Είναι πασίγνωστο πως, αν όχι όλα
τα παιδιά, τουλάχιστον τα περισσότερα, δίνοντας πανελλήνιες ονειρεύτηκαν να
φύγουν. Συνήθως, η επιλογή ήταν Αθήνα ή Θεσσαλονίκη. Μεγάλες, χαοτικές πόλεις,
νέος κόσμος, φοιτητηλίκι, πολλές επιλογές εξόδων. Κοινώς ζωάρα.
Πραγματικά, δίνεις μία (ή και παραπάνω) φορές εξετάσεις. Ή θα
είσαι σ’ αυτούς που πέτυχαν το στόχο τους και μαζεύουν τα μπογαλάκια τους, ή
είσαι σ’ αυτούς που, για λίγα ή πολλά μόρια, θα μείνουν σπίτι.
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τα καλά και τα κακά του να μένεις σπίτι
σου, και του να μένεις μόνος σου.
Αρχικά, να μένεις σπίτι σου δεν είναι δα και τόσο τραγικό. Σε
ξυπνάνε με πρωινό, έχεις έτοιμο το καφεδάκι σου, γυρνάς το μεσημέρι κι έχει η
μανούλα έτοιμο ζεστό φαγάκι. Θαλπωρή και φροντίδα και το σπίτι σου είναι πάντα
καθαρό. Ένας πόντος για το Γκρίφιντορ.
Το κακό του να ζεις το φοιτητιλίκι με τη μαμά, είναι πως δεν έχεις
προσωπικό χώρο και χρόνο για τους φίλους σου και το να φέρεις γκομενάκι σπίτι φαντάζει
ανέκδοτο. Εξαιρείστε οι άνδρες, είστε ελαφρώς πιο ευνοημένοι στο θέμα τούτο.
Δεν έχεις ησυχία, δεν μπορείς να
καπνίσεις σαν φουγάρο όποτε γουστάρεις γιατί «έτσι και μυρίσουν οι κουρτίνες θα
σε βάλω να τις φας». Αν κάνεις, δε, το λάθος να παραγγείλεις απ’ έξω μπροστά
στη μαμά, τότε εκείνη με παράπονο στο βλέμμα σου λέει: «Γιατί, γιαβρί μου; Δε
σου αρέσουν τα φαγάκια της μανούλας; Γιατί τρως τις αηδίες αυτές; Να σου κάνω
κάτι πρόχειρο εγώ; Ένα μουσακά που σ’ αρέσει;»
Ok, ενόψει μουσακά κάνεις τα στραβά
μάτια, βγαίνεις για τσιγάρο στο μπαλκόνι/ ταράτσα/ ακάλυπτο και δεν
παραγγέλνεις. Θα αντέξεις. Για να μην αναφέρω το χαρτζιλίκι από γονείς και
συγγενείς, ε!
Ας δούμε τώρα και τα καλά του να ζεις μόνος. Πρώτον, κοιμάσαι και
ξυπνάς ό,τι ώρα γουστάρεις. Κάνεις δουλειές όποτε εσύ επιλέξεις και όχι όποτε
«πρέπει». Μπορείς να φέρεις «πρόσωπο» στο σπίτι όποια μέρα και ώρα θες, χωρίς
να σου πει κανείς τίποτα.
Όταν έχεις σεκλέτια και θες να
μείνεις με τον εαυτό σου και μόνο, βάζεις τη μουσική που γουστάρεις, ανάβεις δυο
κεριά, βάζεις λίγο κρασί (καλά παίρνεις το μπουκάλι) κι ανάβεις τσιγάρο. Ή
μάλλον, τσιγάρα. Ποιος θα σου πει τι; Κανείς!
Γενικώς το να μένεις μόνος, και ειδικά μακριά από το πατρικό,
είναι υπέροχο από κάθε οπτική γωνία. Ίσως, από τα μόνα κακά, είναι το ότι πλέον
αναλαμβάνεις ο ίδιος τις ευθύνες σου, τα χρήματά σου, είτε στα δίνουν οι δικοί
σου, είτε τα δουλεύεις και, καλώς ή κακώς, φεύγουν σε ενοίκια, ψώνια για το σπίτι,
κοινόχρηστα. Πολλά τα έξοδα είναι η αλήθεια. Έξοδα που σπίτι σου θα τα έκανες
σε μπουζούκια και κλαμπάκια.
Βέβαια, πάντα το ερώτημα είναι αν είσαι προετοιμασμένος ν᾽ αναλάβεις
τόσες ευθύνες. Αν η απάντηση σε αυτό είναι «ναι», τότε δεν έχεις να φοβηθείς
τίποτα. Κάθε αρχή και δύσκολη, όμως, η συνέχεια είναι πολύ γλυκιά και η
φοιτητική ζωή πολύ μικρή για να στερηθείς οποιαδήποτε μορφή καλοπέρασης. Κάτι
που θα συνέβαινε στην πόλη σου.
Δε μιλώ, φυσικά, για οικονομικά προβλήματα που όλοι λίγο-πολύ
έχουμε, όμως, αν μπορείς, έστω οριακά να φύγεις, ζήσ᾽ το. Κάνε τη ζωάρα σου,
μεγάλε! Βγες, πιες, διασκέδασε, άραξε, κοιμήσου ή μείνε 3 βράδια ξάγρυπνος
σερί. Ζήσε!
Η φοιτητική ζωή, θέλει πολλή, πολλή καλοπέραση, καθόλου καταπίεση,
καλούς φίλους κι αρκετό αλκοόλ, φυσικά με μέτρο. Και θα με θυμηθείς, πως από το
φοιτητιλίκι σου, θα βγεις πιο ανεξάρτητος, και πιο «σκληρός» από ποτέ.
Άλλωστε, πιο άλλο ζωντανό ον έχει μείνει τρεις μέρες άυπνο και με
αποκλειστική τροφή τοστ;
