Σε βλέπω πάντα χαμογελαστό
μπροστά στους άλλους, ακόμα κι όταν αντιμετωπίζεις τα μεγαλύτερα σου
προβλήματα. Ψύχραιμο, συγκροτημένο και ευγενικό, ακόμα κι όταν παλεύεις με τους
δαίμονες σου.
Ξέρεις τι κάνεις. Ξέρεις ότι αυτό
τους βραχυκυκλώνει. Απορούν.
Είναι φορές που σε συγκρίνω με
τις πυραμίδες της Αιγύπτου. Όταν έχτιζαν τις πυραμίδες, έχτιζαν επίσης και
ψεύτικες πόρτες για να μπερδέψουν τους επίδοξους εισβολείς. Έτσι κι εσύ, πίσω
από τα χαμόγελα σου, την αυτοπεποίθηση σου και το δυναμικό σου χαρακτήρα
κρύβεσαι και προσπαθείς να μπερδέψεις τους «τρίτους». Δεν αφήνεις κανένα
απρόσκλητο να εισέλθει στην ιδιωτική σου σφαίρα.
Τα καταφέρνεις τόσο καλά. Κανείς
τους δεν μπορεί να μαντέψει τι κρύβεις πίσω από το προσωπείο που φοράς. Πόσο
διαφορετικός είσαι με τους ανθρώπους που αγαπάς, όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου
να χαλαρώσει και ν’ αφήσει στην άκρη τη μάσκα.
Το απίστευτο πηγαίο χιούμορ σου
και τον παλιμπαιδισμό που σε πιάνει, την κατεργαριά που λάμπει στα μάτια σου.
Τότε απλώνεται στο πρόσωπο σου το χαμόγελο της Crest! Εκείνες τις στιγμές είσαι
ολόκληρος ένα φως! Το πρόσωπο σου γλυκαίνει, τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου
χαλαρώνουν.
Όταν πάλι είσαι εκνευρισμένος, οι
κινήσεις σου γίνονται νευρικές κι αρπάζεσαι με το παραμικρό. Άλλες πάλι φορές
ξέρεις απλά ότι ένα βρωμόξυλο με μας, τους φίλους σου είναι ότι πρέπει για να
ισιώσεις και να αποβάλλεις όλη την ένταση. Μετά κυλιόμαστε στο πάτωμα και
χασκογελάμε σαν πεντάχρονα. Μωλωπισμένοι, αλλά χαλαροί!
Είναι και οι στιγμές που σε
παίρνει από κάτω, ζεις το δράμα σου. Εκεί χρειάζεσαι ατέλειωτο baby-sitting για να τα βγάλεις όλα από μέσα σου και να καθαρίσεις το κεφάλι σου και την ψυχή
σου. Σ’ εμάς δεν φοβάσαι να εκτεθείς. Όσο δύσκολα κι αν σου φαίνονται τα πράγματα,
αντλείς δύναμη ξέροντας ότι είμαστε δίπλα σου.
Αλλά και στη χαρά σου, κάνεις σαν
μικρό παιδί που του χάρισαν μια τεράστια σακούλα γλυκά! Ξεχειλίζει από κάθε
πόρο του κορμιού σου και είναι μεταδοτική! Θες να χορέψεις και να μας
παρασύρεις όλους σ’ ένα τρελό γαϊτανάκι.
Γι αυτό ίσως πολλές φορές περνάω
να σου πω ένα γεια όταν είσαι στη δουλειά. Εκεί όπου με αντιμετωπίζεις με
αβρότητα και το savoir vivre υπό μάλης. Είναι τόσο έντονη η
αντίθεση. Μου κάνει καλό να θυμάμαι ότι δεν έχουν όλοι το προνόμιο να δουν τι
υπάρχει πέρα από τους τύπους καλής συμπεριφοράς. Μόνο σε λίγους κι
εκλεκτούς, που έχουν κερδίσει μια θέση κοντά σου αφήνεσαι.
Δεν είμαστε όλοι έτσι. Οι
περισσότεροι από μας ανοιγόμαστε πιο γρήγορα, πιο εύκολα. Κάποιοι είναι διάφανοι
από την πρώτη στιγμή. Όχι εσύ. Δεν είναι στη φύση σου. Θυμάμαι ακόμα τις πρώτες
συναντήσεις μας, τότε που έβγαινες με την κολλητή μου. Ήσουν σαν να σε έσυραν με
το ζόρι. Ευγενικός, αλλά απόμακρος, κολλημένος με το κινητό σου. Με πόσα
κοσμητικά σε είχαμε στολίσει!
Δεκαπέντε χρόνια μετά, καθόμαστε
και τα λέμε, παίζουμε το χαρτάκι μας, τα πίνουμε, χασκογελάμε και δουλευόμαστε. Ανταλλάσσουμε βλέμματα κατεργάρικα, δε χρειάζεται να πούμε κάτι, μιλάμε πλέον με
τα μάτια. Αγαπάμε κι εκτιμάμε ο ένας τον άλλο.
Είσαι από τους ανθρώπους που
χρειάζεται θέληση και χρόνο για να σε ξεκλειδώσει κάποιος. Αλλά όταν τα
καταφέρει τελικά, συνειδητοποιεί ότι άξιζε τον κόπο.
