Έχετε πάει στα Jumbo με την κοπέλα σου; Μετά από δέκα
ώρες δουλειάς, το να κάνεις δυο ώρες βόλτα μέσα στα παιχνίδια είναι πιο
δυσάρεστο και από τότε που γύριζες απʾ το σχολείο και η μάνα σου είχε φακές.
Παρʾ όλα αυτά στρίβοντας στον διάδρομο Νο. 612 σε περίμενε μια έκπληξη:
…το φωτόσπαθο του Darth Vader…
Το τι ακολούθησε μετά είναι δύσκολο να περιγραφεί. Ήξερες
ότι το πιο πιθανό μετά απʾ αυτή τη συμπεριφορά ήταν να σε χωρίσει, αλλά δε σε
ένοιαζε. Δίπλα σʾ αυτό ήταν η μάσκα Darth Vader που, φορώντας την, μιλούσες με
την φωνή του όπως στην ταινία.
Άρχισες να χοροπηδάς απʾ τη χαρά σου στο διάδρομο και σε
κοιτούσαν έκπληκτα μέχρι και τα πιτσιρίκια που είχαν πάει να αγοράσουν lego και
playmobil. Η ιδέα ότι θα φορούσες τη μάσκα και θα έκανες πως μαχόσουν μέσα στο
σαλόνι με τον Obi-Wab Kenobi, σπάζοντας ό,τι υπήρχε τριγύρω, άξιζε τον κόπο.
Σταμάτησες μετά από 5 λεπτά περίπου τον χορό της νίκης,
αφού είδες ότι σε κοίταζαν μέχρι και τα αρκουδάκια απʾ τα ράφια.
Το Star Wars είναι ιδέα. Μέσα στην απίστευτα δύσκολη
καθημερινότητα που βιώνουμε, έχουμε ανεξαιρέτως όλοι μας την ανάγκη να
ξεφύγουμε.
Οι γυναίκες συνήθως ικανοποιούν την ανάγκη αυτή με
shopping therapy (κάποιες τουλάχιστον), και σε κάποιες περιπτώσεις το μόνο που
δεν έχουν αγοράσει απʾ το μαγαζί είναι η πωλήτρια.
Οι άντρες λόγω του ότι η πρώτη φορά που μίλησαν σε
γυναίκα, χωρίς να κοκκινίσουν μέχρι το σώβρακο, ήταν στα 22 περίπου, κατέληξαν
να είναι γνώστες σε πολλά άλλα πράγματα. Ειδήμονες σε σχέση με video games,
ταινίες, βιβλία, σειρές και μουσική. Ο γράφων δεν αποτελεί εξαίρεση.
Το σύμπαν που αποτελείται από χιλιάδες πλανήτες στους
οποίους μπορείς απʾ τη μία στιγμή στην άλλη να ταξιδέψεις και να γνωρίσεις
άλλους πολιτισμούς, σίγουρα φαντάζει πιο ελκυστικό απʾ την καθημερινότητά σου
με την απαίσια δουλειά, απαίσιο μισθό και τη διαβίωση που κάθε μέρα γίνεται και
πιο δύσκολη.
Είναι απόλυτα λογικό, λοιπόν, ακόμα και κάτι ρομαντικό να
θες να δεις, να σε συναρπάζει η ιστορία του Han Solo και της Princess Leia.
Είναι λογικό να σε γοητεύει η μάχη του καλού με το κακό, ειδικά αν λάβεις
υπόψιν το γεγονός ότι ο κακός είναι η τραγική φιγούρα της ιστορίας,
παρακολουθώντας βέβαια ποιες ήταν οι συνθήκες που τον μεταμόρφωσαν σταδιακά
στον κακό.
Σίγουρα το να σε δει η γυναίκα σου 35 χρονών μαντράχαλο,
να ενθουσιάζεσαι σαν παιδί 8 χρονών στη θέα ρομπότ που παλεύουν με διαστημικά
λέιζερ είναι κάπως.
Αν το ψάξουν, όμως, λίγο παραπάνω οι γυναίκες και μπουν
στη διαδικασία να καταλάβουν τη φιλοσοφία και τη νοοτροπία αυτών των ταινιών θʾ
αλλάξουν γνώμη.
Γιατί δεν μπορεί να θεωρούν ρομαντική ένα συνονθύλευμα
κακών ρομαντικών κλισέ που ελάχιστα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα (μια
ταινία όπως το Love Actually), ενώ απορρίπτουν το ρομάντζο Solo-Leia ως «ταινία
για παιδάκια επειδή έχει μέσα ρομποτάκια». Δεν μπορούμε να έχουμε δύο μέτρα και
δύο σταθμά.
Ακόμα κι όταν κάνεις το πιο δυσάρεστο πράγμα στον κόσμο
(να δουλεύεις σε call center), μπορείς να ονειρεύεσαι ότι πετάς με το
Millennium Falcon στον πλανήτη Tattooine και ότι έχεις συγκυβερνήτη τον
Chewbacca με τις κραυγές του, να σου δείχνει τη φιλικότητά του, την αγωνία του
όταν πλησιάζετε στο Death Star και την ανακούφισή του όταν τελικά σώζετε τον
Luke Skywalker από τον Darth Vader.
Είναι απόλυτα φυσιολογικό όταν θες να ξεφύγεις απʾ την
πραγματικότητα και από τη μιζέρια του κόσμου που ζούμε, να θες να δεις
science-fiction ταινίες. Να δεις κάτι που δεν το βλέπεις αν βγεις έξω στο
δρόμο.
Τι να το κάνω να δω μια σειρά ή ταινία που να μου δείχνει
λόγου χάρη μια οικογένεια που περνά άσχημα στην καθημερινότητά της, όταν ξέρω
ότι αυτό είναι κάτι που μπορείς να το βρεις σε κάθε σπίτι;
Όσοι γυρίζουν «ρεαλιστικά» έργα προσπαθούν να πείσουν τον
κόσμο ότι θέλουν να κάνουν τον θεατή να ταυτιστεί με τους ήρωες, επειδή βλέπει
κάτι εφικτό, κάτι πραγματικό που μπορεί να συμβεί. Το θέμα είναι, όμως, να
ξεφύγεις απʾ την καθημερινότητα, αρκεί βέβαια αυτό που θα δεις να έχει μικρές
πινελιές και δόσεις πραγματικότητας.
Σίγουρα πολλοί θα απορρίψουν την ιδέα ενός διαστημοπλοίου
που ταξιδεύει με ταχύτητα πολλαπλάσια απʾ αυτή του φωτός. Ακόμα κι εκεί, όμως,
θα δεις φιλίες να δοκιμάζονται, έρωτες να γεννιούνται, και πολέμους να
μαίνονται.
Δε χρειάζεται να βλέπω μια ταινία με ήρωες του Β’
παγκοσμίου πολέμου με Ναζί να μάχονται τους Συμμάχους. Χίλιες φορές να βλέπω
τους Επαναστάτες να πολεμούν την Αυτοκρατορία. Κάτι που μου δίνει την
ικανοποίηση της μάχης του καλού με το κακό και με ψυχαγωγεί (γιατί ο σωστός
όρος είναι «ψυχαγωγεί» και όχι «διασκεδάζει»), χωρίς όμως να μου υπενθυμίζει
ένα τραγικό πραγματικό γεγονός: έναν πόλεμο στον οποίο θυσιάστηκαν εκατομμύρια
άνθρωποι.
Είναι θέμα προσωπικού γούστου το τι αρέσει περισσότερο
στα δυο φύλα. Δεν μπορώ, όμως, να δεχτώ ότι όταν σε μία ταινία κάποιος γεμίζει
μια λίμνη με περίπου 300000 πάπιες για να κάνει σε αυτήν βαρκάδα με την
αγαπημένη του, αυτό πρέπει να περνάει στον θεατή σαν «φυσιολογικό» και του
«υπαρκτού κόσμου». Ενώ όταν ένας έρωτας γεννιέται μέσα σε ένα spacecraft που ξεπηδά από το hyperspace πετώντας lazer
πρέπει να απορρίπτεται σαν «ταινία για ανήλικα».
Ας δει κάποιος την πρώτη επαφή Luke Skywalker με τον
Darth Vader και θα δει αν είμαστε ευαίσθητοι εμείς οι άντρες! Ίσως τότε
καταλάβουν κάποιοι γιατί απορρίπτουμε συναισθηματικά, κατασκευασμένα
παραμυθάκια σαν το Notebook.
