Κατά καιρούς, έχουμε ακούσει για το κράτος Πρόνοιας, τη Δημόσια
παιδεία, υγεία κλπ. Από το σχολείο, ακόμη, μαθαίναμε για όλα όσα ένα κράτος
πρέπει να προσφέρει στους πολίτες του. Όμως, πραγματικά, τι συμβαίνει;
Καλούμαστε σαν πολίτες, να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας
απέναντι στο κράτος. Πρέπει, δηλαδή, να πληρώνουμε φόρους και χαράτσια για
καθετί. Μας πληρώνει, για να δίνουμε ένα τεράστιο μέρος του μισθού/ συντάξεως
πίσω, υπό τη μορφή φόρων. Σαν να λέμε ότι ένας φίλος γιορτάζει και μας δίνει
εκείνος τα χρήματα για να του πάρουμε δώρο.
Βέβαια, για να λειτουργήσει μία χώρα, πρέπει το χρήμα να
(δια)κινείται. Τίποτε δεν είναι δωρεάν, ούτε καν αγαθά που μας προσφέρει
απλόχερα η φύση, όπως το νερό. Εντάξει, όμως κι αν ήταν όλα δωρεάν, δε θα
μπορούσε να κινηθεί η εκάστοτε χώρα.
Πολλές φορές, αυτά που το κράτος μας ζητά, είναι εξωπραγματικά. Τι
εννοώ. Από τότε που η κρίση μας χτύπησε για τα καλά, ζούμε και επιβιώνουμε σε
περίεργες καταστάσεις. Τα έξοδα προς το κράτος ολοένα αυξάνονται και οι μισθοί
είναι πενιχροί, με αποτέλεσμα ο βίος να μας γίνεται αβίωτος.
Οι απαιτήσεις του κράτους, μας επιβαρύνουν όλους καθημερινά. Και
όσο οι απαιτήσεις αυξάνονται, οι υποχρεώσεις του προς εμάς δεν έρχονται εις
πέρας ποτέ.
Εάν εμείς δεν είμαστε σωστοί, τότε «τρώμε» πρόστιμα και σε πολλές
περιπτώσεις βαριά. Όμως, πώς περιμένουν να είμαστε σωστοί, όταν τίποτε δε
λειτουργεί όπως θα έπρεπε, κι όταν όλα κινούνται με βάση τα συμφέρονται λίγων
και καλών;
Θέλεις να πας να πληρώσεις εφορία, ΔΕΗ, νερό, αέριο; Θα πάρεις το
χαρτάκι σου και θα αναμένεις καρτερικά τη σειρά σου. Και ας έχεις άρρωστο
παιδί, που λέει ο λόγος. Κανένα έλεος, πουθενά. Κι αν είσαι από τους πολύ
τυχερούς, μόλις έρθει η σειρά σου, θα πρέπει να κλείσει η τράπεζα/ υπηρεσία και
θα σε αναγκάσουν να ξαναπεράσεις την επαύριο. Κι αν είναι Παρασκευή; Καλό
Πάσχα!
Δε σταματά εκεί η παράνοια… Θα σας αφηγηθώ ένα περιστατικό.
Σπουδάζω σε άλλη πόλη, και λόγω της οικονομικής κατάστασης, αναγκάζομαι να
πηγαινοέρχομαι καθημερινώς κι αδιαλείπτως.
Προχθές, λοιπόν, ανέμενα το τρένο
στο σταθμό να έρθει για να γυρίσω σπίτι μου μετά από βαρύ πρόγραμμα. Πλήρωσα
κανονικά το εισιτήριό μου σαν φορολογούμενος πολίτης, φυσικά. Ωστόσο το
τρένο άργησε 1 ώρα και 5 ολόκληρα λεπτά(!!). Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάθισα
κι όρθια καθ’ όλη τη διαδρομή.
«Καμία ευθύνη», ισχυρίζονται, εμάς τα νεύρα μας γίνονται ζαρτιέρες
και στην καλύτερη καταλήγουμε να διαπληκτιζόμαστε και να χάνουμε όση υπομονή
μας απέμεινε. Δηλαδή, εμείς «έχουμε ευθύνη» να πληρώσουμε για μία θέση σε ένα
συγκεκριμένο δρομολόγιο, και τελικά ούτε να καθόμαστε, ούτε να φτάνουμε στην
ώρα μας;
Το πρόβλημα δε σταματά εκεί. Τι γίνεται με τη δημόσια παιδεία; Δεν
υπάρχει έλεγχος πουθενά, και σαν παιδιά, για να ανταπεξέλθουμε στο επίπεδο
δυσκολίας των εκάστοτε εξετάσεων, καλούμαστε να δίνουμε περιουσίες στα ιδιωτικά
φροντιστήρια, στα οποία μαθαίνουμε, όσα υποχρεούται να μας διδάξει το σχολείο.
Έπειτα, πρόνοια και υγεία. Τεράστιο κεφάλαιο στις μαύρες σελίδες
της Ελλάδας, επί σειρά ετών. Καμία περίθαλψη σ’ αυτούς που την έχουν ανάγκη,
και δεν έχουν τη δυνατότητα για εξωτερικό γιατρό. Αμ, το άλλο; Που είτε είσαι
άνεργος είτε άπορος, πρέπει να πληρώσεις πάση θυσία φόρους υπέρογκους; Άκουσον!
Το κράτος απαξιεί στην άμεση ανάγκη δημιουργίας ειδικών υποδομών
για τους παντός φύσης Α.μ.Ε.Α. «Δεν υπάρχουν χρήματα», λένε και ξαναλένε, και
οι ξένες τράπεζες πλουτίζουν, ολοένα και πιο πολύ. Αποποιούνται όλοι των
ευθυνών, ωστόσο όλοι βρίσκονται με βίλλες και λοιπά αυθαίρετα.
Ζεις; Θα πληρώνεις για το οξυγόνο που καταναλώνεις. Γιατί έτσι
«πρέπει». Μπορείς, δεν μπορείς, δε νοιάζει κανέναν. Δεν έχεις να φας; Σιγά,
πλήρωσε εσύ, κι έπειτα κάνε το σκατό σου παξιμάδι. Γιατί έτσι «πρέπει».
Όσο αισιόδοξη κι αν είμαι, δε μπορώ να πω πως τα χρόνια που έπονται
θα είναι πολύ διαφορετικά. Δεν γνωρίζω, εάν θα είναι καλύτερα ή χειρότερα. Το
μόνο που ξέρω, είναι πως οι γονείς όλων μας, κόπιασαν πολλά χρόνια να μας
προσφέρουν το καλύτερο δυνατό, κι ας ήταν αδύνατο πολλές φορές. Και όλα αυτά,
προέρχονται από «λάθος» επιλογές ή και χειρισμούς της προηγούμενης γενιάς στο
παρελθόν.
Τα οποία άτομα της προηγούμενης γενιάς(οι γονείς μας,
δηλαδή)παρότι θέλουν να μας βλέπουν όσο καλύτερα γίνεται, αν κάποιος τους έδινε
την ευκαιρία να μεταφέρουν όλα τα προβλήματα 25 χρόνια μετά, θα το έκαναν δίχως
δεύτερη σκέψη. Εδώ που τα λέμε, ποιος θέλει να ζορίζεται όλη του τη ζωή;
Για να κλείσω, λύση δεν έχω. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι πως
όλοι, ανεξαιρέτως, πρέπει να κάνουμε ό, τι μπορούμε για να πάει μπροστά η
Ελλάδα. Και πόσο μάλλον εμείς, η νέα γενιά…
