Σου θυμώνω, γαμώτο! Εγωιστικά και
παράλογα, γιατί ξέρω πως δε φταις που σ’ ερωτεύτηκα. Ε, και λοιπόν; Είσαι
υποχρεωμένος να νιώθεις το ίδιο; Όμως, αυτό μου δείχνεις, όταν αφήνεσαι.
Δεν μπορώ να σε βγάλω στιγμή απ᾽
το μυαλό μου. Το πολεμάω να μη σε σκέφτομαι, το μυαλό μου όμως με
προδίδει. Δεν υπάρχει κάποιο κουμπάκι, βλέπεις, να πατήσω. Να λυτρωθώ. Τόσους
μήνες μου έχεις γίνει έμμονη ιδέα.
Κάθε φορά που τα λέμε, γεμίζω
περισσότερα ερωτηματικά. Οι απαντήσεις σου λακωνικές και διφορούμενες.
Κοίτα μας! Επιφυλακτικοί κι
εγωιστές κι οι δύο, υψώνουμε τα τείχη μας κι απ᾽ τις επάλξεις προσπαθούμε να
κρυφοκοιτάξουμε ο ένας τον άλλο.
Δε μ’ αρέσει. Έχω μάθει να παίζω
μ᾽ ανοιχτά χαρτιά. Αυτά τα μισόλογα με τρελαίνουν. Άλλα τι να σου πω και τι να
αξιώσω από σένα, έτσι όπως είμαστε; Αλλιώς ξεκίνησα για να σε προσεγγίσω, κι ας
φοβόμουν αυτό που μου συνέβαινε. Ας φοβόμουν την έντασή του. Σιγά-σιγά με
έκλεισες στο καβούκι μου.
Ωραίοι είμαστε! Όλο αβρότητες και
καλούς τρόπους.«Καλημέρα, τι κάνεις;» κι άλλα τέτοια τυπικά. Κι αν πιούμε λίγο
κρασάκι παρέα, χαλαρώνουν οι άμυνές μας και πέφτουμε ο ένας στον άλλο μ᾽ όλο
τον καταπιεσμένο πόθο να εκρήγνυται.
Έπειτα χάνουμε το άλλοθι του «να
μωρέ, με πείραξε το κρασί» και ξανά απ’ την αρχή. Καλημέρα καμηλάρη, καμηλάρη
καλημέρα…
Έπειτα, τι νομίζεις, το θέλησα να
σ’ ερωτευτώ; Όχι! Μια χαρά ήμουν. Είχα βάλει σε μια τάξη τη ζωή μου κι είχα
βρει τις λύσεις μου. Τώρα όλα μοιάζουν ψεύτικα κι ανούσια, αν δεν μπορώ να σ’
έχω. Ε, ρε πώς γελάει ο Θεός μαζί μας.
Κατάλαβες γιατί σου κακιώνω; Με
έριξες σε μια δίνη συναισθημάτων κι εσύ σφυράς αδιάφορα!
Σαν χορευτές μοιάζουμε, σ’ ένα
τραγικό ταγκό, ένα βήμα πλάι, δύο πίσω. Μόλις όμως γυρίσει πλάτη ο ένας, ο
άλλος τρέχει και γραπώνεται, ξανά, ξανά. Όσο κι αν ο καθένας μας λέει ότι δεν
πάει άλλο, εκεί βασανιζόμαστε.
Τι θέλεις; Γιατί δε μου λες; Τι
φοβάσαι; Εδώ είμαι, δεν κατάφερες ακόμα να με διώξεις. Δε βλέπεις πως
αφήνω όλες τις μάσκες μου να πέσουν μπροστά σου; Κοίτα με και μίλα μου λοιπόν!
Κομματιαζόμαστε, δεν το βλέπεις;
Με τη λογική μου μπορώ να
καταλάβω όλους τους λόγους που δεν μπορούμε να είμαστε μαζί. Αλήθεια, μπορώ να
διακρίνω στο βλέμμα σου ότι έχεις πληγωθεί, έχεις προδοθεί στο παρελθόν. Ξέρω ότι στα μάτια σου φαντάζω περίπτωση υψηλής επικινδυνότητας.
Βλέπεις, όμως, ότι περιμένω, κάνω
υπομονή και σου δίνω χρόνο να μου ανοιχτείς. Έρχεσαι λίγο κοντά και
απομακρύνεσαι, σαν σκυλί δαρμένο που δεν ξέρει αν μπορεί να εμπιστευτεί πια
χέρια να το χαϊδέψουν.
Δεν έχω πολλά να σου δώσω, το
ξέρεις και το ξέρω. Ίσως, όμως, αυτά τα λίγα να είναι περισσότερα απ’ όσα
πήρες. Γιατί μπορώ να δώσω, έχω απόθεμα. Και θέλω να τα δώσω σε σένα. Αλλά δεν
είσαι εδώ.
Έχεις σκεφτεί πόσο χρόνο χάνουμε;
Πόσες στιγμές μάς γλιστρούν απ᾽ τα χέρια, με πείσματα; Τα άστρα να πέφτουν
βροχή κι αντί να τα βλέπουμε αγκαλιά, παίζουμε κρυφτό.
Αλλά όπως εγώ, έτσι κι εσύ, δεν
μπορείς να κρατηθείς μακριά. Τις αποφάσεις μου τις έχω πάρει.
Σε θέλω. Δυνατά και πέρα από κάθε
λογική.
Εσύ;
