Πολλές φορές οι προσδοκίες μας
και τα «θέλω» μας, μας εγκλωβίζουν σε ένα μικρόκοσμο πολύ μακριά από την
πραγματικότητα.
Είτε το ονομάσουμε ροζ συννεφάκι
ή απλά ψευδαίσθηση, στην ίδια πλάνη βρισκόμαστε.
Τι είναι αυτό όμως που μας αφήνει
να μένουμε στην πλάνη μας και να μην βλέπουμε καθαρά;
Ίσως είναι συναισθήματα, άρνηση
να παραδεχτούμε την αλήθεια, εγκλωβισμός σε μια κατάσταση που μας γεμίζει
προσωρινά με φρούδες ελπίδες αλλά μπορεί και ανάγκη για επιβεβαίωση.
Μπορεί και τίποτα από τα
παραπάνω. Καμιά φορά αφήνουμε να παρασυρθούμε σε έναν φαύλο κύκλο και ειδικά
όταν βρίσκουμε ανταπόκριση κι από την άλλη πλευρά.
Τι γίνεται, λοιπόν, όταν δύο
άνθρωποι που ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλο θέλουν να είναι μαζί και δεν
μπορούν; Για αρκετό καιρό παραμένουν σε μια μη μεταβαλλόμενη κατάσταση. Το
ενδιαφέρον δεν μειώνεται κι αντίθετα αυτός ο περίεργος δεσμός που τους ενώνει
φαίνεται να γίνεται ολοένα και πιο ισχυρός.
Οι υποσχέσεις και τα όνειρα κι
από τους δύο δίνουν και παίρνουν και, χωρίς να το καταλαβαίνουν, κάνουν κακό ο
ένας στον άλλο, αφού κανένας από τους δύο δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή η
κατάσταση.
Όταν ένας από τους δύο πάει να
ξεστρατίσει και να κρατήσει απόσταση ο άλλος είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα τον
τραβά και πάλι κοντά του. Έτσι είτε από αδυναμία διαφυγής είτε γιατί δεν το
θέλουν, παραμένουν και οι δύο στο ροζ τους συννεφάκι. Παραμένουν και οι δύο σε
αυτή τη γυάλα που τους αφήνει ανεπηρέαστους από τη πραγματικότητα κι από τα
εμπόδια και τις δυσκολίες που καλούνται να αντιμετωπίσουν.
Όμως κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα
ένας από τους δύο θα σπάσει τη γυάλα και τα δεσμά αυτής της κατά κάποιο τρόπο
εξάρτησης από τον άλλο και θα θέλει να ελευθερωθεί.
Τι θα τον αφυπνίσει; Όταν υπάρξει
η πρώτη μεγάλη ρήξη σε αυτή τη μεταξύ τους σχέση και μιας και τα θεμέλια δεν
ήταν τελικά τόσο ισχυρά όσο νόμιζαν, ο πιο λογικός, ή ο πιο δειλός, ίσως και ο
πιο εγωιστής θα αρχίσει να βλέπει πιο καθαρά την κατάσταση.
Ο άλλος αν θέλει να παραμείνει
στη πλάνη θα τον κατηγορήσει, θα θυμώσει, θα πληγωθεί και είτε θα αποχωρήσει κι
αυτός είτε θα επιμείνει μέχρι να δει πως δεν μπορεί πια να αλλάξει κάτι. Αν δεν
πληγωθούν και οι δύο τότε σίγουρα ο πιο αδύναμος ή αυτός που βρίσκεται στην πιο
ευάλωτη κατάσταση θα πληγωθεί πρώτος.
Ακόμη, μπορεί αυτός που πρώτος θα
αντιμετωπίσει την πραγματικότητα να αποφασίσει να αποχωρήσει μόνο και μόνο για
να μην πληγώνει και να μην δημιουργεί άλλες προσδοκίες στον άλλο.
Όταν όμως αποφασίζεις να φύγεις
εσύ πρώτος ακόμη κι από μια σχεδόν νοσηρή κατάσταση ή προβληματική σχέση, θα
είναι τόσο εύκολο να το κάνεις; Θα σου απαντήσω πως όχι. Θέλει κότσια να
παραμείνεις αλλά ακόμη περισσότερα το να πεις «φεύγω» και να παραδεχτείς στον
εαυτό σου αλλά και στον άλλο πως απλά δεν μπορείς να συνεχίσεις άλλο. Δεν
αντέχεις να σηκώνεις άλλο το φορτίο μόνος.
Δεν μπορείς να περιμένεις άλλο να
αλλάξει κάτι και να μην αλλάζει τίποτα. Κάπου εκεί γράφεται και ο επίλογος.
«Συγχώρα
με που δεν μπορώ να μείνω άλλο. Δε σε κατηγορώ για όσο καιρό έμεινα. Ήταν δική
μου επιλογή και δική μου επιθυμία. Όμως πια δεν μπορώ. Δεν μπορώ να κάνω κάτι.
Δεν αλλάζει κάτι. Ναι, ήθελα πολλά από σένα. Είχα κάνει σχέδια και όνειρα. Όμως
δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. Τα εμπόδια είναι πιο ισχυρά από μένα. Θα με
κατηγορήσεις ότι δείλιασα ή ότι δεν προσπάθησα αρκετά. Πότε όμως σου υποσχέθηκα
ότι μπορώ να φέρω τον κόσμο ανάποδα; Ότι μπορεί να παλέψω ως το τέρμα; Δεν
είναι ότι δεν ήθελα. Απλά δεν μπόρεσα. Η πραγματικότητα είναι σκληρή και δεν
μας χαρίζεται τίποτα έτσι απλά. Κρίμα. Αλλά δεν μπορώ να μείνω άλλο»
«Ήταν αληθινό;», θα με ρωτήσεις.
Ναι. Πολύ καλό για να ήταν κι
αληθινό.
