Δεν είχα κανέναν σκοπό να γράψω
αυτό το κείμενο. Κυρίως για να μη σου δώσω τη χαρά να καυχηθείς πως τελικά με
πείραξε αυτό που έκανες. Άλλος ένας λόγος ήταν ώστε να μπορέσω να μη δώσω
μεγάλη σημασία στο γεγονός.
Σταμάτα να παλιμπαιδίζεις. Η
κατάσταση έχει καταντήσει πια γελοία κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο παρά
να γελάσω. Έχεις πέσει τόσο πολύ στα μάτια μου, που πραγματικά δεν μπορώ να
εντυπωσιαστώ από όλα όσα έχεις κάνει μέχρι τώρα και δεν περιμένω να συμβεί κάτι
καλύτερο.
Προσπαθώ να σε ξεχάσω και εσύ
συνεχίζεις πονηρά να χώνεις πάλι τη μύτη σου στη ζωή μου. Έλα, γεια σου,
λοιπόν. Δε θα το καταφέρεις αυτή την φορά. Δε θα σου δώσω ούτε το πλεονέκτημα
να μιλήσεις. Αφού δεν αξίζεις ούτε λέξη που θα ακούσει το ιδρωμένο μου αυτί.
Θέλεις να παίξεις κι αυτό φαίνεται ακράδαντα από τις πράξεις σου.
Από πού να ξεκινήσω; Από την
άρνηση και την απόρριψη; Από την ξαφνική επιλογή να εμπλέκεσαι όποτε «σου
καπνίσει» στην ζωή μου; Από τα ξαφνικά τηλέφωνα που διαρκούσαν πάντα κάποια
δευτερόλεπτα και είχαν ως περιεχόμενο την ίδια συζήτηση: «Γεια σου, τι κάνεις;
Καλά κι εγώ, εσύ; Κι εγώ. Εντάξει, γεια»;
Ή από τις πρόσφατες απανωτές
κλήσεις με απόκρυψη και αλλαγμένη φωνή; Λες
και δε θα σε γνωρίσω. Σαν να μου
λες κατάμουτρα πως δεν μπορώ να αναγνωρίσω τη φωνή που άκουγα για παραπάνω από
έναν χρόνο σχεδόν καθημερινά. Θα έπρεπε να ντρέπεσαι.
Και κάπου εδώ φτάνουμε στον
επόμενο λόγο που τελικά αποφασίζω να βγάλω όλα αυτά στη φόρα. Μπας και
ντραπείς. Μήπως νιώσεις την ελάχιστη ενοχή και τύψεις που δε σταματάς να κάνεις
τη ζωή μου ένα μόνιμα μπλεγμένο κουβάρι κλωστές. Ξέρω, όμως, βαθιά μέσα μου,
πως όλο αυτό το μελάνι το ξοδεύω άδικα. Οι μάταιες ελπίδες μου ακόμη με
κατακλύζουν, αλλά δεν με ενδιαφέρει.
Θέλω να φύγουν από μέσα μου όλες
αυτές οι σκέψεις, έτσι ώστε να αποτυπωθούν κάπου αλλού, εκτός του μπερδεμένου
μου μυαλού. Έχω σιχαθεί κάθε λεπτό που πέρασα μαζί σου κι αυτό δεν το παθαίνω
εύκολα.
Βλέπεις, έχω μια τάση να κρατάω
τις εμπειρίες κι όχι τους ανθρώπους. Αλλά εσύ μου στοίχισες. Κρεμόσουν από τον
ώμο μου σαν ιστός αράχνης. Ήσουν πάντα εκεί, αλλά δε με ενοχλούσες πάντα. Κάθε
φορά, όμως, που το έκανες, προσπαθούσα απεγνωσμένα να σε βγάλω από πάνω μου.
Έχεις μια συνήθεια να περιπλέκεις
τα πράγματα. Μάλλον επειδή δεν έζησες ποτέ απλή ζωή. Πάντα εμφάνιζες προβλήματα
και ποτέ δε δεχόσουν να τα λύσεις. Σου αρέσει να παίζεις βρώμικα και να μην
αφήνεις το μυαλό σου λίγο να ηρεμήσει. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο όμως. Η γαλήνη
είναι απαραίτητη για το δικό μου μυαλό και δεν μπορώ να αφήσω κάποιον να μου
την στερήσει.
Ε, λοιπόν, σου το ξεκαθαρίζω.
Τέρμα πια τα προβλήματα για μένα. Είσαι κάτι που τελείωσε και δε θα υπάρξεις
ξανά στην ζωή μου. Ούτε σαν βοή, ούτε σαν έννοια. Αν τύχει και σε δω στο δρόμο,
θα γυρίσω πλάτη και θα φύγω. Αυτό που προσπαθώ να πετύχω πια δεν είναι να σε δω
από κοντά και να το «παίξω» χαλαρός, αλλά με το που καταλάβω πως επιδιώκεις
πάλι να μπλεχτείς στην ζωή μου, να σε διώξω όσο πιο γρήγορα μπορώ.
Γεια σου, λοιπόν, και μη μας
γράφεις. Θα ήταν τέλειο αν μπορούσα απλά να σε διαγράψω, αλλά μου αρκεί και η
παραμονή σου στο παρελθόν μου. Μη σε δω ξανά στο μέλλον μου όμως. Θα σε
πληγώσει πολύ αυτό που θα αντικρίσεις.
