Ίσως
να φταίει ο ήλιος, η θάλασσα, ο αέρας. Μπορεί επίσης να φταίει η υγρασία (εδώ
στον Πειραιά έχουμε μπόλικη) ή ο πολύς καφές. Μπορεί να φταίει το γεγονός ότι
έχω καιρό να γράψω ή ότι έχω χαθεί από ανθρώπους που θεωρούσα σημαντικούς και
τελικά δεν ήταν. Οι πολλές ώρες ύπνου ή οι αμέτρητες ώρες σκέψης. Ίσως να φταις εσύ.
Ναι, ξεκάθαρα φταις εσύ.
Τώρα
θα με ρωτήσεις «γιατί εγώ;» και θα σκάσεις κι ένα χαμόγελο από κείνα τα έξαλλα.
Αυτά τα αφοπλιστικά. Δύσκολη ερώτηση. Υπό άλλες συνθήκες θα έπινα
κρασί (και μεγάλη γουλιά!) αλλά νομίζω πως θέλω να την απαντήσω. Νομίζω. Αν και
δηλώνει αβεβαιότητα, εγώ είμαι σίγουρη.
Λοιπόν, κάτσε αναπαυτικά, πάρε την κούπα σου στα χέρια κι
ό,τι κι αν γίνει, μη γυρίσεις να με κοιτάξεις. Θα κομπλάρω.
Είμαι ρομαντική κι ευαίσθητη αλλά έχω τα πόδια στη Γη και
το βλέμμα στον ουρανό. Ξέρω τι θέλω κι έχω δει ένα σημείο που φτάνουν τα όριά
μου. Μ’ αρέσει να κυνηγάω την ευτυχία
μου, είτε αυτή έχει πόδια και τρέχει μακριά, είτε στέκεται ακίνητη και με
περιμένει μ΄ ανοιχτές αγκάλες.
Δε μ’
ενοχλεί η πτώση. Θα σηκωθώ, θα περιποιηθώ τις πληγές μου και συνεχίσω. Δε μ’
αρέσουν τα ρηχά ή ίσια πράγματα. Θέλω βάθος. Ανηφόρες, κατηφόρες, λακκούβες.
Μπορεί να είναι δύσκολη η ανάβαση, αλλά όταν φτάσεις στην κορυφή, η θέα σε
ανταμείβει. Αλλά ακόμα και να μη σε ανταμείψει, θα έχεις γυμνάσει τα πόδια για
να συνεχίσεις το κυνηγητό.
Θέλω να νιώθω και θέλω να νιώθω τα πάντα. Καλά κι άσχημα.
Να τα βιώνω στο πετσί μου και μετά να γίνουν έργο. Λέξεις, δάκρυα και χαμόγελα.
Στα καλά να γίνομαι φως και στα άσχημα,
σκοτάδι. Και δεν ξέρεις πόσο μ’ αρέσει το σκοτάδι. Καθετί άσχημο σε
διαμορφώνει και σε σημαδεύει, γι’ αυτό το βιώνω μέχρι τέλους. Δες το σαν τη
φωτογραφία. Τα ωραιότερα πράγματα βγαίνουν απ’ τα αρνητικά.
Θέλω
πίστη, αφοσίωση, έρωτα. Θέλω χέρια πλεγμένα. Φιλιά στο μάγουλο. Βλέμματα που
λένε τα πάντα. Θέλω μεγάλες και σφιχτές αγκαλιές. Θέλω να σηκώνω το κεφάλι μου
κι ένα ζευγάρι μάτια να με κοιτούν με τόση λατρεία, ακόμα και τις ώρες εκείνες
που τα πράσινα μάτια μου θα έχουν γίνει κόκκινα απ΄ το πολύ κλάμα. Θέλω
πολύωρες συζητήσεις χωρίς τέλος. Θέλω παθιασμένες νύχτες που δε φοβούνται τον
ήλιο.
Ξέρω πως αδημονείς για τη
συνέχεια. Εξάλλου, δεν αφήνω τίποτα χωρίς «αλλά», αλλά τα πράγματα θα
δυσκολέψουν και δεν ξέρω αν είσαι έτοιμος.
Φοβάμαι.
Αυτό ήθελες ν’ ακούσεις; Προφανώς και φοβάμαι. Φοβάμαι γιατί είμαι τελειομανής
ενώ δεν είμαι τέλεια. Φοβάμαι γιατί αν δεθώ συναισθηματικά, θα δώσω τα πάντα.
Θα σου δώσω τα πάντα. Φοβάμαι γιατί δεν ξέρω τι θες. Τι θες, όχι τι νιώθεις.
Έχει διαφορά. Δεν μπορείς να πιέσεις κανέναν να νιώσει και να μιλήσει γι’ αυτό.
Φοβάμαι γιατί δεν ξέρω αν θα βγει αυτό που φαντάζομαι ή αν θα πέσω με τα μούτρα
σε κάτι που έχω βαρεθεί να συναντάω.
Φοβάμαι μην τυχόν δεν προσπαθώ αρκετά ή δεν προσπαθώ όσο
αξίζει να προσπαθήσω. Δεν το κάνω επίτηδες, να το ξέρεις. Όρια λέγονται κι έχω
μπόλικα, απλά μου βγαίνουν σε καθετί που αξίζει κι όχι εκεί που πρέπει. Φοβάμαι μη σε πληγώσω αλλά το μόνο που θα
καταφέρω είναι να πληγώσω εμένα όταν θα συνειδητοποιήσω πως θα σε χάσω.
Μια
χάρη ζήτησα και τώρα τη φοβάμαι. Φοβάμαι μην την πατήσω πρώτη. Μήπως είμαι εγώ
εκείνη που θα ερωτευτεί πρώτη κι ανάθεμά με, ένας Θεός ξέρει πόσο το θέλω. Θέλω
εσένα κι εμένα. Θέλω το πολύ κι όχι το λίγο. Θέλω να προσπαθήσουμε κι ας μη μας
βγει. Απλά να προσπαθήσουμε.
Τώρα που τελείωσα μπορείς να με κοιτάξεις. Δεν έχω να πω
κάτι άλλο.
Απλώς άσε
με να χαμογελάω σαν ηλίθια επειδή, αν όλες αυτές τις σκέψεις τις δημιούργησε
ένα και μόνο χαμόγελό σου, θα ήθελα πολύ να δω πως θα εξελιχθεί το χάος μέσα
μου.
