«Η ώρα πήγε
μία μα έχει ακόμα να φανεί», σκέφτηκες από μέσα σου καθώς κυλούσαν δάκρυα στο
σκυθρωπό πρόσωπό σου.
Σου είχε πει
πως θα έρθει να δειπνήσετε μαζί κι εσύ αποφάσισες να ξεδιπλώσεις τις μαγειρικές
σου δεξιότητες. Γέμισες το τραπέζι με
αρωματικά κεριά και κόκκινα τριαντάφυλλα. Το κόκκινο σου ξύπνησε τις θύμησες
του πάθους που υπήρχε ανάμεσα σας. Μα τώρα πια, αυτός ο άνθρωπος, που εσύ
κοιτάς επίμονα, όσα κόκκινα τριαντάφυλλα κι αν αντικρίσει, το πάθος του δεν
μπορεί ν’ αναζωπυρωθεί ξανά.
Εσύ αδημονούσες να τον δεις κι εκείνος
λησμόνησε τα λόγια του τόσο εύκολα.
Δεν είναι
όπως τότε που έδειχνε το ενδιαφέρον προς το πρόσωπο σου με κάθε τρόπο. Τότε σου
κρατούσε το χέρι σφιχτά και σ’ αγκάλιαζε με όλη του τη δύναμη. Τώρα τα μάτια του έχουν πάψει να λάμπουν
όταν σε κοιτούν. Αισθάνεται πως είναι αναγκασμένος να είναι μαζί σου νιώθοντας
παράλληλα οίκτο απέναντι σου. Εσύ πιστεύεις πως είναι μια προσωρινή
κατάσταση όλο αυτό και πως το πάθος του για σένα θα επανέλθει ξανά.
Μην αυταπατάσαι! Δε νοιάζεται πια και στο
έχει αποδείξει επανειλημμένως.
Σου
υπενθυμίζει ξανά και ξανά πως αδιαφορεί για κάθε σου κίνηση. Δε θέλει πια να περνάτε χρόνο μαζί βρίσκοντας αφελείς
δικαιολογίες. Αποφεύγει να σε κοιτάξει στα μάτια κι η αγκαλιά του έχει κρυώσει.
Πάει καιρός που έχεις ν’ ακούσεις τη
λέξη αγάπη απ’ το στόμα του και τα χείλη του δε τα γεύεσαι όπως παλιά. Τίποτα
δεν είναι το ίδιο.
Όλα
μαρτυρούν την αδιαφορία του, μα εσύ ακόμα ελπίζεις. Αναμένεις να έρθει
στο δείπνο σας, μα βαθιά μέσα σου γνωρίζεις πως αυτό δε θα συμβεί.
Το πάθος του
έχει πια παρέλθει και το γνωρίζεις, όσο κι αν προσπαθείς να κλείσεις τα μάτια
σου μπροστά στην πραγματικότητα. Μη τα
κλείνεις. Επιτέλους διώξε απ’ τα μάτια σου τα γκρίζα σύννεφα, που θαμπώνουν την
όραση σου και δες καθαρά την αλήθεια.
Ξέρεις καλά
πως είναι επιλογή σου να μην βλέπεις. Δε θες να δεις γιατί αυτό σε φοβίζει.
Μήπως όμως είναι η μοναξιά που σε φοβίζει;
Ως πότε θα ζεις με τις αναμνήσεις παλιών
καλών στιγμών; Όταν ένας άνθρωπος παύει να έχει συναισθήματα για εμάς δεν μπορούμε
να τα επαναφέρουμε όσο κι αν προσπαθούμε. Κατάλαβε το.
Βγάλε αυτό
τον άνθρωπο απ’ τη ζωή σου, όσο κι αν αυτό σε τρομάζει.
Ο πόνος δε
θα διαρκέσει για πάντα, ενώ αν παραμείνεις μαζί του πάντα θα σε διακατέχει η
ανασφάλεια της απόρριψης από εκείνον. Δε θα αισθανθείς την απόλυτη ευτυχία
γιατί πάντα θα περιμένεις, εάν θα έρθει στο δείπνο σας.
Θα είσαι μια ζωή στην αναμονή της επαναφοράς
των συναισθημάτων του. Μια ζωή στην αναμονή της ανύπαρκτης αγάπης του.
Τα χρόνια θα
περνάνε σαν το νερό που τρέχει κι εσύ μια μέρα θα μετανιώσεις που τότε δε τον
άφησες.
Η επιλογή όμως είναι δική σου.
