Είναι ένα θέμα το σημερινό, για το οποίο η έμπνευση μου
ήρθε πρακτικά απ’ το πουθενά, όταν τις προάλλες άκουσα (καλά, κρυφάκουσα) μία
συζήτηση μεταξύ δύο κοριτσιών στο λεωφορείο.
Μη νομίζετε, δεν είμαι κανά creep που κρυφακούει και
μαζεύει πληροφορίες απ’ το ανύποπτο κοινό -απλά δεν είχα μπαταρία στο κινητό
για να ακούσω μουσική!.
Η συζήτηση είχε ως κεντρικό θέμα το εξής: ένας wannabe
σύντροφος της μίας κοπέλας δεν είχε σχεδόν καθόλου εμπειρία στο θέμα του σεξ,
κι αυτό την προβλημάτιζε αρκετά…
Η φάτσα της φίλης της όταν το άκουσε αυτό είχε τη
λεγόμενη «αξία ανεκτίμητη», καθώς έμοιαζε σαν να της είπε κάποιος ότι τελείωσαν
οι φιάλες Belvedere στο Μαρκίζ.
Το θέμα όμως δεν ήταν η φάτσα της, η έκφραση της οποίας
μʾ ανάγκασε να δαγκώσω μέχρι αιμορραγίας το χείλος μου για να μην αρχίσω να
χαχανίζω σαν ηλίθιος.
Ήταν η ατάκα που εκστόμισε: «Καλά, σοβαρά μιλάς; Στείλʾ
τον εκεί μη σου μπαστακωθεί και δεν μπορεί μετά να ξεκολλήσει…»
(Γιατί, ρε παιδιά; Πού το ξέρεις αυτό; Τον δοκίμασες κι
εσύ;
Πολλές ερωτήσεις άρχισαν να μου δημιουργούνται, μόλις
καταλάγιασε η έντονη επιθυμία μου να της αλλάξω τη διάταξη του προσώπου…με
φτυάρι.)
Είναι σημαντικό εδώ να προειδοποιήσω ότι το έναυσμα για
το σημερινό κομμάτι ναι μεν ήταν μία ατάκα-συμπεριφορά που εντόπισα σε
γυναίκες, αλλά δε θ αφήσω ασχολίαστα και τα δικά μας «χαΐρια». Όχι, για να μη
λέτε!
Λοιπόν, όπως έχω ξαναπεί στο παρελθόν, δε θέλω να μπλέκω
πολύ την ψυχολογία με την soft κριτική που κάνω εδώ, χάριν πλάκας και
προβληματισμού. Το θεωρώ λίγο βαρύ και δε θέλω να σας κουράσω.
Είναι, όμως, σημαντικό να παίξουμε λίγο μʾ ορισμένες
έννοιες οι οποίες προέρχονται απʾ τα έγκατα της ανθρώπινης σκέψης,
συναισθήματος και συμπεριφοράς, και που μπορούν ίσως να αιτιολογήσουν το εξής
παράδοξο:
Γιατί ορισμένοι φοβούνται την απειρία του πιθανού τους
συντρόφου;
Γιατί, στην περίπτωση όπου επιλέξουν να συνευρεθούν
ερωτικά μʾ έναν άπειρο σχετικά άτομο (ακόμα και να δημιουργήσουν μία σχέση μαζί
του) επιλέγουν άραγε να φύγουν;
Αυτό φυσικά συμβαίνει both ways, όπου τόσο γυναίκες όσο
κι άντρες μπορεί να εκφράσουν φόβο κι ανησυχία για το ότι ο άλλος «δεν ξέρει
και πολλά», «πρέπει δηλαδή να του τα μάθω εγώ;», «κι αν φάει κόλλημα και δεν
μπορώ μετά να φύγω;», και πολλά, πολλά άλλα.
Με το χειρότερο να είναι, φυσικά, το εξής: «Δε θέλω να σε
πληγώσω, γι’ αυτό φεύγω εγώ».
Μμ…ναι. Ουστ! Αέρα στα πανιά σου.
Αλλά πρώτα να εξηγήσεις τους λόγους σου, για να μη φάει
τʾ άλλο άτομο τη φρίκη της ζωής του, και μάλιστα χωρίς να ξέρει και γιατί.
Είναι φυσιολογικό για κάποιον που έχει μία κάποια
εμπειρία να μην μπορεί (ουσιαστικά να μη θέλει) να μπει στη θέση κάποιου πιο
«φρέσκου». Να μη θέλει να συναισθανθεί το φόβο και το τρακ του «πρωτάρη», να μη
θέλει νʾ αποκτήσει το ρόλο του «δασκάλου».
Να μη νιώσει ξανά το φόβο της απογοήτευσης και της
πιθανότητας να πληγωθεί.
Αν ο πιο έμπειρος μάθει, λοιπόν, ότι τʾ άλλο άτομο είναι
σχετικά (ή κι απόλυτα) άπειρο, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να «την κάνει με
ελαφρά».
Χρησιμοποιώντας την πάντα επίκαιρη δικαιολογία ότι θα
πληγώσει το πρώτο, ότι δεν είναι υποχρέωσή του να γίνει «δάσκαλος» για τα όσα
εκείνο δε γνωρίζει, ότι θα δημιουργηθούν συναισθήματα (στʾ άλλο άτομο) τα οποία
θα του το κάνουν δύσκολο μετά να «απαγκιστρωθεί».
Τις πταίει;
Για μένα είναι τόσο θέμα κοινωνικό, όσο και προσωπικό του
κάθε ανθρώπου, δηλαδή του τρόπου με τον οποίο έχει μάθει να σχετίζεται με τον
εαυτό του και με τους άλλους, να προσφέρει και να απαιτεί, νʾ αγαπάει.
Όσον αφορά την κοινωνία, το αρχικό παράδειγμα νομίζω
μιλάει από μόνο του.
«Καλά, χαζή είσαι; Άμα κολλήσει αυτός, άντε μετά να τον
ξεφορτωθείς…»
Το είπε, παιδιά, κανονικότατα. Δεν τα βγάζω απ’ το κεφάλι
μου.
Όπως και δεν αντιλέγω. Κάλλιστα, το ίδιο θα μπορούσε να
συμβεί και σε μία συνομιλία μεταξύ αντρών.
Εδώ έχουμε την προσδοκία της κοινωνίας για το πόσο
έμπειρος πρέπει να είναι ένας σύντροφος (αλλά όχι υπερβολικά έμπειρος), για το
πόσο εύκολα πρέπει κανείς να μπορεί να ελιχθεί μεταξύ σχέσεων (μην κολλήσουμε
και ψείρες, ε;), για το πόσο needy και «καημένος» μπορεί να φαίνεται ένας
άπειρος εραστής στα μάτια των πιο (τρομάρα μας) φτασμένων.
Σιγά ρε γκουρού!
Όλες αυτές οι σκέψεις και πεποιθήσεις είναι απόρροια
κοινωνικών κατασκευών, κι όχι αναγνωριστικές του κάθε ατόμου. Αλήθεια, έχει
κανείς να ψαχτεί μόνος του για να βρει τι ακριβώς θέλει, τι περιμένει και τι
«του κάνει» σε τελική ανάλυση;
Ειδάλλως, ας βγάλουν ένα βιβλίο, ρε παιδιά, για το πόσο
έμπειρος πρέπει να είναι κανείς, με πόσους/ες να το έχει κάνει και τα λοιπά,
και τα λοιπά. Ήμαρτον δηλαδή.
Πέραν της προσδοκίας των άλλων (που για μένα μπορούν
άνετα να την βάλουν ακριβώς εκεί που σκεφτήκατε), υπάρχει κι η προσωπική οπτική
του καθενός, οι φόβοι και τα δικά του «θεματάκια».
Αν θεωρώ ότι θα πληγώσω τον άλλον, ναι, σωστά μαντέψατε,
φοβάμαι ότι θα πληγωθώ ο ίδιος. Προβάλω το φόβο μου πάνω στον άλλον, επειδή δεν
τολμάω να παραδεχτώ ότι εγώ (ο έμπειρος) μπορεί να πληγωθώ.
Ποιος, εγώ!
Αν θεωρώ ότι τʾ άλλο άτομο θα αποκτήσει έντονα
συναισθήματα για μένα, ότι θα αγκιστρωθεί πάνω μου και δε θα μπορώ να «ξεφύγω»,
θα πρέπει νʾ αναρωτηθώ: Γιατί φοβάμαι τα συναισθήματα αυτά, και γιατί θέλω να
ξεφύγω;
Καταλήγοντας, ας είμαστε λίγο πιο επιεικείς με τους
άλλους, ειδικά μʾ όσους δε γνωρίζουν ακόμα όσα γνωρίζουμε εμείς. Ας ακούσουμε
λίγο τις δικές μας ανάγκες κι όχι αυτά που περιμένουν οι άλλοι.
Και τέλος, ας μη νομίζουμε ότι κάποιος πιο άπειρος από
μας είναι απαραίτητα και κατώτερος. Μπορεί να εκπλαγούμε!
Till next time…
