Η κρυφή ιστορία της Νάσιας Σαρακινού.
Το περίμενα πως θα έφτανε αυτή η
μέρα. Οι εντάσεις μεταξύ μας είχαν αυξηθεί κι εσύ όλο με κοιτούσες μ᾽ έναν
τρόπο σαν ν᾽ ανεχόσουν τη παρουσία μου με το ζόρι.
Έβλεπα πως ο χωρισμός είχε ήδη
δρομολογηθεί κι έτσι όταν αποφάσισες να μου το ανακοινώσεις, είχα ήδη
προετοιμαστεί. Δεν υπήρχε καμία έκπληξη, μα και καμία αντίσταση από μέρους μου.
Η σχέση είχε τελειώσει πριν καν
αρχίσει για να λέμε και την αλήθεια. Ξέραμε πως ήταν καταδικασμένη ν᾽ αποτύχει αλλά
πεισματικά αρνιόμασταν να το δούμε. Δυο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ
τους πώς γίνεται να τα πάνε καλά; Τουλάχιστον εμείς δεν μπορέσαμε.
Θυμάμαι το πρώτο καιρό που
βγαίναμε. Σου είπα μεταξύ σοβαρού κι αστείου και με δραματικό ύφος: «Όλη μου τη
ζωή μάχομαι εναντίον ανθρώπων σαν εσένα. Πώς γίνεται τώρα να κάνω σχέση μαζί
σου;».
Γελάσαμε και δε συνεχίσαμε αυτή
τη κουβέντα, αλλά αυτή η φράση παρά την υπερβολή της ήταν πέρα για πέρα αληθινή.
Η επανάσταση δεν ξέσπασε τότε.
Αντίθετα οι προσπάθειες για συνεννόηση ήταν πολλές και αμοιβαίες. Όπως κι οι
υποχωρήσεις. Μόνο, όμως, στην αρχή της σχέσης μας.
Έπειτα το βάρος έπεσε σε μένα.
Εγώ ήμουν εκείνη που έκανε πίσω και για τους δυο μας, εγώ τα ζύγιζα όλα, εγώ
ανεχόμουν, εγώ έκανα υπομονή κι έδειχνα συνεχώς κατανόηση.
Το νήμα, όμως, το έκοψες εσύ.
Ένιωθα πως έδινα πολλά κι είχα αρχίσει να εξαντλούμαι, καθώς δε λάμβανα από
σένα τίποτα, εσύ όμως έβαλες τους τίτλους τέλους.
Άλλαξα για σένα αλλά δε σου
έφτασε.
Προσπαθούσα μα δεν αρκούσε.
Επέμενα να κρατήσει αυτή η σχέση
με νύχια και με δόντια. Θες από εγωισμό, θες γιατί το είχα δει σαν στοίχημα που
θα κέρδιζα με τον εαυτό μου, θες γιατί το ήθελα πραγματικά.
Η επιμονή, όμως, δε βγήκε σε
καλό. Προσπάθησα να γίνω αυτό που ήθελες αν κι ήξερα εξαρχής πως δεν ήμουν.
Κάνοντας τον απολογισμό της
σχέσης μας, συνειδητοποίησα πως όσα έκανα κάθε άλλο παρά ευτυχία έφεραν. Δεν
κατάφερες να μ᾽ ερωτευτείς για αυτό που πραγματικά είμαι, γι᾽ αυτό και δεν
άντεχα στην πραγματικότητα αυτές τις υποχωρήσεις που έπρεπε να κάνω.
Δεν άντεχα να παριστάνω κάτι άλλο
και να κάνω μόνο αυτά που ήθελες εσύ. Τις δικές μου επιθυμίες δεν τις έλαβες
ποτέ υπόψιν σου, ούτε έκανες κάτι για να έρθεις λίγο πιο κοντά στον δικό μου κόσμο.
Στην αρχή μόνο το προσπάθησες και μετά κλήθηκα να συμβαδίσω εγώ με τον δικό σου
κόσμο.
Τελικά δεν τα κατάφερα.
Συγχώρα με, λοιπόν, που δεν ήμουν
αυτό που ονειρευόσουν.
Συγχώρα με που δεν κατάφερα να
γίνω αυτό που ήθελες. Που δεν κατάφερα να χωρέσω στα καλούπια σου, που ήμουν μίλια
μακριά από τα πρότυπά σου.
Άφησα στην άκρη εμένα για ν᾽ ανταποκριθώ
στα δεδομένα σου. Απαρνήθηκα τα δικά μου όνειρα για να ζήσουμε ένα κοινό όνειρο
μαζί. Πίστευα πως οι υποχωρήσεις που έκανα, ήταν γιατί το θέλαμε κι οι δυο.
Γράψε λάθος.
Τη τελευταία συγγνώμη, όμως, θα
την κρατήσω για μένα. Για τον ίδιο μου τον εαυτό που τον έθαψα για να καταφέρω
να πετύχει αυτή η σχέση. Που τον απαρνήθηκα και τον τρέναρα απ᾽ όσα ονειρευόταν.
Πλέον το γνωρίζω καλά. Το να
χάσεις έναν σύντροφο είναι μια απώλεια που κάποια στιγμή θ᾽ αναπληρωθεί. Το
κενό, θα ᾽ρθει ο καιρός, που θα κλείσει.
Αν χάσεις τον εαυτό σου, όμως,
πως θα το καλύψεις αυτό το κενό;
