Να κι ένα
θέμα που δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις και πού να το τελειώσεις. Όχι, γιατί
έχεις πολλά να πεις -κάθε άλλο!- αλλά γιατί υπάρχει εκεί έξω πολύς
κόσμος, ο οποίος θα ξεσηκωθεί και θα την πληρώσει, όπως πάντα, ο άμαχος
πληθυσμός. Ας κάνω όμως την καρδιά μου πέτρα κι ας ξεκινήσω. Πέτρα, όμως, όχι
υπερυψωμένη πράσινη γροθιά (όποιος πράσινος κατάλαβε, κατάλαβε!). Πέτρα!
Όντας
φοιτήτρια έχω έρθει πολλές φορές αντιμέτωπη με άτομα τα οποία, καλώς ή κακώς,
ήταν μπλεγμένα σε φοιτητικές παρατάξεις. Δε δυσκολεύτηκαν πολύ να με βρουν. Με
το που μπήκα στο ΤΕΙ έπεσαν πάνω μου να με φάνε. Κυριολεκτικά!
«Επ,
κοπελιά! Πρωτάκι;». Χαϊμαλιά, τζίβες στο μαλλί, ταγάρι. Δεν ήθελα πολλά
πάρε-δώσε αλλά χρειαζόμουν μια σανίδα σωτηρίας κι ήρθε ως μάνα εξ ουρανού! Δεν
πρόλαβα όμως ν’ αρθρώσω λέξη και ξεκίνησε το λογύδριο.
«Κούλαρε!
Μια χαρά θα είσαι. Εμείς εδώ είμαστε κομπλέ κι ό,τι θες θα σε βοηθήσουμε. Από
σημειώσεις μέχρι συνεννοήσεις με καθηγητές. Έχουμε πολλές άκρες μέσα στη ΣΕΥΠ
(Σχολή Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας για όσους δεν ξέρουν) και καλή σχέση με
καθηγητές!».
Άφησε το
χέρι μου και πήγε να κάτσει σε κάτι τραπεζάκια με φόντο ένα έντονο κοκκινάκι.
Αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στους διαδρόμους για να δω προς τι τόσο τραπέζι
πια. Τι το ʾθελα; Μ’ έπιασε ίλιγγος απ’ τα χρώματα. Πράσινο, κόκκινο, άσπρο
μπλε.
Τραπεζάκια
καλυμμένα με αφίσες, τσιγάρα, πλαστικά ποτήρια με καφέ, μυρωδιά από σπρέι και
μπογιά. Πήγα να τσακιστώ κιόλας πάνω σ’ ένα άσπρο σεντόνι που είχε καλύψει κατά
μήκος τον διάδρομο.
Ξεφτιλίστηκα
πρώτη μέρα! Κάτι έγραφαν επάνω κάτι παλικάρια με μεγάλα γράμματα. Μόνο τη λέξη
«παιδεία» πρόλαβα να διαβάσω πριν με πλησιάσει ένας τυπάς με στρωμένο
μαλλάκι και πικέ γαλάζιο μπλουζάκι. Το ίδιο λογύδριο ξανά, με τη μόνη διαφορά
πως το βουτυρόπαιδο, πριν κατευθυνθεί προς τον μπλε τοίχο, ανέφερε κάτι για ένα
πάρτι στη σχολή. Και μετά ήρθε κι ο πράσινος (αλίμονο!). Τα ίδια! Σημειώσεις,
πάρτι, «κονέ» με τον προϊστάμενο της σχολής, βαθμοί, θέματα, μπλα μπλα μπλα…
Και το
μοτίβο αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Πότε ένας πράσινος, πότε ένας
κόκκινος, πότε ένας μπλε. Σαν τους power rangers ένα πράγμα. Κάτι σαν καρτούν. Ειδικά
δε στις φοιτητικές εκλογές νομίζεις πως βρίσκεσαι σ’ ένα εργοστάσιο παρασκευής
πολύχρωμων παιχνιδιών. Ο κακός χαμός! Φωνές, κόντρες.
«Φοιτητικές
παρατάξεις: η αρχή του κακού». Αν ήταν θρίλερ, θα πήγαινε άπατο. Καταρχάς, τους
εκπροσώπους τους ξεχωρίζεις από χιλιόμετρα.
Κάθε παράταξη κι άλλο στιλ. Μιλάνε μόνο για την παράταξη, για τις εκλογές, για το «καλό» που
έχει προσφέρει η παράταξη στη σχολή και γενικά η ζωή τους περιστρέφεται γύρω
από ένα χρώμα και δεν είναι ομάδας. Και πιο καλό; Μετά από κάθε εκλογές, όλα
είναι ίδια. Κάτι σαν τη χώρα μας αλλά σε πιο μικρή κλίμακα.
Αν τους
πεις «κομματόσκυλα» θα θιχτούν αλλά κατά βάθος είναι περήφανοι. Μυρίζονται τον
ψηφοφόρο όπως ο σκύλος το παϊδάκι. Δεν μπορώ να καταλάβω τι τους συμβαίνει.
Πρέπει κάποιος να τους μιλήσει –ένας ψυχολόγος ίσως! Προβλήματα με απωθημένα
εξουσίας πιθανόν!
Παιδιά,
φτάνει! Εκπρόσωποι των φοιτητών είστε. Στο αμφιθέατρο θα μιλήσετε, όχι στη
Βουλή. Νισάφι πια! Κοιτάξτε να πάρετε το πτυχίο σας και μετά κατεβείτε και στις
πραγματικές εκλογές. Εκεί ναι, να σας στηρίξουμε! Εκεί θα σώσετε τη χώρα, ενώ
τώρα το μόνο που σώζετε είναι τη φήμη και το χρώμα σας με στόχο την επόμενη
κατάληψη.
Δε θα
σώσουμε εμείς την παιδεία. Ό,τι και να κάνουμε, τα πάντα περνούν από την Βουλή.
Με ψηφοφορία. Και βουλευτές.
Ας
αφήσουμε, λοιπόν, στους μεγάλους να «κάνουν τ’ αδύνατα, δυνατά!».
