Όταν ήμουνα νηπιαγωγείο νόμιζα
ότι όλα τα προβλήματά μου (ναι, ναι, από μικρή drama queen και προβληματισμένη) θα λύνονταν όταν
θα πήγαινα στο Δημοτικό και θα μπορούσα να παίζω στη μεγάλη αυλή του σχολείου
με τα μεγάλα παιδιά.
Αργότερα πάλευα να μεγαλοδείχνω
για να μπορώ να μπω σε μπαρ και ντίσκο κι όταν έφτασε πια η ώρα που μπορούσα να
δείχνω ταυτότητα με περηφάνια, γιατί ήμουν 18… life starts, baby!
Μετά από εκείνη τη στιγμή πέφτεις
για ύπνο και ξαφνικά ξυπνάς, χωρίς να έχεις καταλάβει πού και πώς και είσαι
30τόσο. Πού πήγαν τα χρόνια, οι σπουδές, τι έκανες μεταξύ πτυχίου και του
«σήμερα» μια θολούρα για την οποία δεν ευθύνονται -δυστυχώς ή ευτυχώς- «ουσίες
και οινοπνεύματα»!
Σε ποιο στάδιο της ζωής σου είσαι,
λοιπόν; Είσαι μόνη σου; Α, πα, πα, πα… Ετοίμασε ένα ράφι, βρες μια ωραία
τοποθεσία να το βάλεις κι ετοιμάσου. Δεν είναι ανάγκη να νιώθεις εσύ την ανάγκη
και το άγχος του ραφιού. Αρκεί που σε παίρνει τηλέφωνο η θεία Τούλα και ρωτάει
διακριτικά-διακριτικά. Ή η μαμά σου που την έχει κουρδίσει η θεία Τούλα.
Αν χώρισες πρόσφατα σε πιάνει
ένας ψιλοπανικός. Μωρέ, έκανες καλά ή μήπως έπρεπε να προσπαθήσεις κι άλλο
λίγο; Όταν αρχίσεις πάλι να βγαίνεις ραντεβού, βρίσκεις ότι οι 20άρηδες σου
πέφτουνε μικροί, οι 30άρηδες είναι στην κοσμάρα τους και δεν ξέρουν τι θέλουν,
ενώ οι 40άρηδες ή έχουν γεράσει πριν της ώρας τους ή κοιτάνε πλέον τις 20άρες.
Αν είναι δυνατόν, στα 30 σου να θεωρείσαι μεγάλη!
Αν είσαι παντρεμένη, το μείζον μέλημα
είναι να κάνεις παιδί. Πάλι ο περίγυρος θα σου πει ότι ναι μεν οι μοντέρνες
γυναίκες το αφήνουν για αργότερα, αλλά αυτό δεν είναι πάντα σωστό. Όσο πιο
γρήγορα, τόσο το καλύτερο. Συνειδητοποιείς, μάλιστα, ότι η μητέρα σου έχει
σταματήσει προ πολλού να σου λέει: «Άλλες στην ηλικία σου μεγαλώνουν παιδιά!»
κάθε φορά που κάνεις μεγαλειώδεις βλακείες -αυτό το έλεγε όταν ήσουν 20κάτι.
Τώρα το έχουμε ξεπεράσει αυτό το στάδιο!
Αν μένεις ακόμα με τους γονείς
σου, ε… πρέπει να φύγεις κάποια στιγμή. Εντάξει, είμαστε η μεσογειακή
οικογένεια και δε χρεώνουμε νοίκι τα παιδιά μας που μένουν ακόμα στο σπίτι,
όπως κάνουν οι «Ευρωπαίοι» αλλά καιρός είναι να μάθεις και συ τη χρήση της
χύτρας και να μη φοβάσαι το «φσσσς» που κάνει και να αποκτήσεις εκείνη τη συσκευή
που καθαρίζει το πάτωμα -ηλεκτρική σκούπα τη λένε.
Άλλωστε, άμα δε σ’ αρέσουν τα
σεμεδάκια της μαμάς, καιρός είναι να δούμε τι θα βάλεις εσύ στα έπιπλα που ….
δεν έχεις.
Άλλος καημός της ηλικίας μας
είναι η δουλειά. Έχεις ή δεν έχεις; Αν δεν έχεις, πότε θα βρεις; Και τί θα
βρεις; Είσαι κάπου στο μεταίχμιο. Ούτε την τρομερή πείρα έχεις, ούτε τη
«φρεσκάδα» και την ενέργεια ενός 20άχρονου που μόλις βγήκε στο χώρο εργασίας,
είναι πιο καταρτισμένος στα χαρτιά και πιο φθηνός για έναν εργοδότη.
Ξυπνάς ένα άλλο πρωί και
ανακαλύπτεις ότι γερνάς. Πρώτο clue;
Η άσπρη τρίχα!
«Δεν είναι άσπρη, καλέ, είναι
ξανθιά», θα σου πει κάποιος καλός άνθρωπος να σε παρηγορήσει. Φυσικά είναι
ξανθιά, γιατί όλες οι μελαχρινές γυναίκες, είναι γνωστό, έχουν μια ξανθιά τρίχα
έτσι ξεκάρφωτη στη μέση -αλλά μες στη μέση, για να μην μπορείς να την κρύψεις
με τίποτα!
«Μην την τραβήξεις, θα βγουν δύο
στη θέση της!», λέει η γιαγιά. Το έχουμε εξακριβώσει επιστημονικά αυτό ή το
λέμε για να μην αρχίσω να μαδιέμαι μοναχή μου σαν την τρελή;
Βλέπεις ένα πιτσιρίκι (ετών
20-κάτι) να πετάει ένα σκουπίδι στο δρόμο και σε πιάνει παράκρουση! Ετοιμάζεσαι
να του φωνάξεις: «Και στο σπίτι σου έτσι κάνεις, βρε παλιόπαιδο;»
Καλέ, πότε έγινα carbon-copy της μαμάς μου; Πότε άρχισα να κατακρίνω
αυτά που έκανα η ίδια στα «νιάτα μου» (αν και σκουπίδια δεν έριχνα ποτέ στο
δρόμο, νέα ήμουνα, όχι κακομαθημένη και χωρίς σεβασμό για το χώρο μας) και μετά
σε πιάνει ένας πανικός όταν καταλαβαίνεις ότι πέρασες στην άλλη όχθη. Τι σε
περιμένει μετά άραγε; Να κάθεσαι στο παγκάκι της πλατείας και να μονολογείς για
τα μακρυμάλλικα αγόρια, τους τεντιμπόηδες, με τα μηχανάκια, όπως οι γιαγιάδες;
Ανοίγεις ένα περιοδικό, να σου! η
Ντέμι Μουρ. Πενήντα χρονών, λέει. Πας και κοιτιέσαι στον καθρέφτη. Εσύ είσαι
σαν την μεγάλη της αδελφή. Αχ, τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια… Δεν ξέρω
πόσα σπίτια κλείσανε, αλλά πρέπει να ευθύνονται για πολλές από τις ρυτίδες σου;
Στο ᾽πε εκείνη η καλή κυρία με τα δέκα κιλά μεικ-απ, στα Hondos. Πρέπει να αρχίσεις να
προσέχεις λίγο τον εαυτό σου. Ενυδάτωση, τόνωση, σύσφιξη… τι άλλο είπε; Βρε,
μήπως να ρωτούσες και για αυτό το Botox,
ξέρεις, έτσι, από περιέργεια!
Το μεγαλύτερο άγχος μιας
τριαντάρας, όμως, συχνά, σε όποια φάση της ζωής της και να είναι, είναι πως ο
κόσμος περιμένει ότι πρέπει να ξέρει τι θέλει, πού πατάει και πού πηγαίνει. Δεν
έχει τις δικαιολογίες της προηγούμενης δεκαετίας, το μυαλό της πρέπει να έχει
«πήξει» και έχει πλήρη γνώση του γεγονότος ότι οι αποφάσεις της τώρα θα
επηρεάσουν την υπόλοιπη ζωή της ίσως αποφασιστικά.
Κάθε ηλικία έχει τις
ιδιαιτερότητες και τα άγχη της. Είναι φυσιολογικά, εν μέρει δικαιολογημένα, εν
μέρει αστεία, εν μέρει εξογκωμένα. Το θέμα είναι να μη γίνονται εμμονή γιατί
τότε ο χρόνος περνάει πάλι χωρίς να τον καταλάβεις, ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου
και είσαι ξαφνικά 40.
(Σα-ρά-ντα!!! Πάρτε το βιός μου (όχι που είναι και τεράστια
προσφορά αυτό!) και φέρτε μου την κρέμα αντιγήρανσης με το σπάνιο φυτό που
μεγαλώνει μόνο στο 8ο χιλιόμετρο
του Αμαζονίου και μαζεύεται από παρθένες ιέρειες τα μεσάνυχτα της 8ης μέρας του μήνα και κοστίζει όσο το ετήσιο
εισόδημα μιας τετραμελούς οικογένειας -τώρα!)
