Χθες βράδυ πάλι τσακωθήκαμε. Πάλι
πιάστηκες από το τίποτα, μου πέταξες υπονοούμενα για το φορτωμένο «γκομενικό»
μου μητρώο και έφυγες μες στη νύχτα.
Το έχω ξαναδεί το έργο. Θα γυρίσεις
αργότερα και θα ξαπλώσεις δίπλα μου χωρίς να μιλάς. Ο μισός σου εαυτός ακόμα θα
με κατηγορεί μέσα από ένα απαξιωτικό βλέμμα για το παρελθόν μου και ο άλλος
μισός θα έχει σχεδόν κατανοήσει πόσο προσβλητικό είναι όλο αυτό και θα θέλει να
ζητήσει συγγνώμη. Κάτι που δε θα συμβεί.
Κι εγώ για άλλη μια φορά θα πρέπει
να κρατήσω στο στόμα μου χιλιάδες νευριασμένα και πληγωμένα λόγια, που χρόνια
τώρα τα κάνω γαργάρα και τα καταπίνω σκύβοντας το κεφάλι. Όμως, όχι αυτή τη φορά. Απόψε θα αφήσω τον κόμπο στο
λαιμό μου να λυθεί κι εσύ επιτέλους θα δεις ποια έχεις απέναντί σου. Ξεκάθαρα.
Χωρίς μάσκα ήρθα εξ’ αρχής. Εκατό τοις εκατό απογυμνωμένη από κόμπλεξ,
φοβίες και δηθενιά. Δίχως όρια και άμυνες. Εκατό τοις εκατό εγώ. Δεν
ήρθα για να σε κλέψω. Αυτό θα σήμαινε πως κάτι κρύβω. Πως κάτι κάνω στα
μουλωχτά και με το έτσι θέλω. Έπαιξα τίμια για να σε κερδίσω και μάλιστα σε μία
παρτίδα καθ’ όλα υπέρ σου. Με ανοιχτά φύλλα. Δε μπορείς λοιπόν τώρα να με
κατηγορείς για στημένο παιχνίδι.
Σου άρεσαν τα μάτια μου, μου έλεγες
κι ο ευθύς τρόπος που μιλάω. Η αμεσότητα στο βλέμμα και οι ξεκάθαρες ατάκες. Παραδέχτηκες
πως δεν μοιάζω σαν τις υπόλοιπες γυναίκες που έχεις γνωρίσει. Σου εκμυστηρεύτηκα
τα πάντα για το παρελθόν μου, για τις σκέψεις μου, για τα πιστεύω μου. Στην
αρχή τα άκουγες και θαύμαζες την ευθύτητα και τον τσαμπουκά μου. Σου άρεσε που
δεν κρυβόμουν πίσω από το δάχτυλό μου. Τώρα, όλα τα στρέφεις εναντίον μου
με την πρώτη ευκαιρία.
Δεν θες εμένα. Θέλεις την εικόνα που έχεις φτιάξει για εμένα. Εκείνο το
ιδανικό που έπλασες στο κεφάλι σου και τώρα που αποκλίνω από το
μεγαλούργημα σου, θυμώνεις.
Μην κρύβεσαι πίσω από ατάκες όπως
«αλλιώς ήσουν όταν σε πρωτογνώρισα». Αλλιώς ήθελες εσύ να είμαι. Εγώ
είμαι η ίδια. Αυτή η αυθόρμητη, άμεση, καυστική «γκόμενα» όπως τώρα μου λες.
Και ναι, ίσως έχω γίνει κομματάκι
περισσότερο εριστική, επειδή και εσύ έγινες περισσότερο πιεστικός στο να
αλλάξω. Αν δεν σου αρέσει αυτό που βλέπεις, μπορείς να φύγεις. Μην παλεύεις να
με φέρεις στα μέτρα σου. Ο έρωτας όταν κλειστεί μέσα σε ένα κουτί
ασφυκτιά. Αν θες να με κρατήσεις, μην προσπαθείς να με αλλάξεις.
Λάθος άνθρωπο βρήκες να
στριμώξεις στη γωνία. Δε στριμώχνομαι, δεν έρχομαι στα μέτρα κανενός. Το ξέρεις
άλλωστε. Το γνώριζες από την αρχή. Δε γουστάρω να πιέζομαι, ούτε να
περιορίζομαι. Μιλάω συχνά απότομα και κυνικά, αλλά πάντα ειλικρινά. Δε θα ωραιοποιήσω
τη σκέψη μου πριν επιτρέψω στους άλλους να την ακούσουν. Θα την πετάξω ωμή στα
μούτρα τους.
Γελάω συχνά χωρίς λόγο και μάλιστα
με την ψυχή μου κι αυτό δε θα αλλάξει όσο κι αν σου τη δίνει. Θα συνεχίσω να
είμαι το ίδιο κοινωνική όπως πάντα και θα μιλάω με κάθε νέο άτομο που γνωρίζω.
Αυτό δε σημαίνει ότι «ψάχνομαι».
Και πάνω από όλα, θα συνεχίσω να κουβαλάω το παρελθόν μου με αγάπη
και νοσταλγία. Γιατί είναι κομμάτι μου. Αναπόσπαστο. Όσο κι αν εσύ θα ευχόσουν
να το πετάξω στα σκυλιά και να πατήσω delete.
Οι επιλογές μου με έκαναν αυτό που είμαι. Ο συγκεκριμένος δρόμος
με οδήγησε εδώ που γουστάρω τώρα να αράξω. Όσο και αν κι αυτό
είναι κάτι που δε συνηθίζω να κάνω. Σε σένα.
Στο είχα πει από το πρώτο μας ραντεβού πως δεν γουστάρω τα
λιμάνια. Πιστεύω κι εγώ πως τα πλοία δε φτιάχτηκαν για να εγκλωβίζονται εκεί,
αλλά για να ταξιδεύουν μέχρι να καταλήξουν κουφάρια σε κάποιο βράχο να τα τρώει
η θάλασσα.
Το δικό μου πλοίο έχει ακόμα ψωμιά
κι είναι σχετικά καινούριο. Παρόλα αυτά ψήνεται να ακουμπήσει πάνω σου. Βράχος
είσαι και μπροστά μας μια θάλασσα ανοιχτή. Δε
θα φύγω, υπό έναν όρο. Μη γίνεις ποτέ λιμάνι.
