάς- να σας ξεφτιλίσει με όχι μόνο σʾ ένα
γραφείο άλλα σε όλη την εταιρία.
Απʾ τη μια θα έχει ένα δίκιο, επειδή τα ήθελε ο από αυτός
σας, και τώρα λουστείτε τα! Απʾ την άλλη θα έχει κι άδικο επειδή κάθισε, ασχολήθηκε
και χαμήλωσε το επίπεδό του.
Υπάρχει ένα ρητό που λέει ότι : «Όσο λιγότερο μιλάς, τόσο
πιο ψηλά πας». Τι θέλει πραγματικά να πει αυτό, είναι απλό. Πάρτε το ως μάθημα
την επόμενη φορά που θα μάθετε κάτι και θα θέλετε τόσο πολύ να το μοιραστείτε
με κάποιον.
Κλείστε το στόμα σας, τα μάτια σας ή και τʾ αυτιά σας και
συνεχίστε τη δουλειά σας. Είναι καλύτερο να γνωρίζετε πράγματα για πολλούς αλλά
να μη λέτε τίποτα, μπορεί να σας ωφελήσει κάποια στιγμή.
Όσον αφορά τις κατινούλες: Μπορεί ποτέ κανείς να μη σας
τη φέρει και μπορεί πότε κανείς να μη βρει τίποτα για να σας θάψει, αλλά μην
ξεχνάτε ότι σʾ αυτό το παιχνίδι έχετε έναν ακόμα αντίπαλο. Τη ζωή. Προσέξτε
γιατί ο τροχός της όχι μόνο θα γυρίσει, αλλά θα σας πατήσει και κάτω.
